การฝึกฝนตนเองและการสร้างบารมี : หน้า 54/121

แล้วก็ต้องหันมาฝึกฝนตนเองให้พ้น จากอาสวะกิเลสคือให้จิตตั้งมั่นโดย การเจริญภาวนา เพื่อที่เราจะได้ช่วย ตัวเองให้พ้นจากความทุกข์ และลูก จะได้ทำหน้าที่ของลูกต่อ คือการเป็น กัลยาณมิตร ณ ขณะนี้ในบั้นปลายแห่งสังขาร แม่ แม่รำพึงกับความสุขใจ นึกถึงวัน คืนเก่า ๆ ที่ผ่านไป วันใหม่ที่กำลัง จะผ่านมา ความใสสว่างผุดขึ้นกลางใจ แม่ วางใจเบา ๆ ความพอดีเกิดขึ้น แผ่ซ่านไปทั้งกาย ความคิดถึงห่วงหา ให้เกิดความสงบในจิตใจ เพื่อเราทั้ง ขอบุญกุศลนี้ จงถึงแก่ลูกของแม่ด้วย เถิด โน่นดูสิลูก เพลงดังขึ้นแล้ว ฟังสิลูก เพลงประสานเสียงอันไพเราะ “พ่อของฉันช่างฝันอันกว้างไกล พ่อ ของฉันสร้างฝันได้เสรี พ่อของฉัน พ่อ ของฉันคนนี้ ฯลฯ” ใจของแม่เย็นซ่าน ไปหมด ด้วยความสำนึกในพระคุณ อันล้นพ้นของพ่อในทางธรรม “พระ สัมมาสัมพุทธเจ้า” พ่อผู้ให้กำเนิดเส้น ทางธรรมของลูก ๆ ทุกคน ใจหยุดนิ่งสว่างใส ความเย็นปีติ อาลัยลูกหมดไป นิวรณ์ต่างๆ ห่าง หลายจะได้สั่งสมบุญมากเข้า ๆ จน แม่ตระหนักดีแล้วว่า แม่เกิดมาทำไม ออกไป จิตแม่หยุดนิ่งเฉยผ่องใส กลั่นเป็นบารมี เป็นความสว่างภายใน “เราเกิดมาสร้างบารมี” เราได้ทำ คือหน้าที่ของเรานะลูก หน้าที่กัลยาณมิตรให้กับลูก ให้กับคน ยิ่ง ๆ ขึ้นไปจนเป็นพระธรรมกาย นี่ สายลมเย็นพัดผ่านผิวกาย ได้ ผิวกายด้วยความเย็นยะเยือก กองพื้น ถูกจุดขึ้นเพื่อยังความอบอุ่นและสว่าง ไสวให้เกิดขึ้น ดังแสงสว่างและความ อบอุ่นที่หลวงพ่อได้เมตตาจุดให้บังเกิด ขึ้นในจิตในใจของลูก ๆ ทุกคน และ คุณแม่นึกจนเพลิน นึกถึง อื่น ๆ และให้กับชาวโลกทั้งหลายแล้ว ลูกๆ ที่อยู่ห่างไกล คุณแม่จรดใจที่ ประโยชน์ท่านหรือประโยชน์ผู้อื่นเรา ศูนย์กลางกายเห็นความสงบภายใน มี ได้ทําแล้ว ต่อไปเราขอทำประโยชน์ให้ตัว เองบ้าง ด้วย “ใจหยุด นิ่ง เฉย กลาง ของกลาง” แม่นึกถึงคำสอนของ หลวงพ่อธัมมชโย พ่อผู้เป็นกัลยาณมิตร ของลูก ๆ บนเส้นทางธรรม แม่จรดใจ นิ่งเฉยมองดูภาพที่เกิดขึ้นภายในเข้า ไปเรื่อย ๆ ทำให้แม่ตระหนักดีถึง หน้าที่กัลยาณมิตร ซึ่งเป็นหน้าที่อัน สูงส่ง แม่มีความสุขภายใน ทำให้แม่ อยากให้ผู้อื่นมีความสุขด้วย อยากชัก ชวนผู้อื่นให้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรทั้งต่อ จักได้ขยายแสงสว่างและความอบอุ่น นี้สืบต่อไปยังชาวโลกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนกว่าโลกนี้ จักสว่างไสวด้วยแสงแห่ง ธรรมอย่างแท้จริง ความเย็นเท่าความเย็นของอากาศภาย นอก ท่ามกลางความเย็น ภายในใจ แม่และหมู่คณะค่อย ๆ บรรจง กลับอบอุ่น ไม่อ้างว้างว้าเหว่ แม่อยู่ ลอยกระทงในลำธารใสพร้อม ๆ กัน กับธรรมะ มีธรรมะเป็นที่พึ่ง มีบารมี แล้วอธิษฐานให้กระทงน้อยนำดอกไม้ เบื้องหน้าเป็นที่พึ่ง แม่มีใจอยู่ที่กลาง ธูปเทียนไปบูชาพระพุทธองค์ในอาย ลูกก็มีใจอยู่ที่กลาง ให้ลูกปฏิบัติธรรม ตนะนิพพาน พร้อมกับอธิษฐานจิต เสมอ ๆ ทุกวัน เราต่างก็อยู่ใกล้กัน ร่วมกันให้กระทงน้อยนำอาสวะกิเลส นะจ๊ะลูก เพราะเราอยู่ในบุญกุศล ใน ทั้งหลายออกไปจากใจของมวลมนุษย ศูนย์กลางกายของพระธรรมกาย เรา ชาติด้วยเทอญ และแม่ฝากความรักที่ ต่างจะระลึกถึงบุญกุศล ที่แม่และลูก ๆ มีต่อ “ลูกจ๋า” มาพร้อมกระทง ให้ ได้ทำไว้กับชาวโลก ทำไว้สมกับที่เราได้ ลูกได้ทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดด้วยนะ เกิดมาอาศัยโลก โลกก็ได้อาศัยเรา “ลูกจ๋า” ตัวเอง ต่อครอบครัว และสังคม อยาก เช่นกัน เราต่างก็ไม่มีใครเป็นหนี้ใคร ให้รู้จักการใช้จ่ายทรัพย์ให้เกิดประโยชน์ อีกแล้ว เพราะเราได้ทำหน้าที่กัลยาณ ทั้งชาตินี้และชาติหน้า ให้รู้จักการทำ มิตรของเราสมบูรณ์ ทั้งต่อตนเอง บุญเพื่อสืบต่ออายุพระศาสนา รักษา และต่อชาวโลกทั้งหลาย เมื่อนั้นผล ศีลให้บริสุทธิ์กายวาจาและปฏิบัติธรรม แห่งบุญย่อมเกิดขึ้นมากมายมหาศาล ๔๔ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๖ จากใจแม่