การเดินทางไปวัดบางปลา : หน้า 35/128

อีก ๑ รูป เราจากวัดสองพี่น้องมุ่งหน้าสู่ วัดบางปลา ต่อไป รถยนต์พาเราผ่าน อ.สองพี่น้อง อ.กำแพงแสน เข้า สู่ อ.บางเลน ใช้เวลาประมาณ ๑ ชั่วโมง เราก็มาถึงวัด บางปลา งอ คิดแม่น้ำท่าจีน ลมเย็นๆ หัดจากแม่น้ำเข้ามาในเขตวัด ให้ความ รู้สึกเย็นสบายจริงๆ สภาพที่หักภายในวัดส่วนหนึ่งยังเป็น กุฏิเดิมๆ เห็นแล้วก็นึกถึงว่า นี้คือที่ที่สมัยหลวงพ่อเป็นเด็ก ๆ มาเรียนหนังสือ กับพระอาจารย์ทรัพย์ จนรู้ภาษาไทยและภาษาขอมได้ดี และเป็นที่ที่ผู้รู้รรม เห็นธรรม ตามหลวงพ่อ ๓ รูป และฆราวาสอีก ๔ ท่าน ที่แห่งนี้จึงเปรียบได้กับปาอีอีปดนมฤคทายวัน ซึ่ง เป้นสกานที่ที่พระนัญจวัคคยได้รู้เห็นธรรมตามพระกัมมา เป็นพระภิกษุ ต้มพุทธเจ้า พระภิกษุและคฤหัสถ์ที่รู้เห็นธรรมตามหลวงพ่อวัด ปากน้ำ จึงเป็นสิ่งยืนยันว่า หนทางปฏิบัติที่ท่านพบนั้น เป็นของกลาง เมื่อปฏิบัติถูกต้องแล้วก็จะเข้าถึงได้เช่น เดียวกับท่าน เป็นประจักษ์พยานได้ว่า สิ่งที่ท่านพบนั้นเป็น ของจริง ผู้ใดปฏิบัติได้ถูกต้อง ย่อมเข้าถึงได้อย่างแน่นอน เนื่องจากวัคบางปลาอยู่ติดกับแม่น้ำท่าจีน และคลอง สองพี่น้องที่ไหลผ่านบ้านเกิดของหลวงพ่อก็เชื่อมกับแม่น้ำ ท่าจีน การเดินทางจากบ้านท่านไปวัดบางปลาในสมัยนั้น จึงสะดวกสบาย และอยู่ไม่ไกลกันนัก อ.สองพี่น้อง และ อ.บางเลน ก็อยู่ติดกันนั่นเอง เสียดายว่าปัจจุบันไม่มีเรือ เดินทางในคลองสองพี่น้องและแม่น้ำท่าจีนแล้ว ไม่เช่นนั้น คงจะได้ย้อนรอยการเดินทางจากบ้านของหลวงพ่อวัดปาก น้ำในคลองสองพี่น้อง ส่องผ่านไปตามแม่น้ำท่าจีน แล้ว มาขึ้นที่ท่าวัดบางปลา คงจะได้บรรยากาศดีไม่น้อย เราจากวัดบางปลามาในเวลาใกล้เที่ยง ฝากความ ทรงค่าไว้ในท้วงความรู้สึกลึกๆ ถึงหลวงพ่อวัดปากน้ำ เป็นครูบาอาจารย์ของเรา ท่านเป็นบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่ค้นพบ วิชชาธรรมกาย ซึ่งสูญหายจากโลกนี้ไปแล้วให้กลับคืนมาได้ พระคุณอันยิ่งใหญ่นี้ยากจะพรรณนาหรือทดแทนได้หมด เราได้เข้าใจชีวิต รู้เป้าหมายชีวิต เข้าใจธรรมะของ พระพุทธเจ้ามากขึ้น ฯลฯ ก็ด้วยอาศัยค่า สอน คำอธิบาย ของท่าน ซึ่งได้มาจากธรรมะที่ท่านได้ปฏิบัติจนเข้าถึง หากไม่มีท่าน ผู้สละชีวิตเพื่อเข้าถึงธรรมให้ได้แล้ว เราคงจะไม่มีวันนี้ วันที่เราเข้าใจว่า ควรดำเนินชีวิต อย่างไรจึงจะเกิดประโยชน์สูงสุด เข้าใจว่าธรรมกายเป็น สิ่งที่เราต้องปฏิบัติให้เข้าถึง และคงจะไม่มีวันนี้ วันที่เรา พบความสุขที่แท้จริงของชีวิต เราจะเดินทางต่อไปยังวัดพระเชตุพนฯ ซึ่งเป็นสำนัก เรียนของหลวงพ่อสมัยที่ท่านยังไม่บรรลุธรรม และต่อไป ยังวัดโบสถ์บน ต.บางคูเวียง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ท่านบรรลุ ธรรม รถทัวร์พาเรากลับมาถึงสถานีขนส่งสายใต้ในเวลา บ่ายต้นๆ เรายังพอมีเวลาต่อรถไปยังวัดพระเชตุพนฯ ที่วัดพระเชตุพนฯ นี้ครั้งหนึ่งท่านออกบิณฑบาตไม่ ได้อาหารเลยมา ๒ วัน ท่านก็ยอมอด พอวันที่สาม ท่าน บิณฑบาตได้ข้าวมา ทัพพี กับกล้วยน้ำว้าอีก เมื่อลงมือฉันไปได้ค่า หนึ่ง ก็เหลือบไปเห็นแม่สุนัขผอมโช เดินมา คงจะอดอาหารมาหลายวันเช่นเดียวกับท่าน ด้วย ด ๑ ผล จิตเมตตาแต่ก็ยังหิว ท่านตัดสินใจปั่นข้าวที่เหลืออยู่อีก ค่า หนึ่งและกล้วยน้ำว้าครึ่งลูก ให้เป็นทานแก่สุนัข แล้ว อธิษฐานจิตว่า โดย กันไป "ขึ้นชื่อว่าความอดอยากอย่างนี้ขออย่าให้มีอีกเลย หลวงพ่อได้พำนักที่วัดพระเชตุพนฯ เพื่อเรียนหนังสือ เขา ฉันเข้าแล้วข้ามฟากไปเรียนที่วัดอรุณฯ เพล กลับมาฉันเพลที่วัดพระเชตุพนฯ บ่าย เรียนที่วัดมหาธาตุฯ เย็น เรียนที่วัดสุทัศน์ฯบ้าง วัดลาบปลื้มบ้าง กลางคืน เรียนที่วัดพระเชคุพนฯ แต่ก็ไม่ได้ไปเรียนติดๆ กันทุกวัน มีเว้นบ้างสลับ สมัยนั้นไม่มีหนังสือเป็นเล่ม มีแต่หนังสือที่จารลง ในใบลาน ไม่มีหลักสูตรการสอน อยากจะเรียนเล่มไหน ผูกไหน ก็เอาไปขอให้พระอาจารย์สอนให้ จะเรียนตาม เพื่อนก็ต้องมีผูกตามเพื่อน หลวงพ่อเลยต้องแบกหิ้วผูก ใบลานเทล่านี้จน “ไหลสู่ เราเที่ยวเดินชมวัดพระเชตุพนฯ ไปด้วย ขณะเดียว กันก็ระลึกนึกถึงจริยวัตรอันงดงามของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ไปด้วย กัลยาผมิตร 00 กุมภาพแยี ๒๕๓๗