การสร้างพระมหาเจดีย์และวิหาร : หน้า 70/128

ต่างๆ ได้ อย่าปล่อยโอกาสให้ผ่านพ้นไป รีบเก็บเกี่ยวเอาไว้ให้ เต็มที่เถิดค่ะ เมื่อใดร่างกายเป็นอุปสรรคขึ้นมา ก็จะไม่ต้องนั่ง เสียดายที่ปล่อยให้ท่านไปอย่างไร้ประโยชน์ไงคะ อย่าลืมปีนี้เราต้องทุ่มเทกำลังกาย กำลังใจ และกำลังทรัพย์ ให้เต็มที่ เพื่อสร้างพระมหาเจดีย์และวิหารพร้อมๆ กันไป ฟัง เสียงคุณยายอาจารย์ขอร้อง “มาช่วยยายสร้างด้วยนะ...” เสียง นั้นเหมือนจะบอกความในใจต่อไปว่า... ยายอยากเห็นก่อนตาย เวลานี้ยายมีอายุย่างเข้าปีที่ ๔๘ แล้ว เหมือนตะวันใกล้จะลับฟ้า เต็มที่ เหมือนใบไม้แก่มีสีเหลืองเตรียมจะหล่นจากต้น ป้าฟังแล้วใจหาย คิดแต่ว่าจะต้องพยายามให้สุดกำลัง คุณ ท่า แต่ก็คิดว่าจะพยายามหาท่า ให้จงได้ ยังไม่ทันพบวิธีหาทางได้เงินท่า บุญ ป้าเขียนก็มาป่วยหนักเข้าโรง พยาบาลแทบไม่รอดชีวิต อาการไม่ดี ขึ้นทรงๆ อยู่ ทางโรงพยาบาลให้ออก มาพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน เพราะไม่มี วิธีรักษาอะไร นอกจากรับประทาน ยา พอออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน ก็นอนพักในห้องชั้นล่าง ป่าเขียนเล่า ว่า ขณะกำลังนอนอยู่ตามลำพัง ยัง ไม่คิดเหมือนป่านั่งหรือ มาช่วยร่วมกันตอบแทนคุณในเวลาที่ท่าน ไม่หลับนั้นเอง เห็นมีผู้ชายตัวต่า - ยังมีชีวิตอยู่ได้เห็นนี้เถอะนะคะ จะเป็นมหากุศลยิ่งใหญ่แก่พวก เราทุกคน สันหลายคน นุ่งผ้าหยักรั้ง ไม่ใส่เสื้อ ดูลักษณะน่ากลัว มาหาบอกว่าจะมา เดือนที่ผ่านมา มีผู้มาเล่าเรื่องทำนองเดียวกับที่เคยเล่าไว้ พาตัวไป ป่าเขียนไม่ยอมจึงพลิกตัว หลายราย จะเล่าให้ฟังค่ะ รายแรก เป็นเด็กอ่อนเพิ่งแรกเกิด เป็นหลานของนักศึกษา (นทพ.) วรยา แซ่ลิ้ม มหาวิทยาลัยขอนแก่น เกิดมาตัวเล็กมาก มี อาการติดเชื้อตัวเหลือง เหี่ยว น้ำหนักตัวน้อยกว่าเด็กปกติ ใครๆ เห็นแม้แต่หมอ และพยาบาลก็คิดว่าไม่รอด คุณวรยาเองก็คิดอย่าง นั้น แต่อาศัยที่เชื่อมั่นในบุญกุศล จึงแนะนำให้ญาติ ซึ่งเป็นแม่ ของเด็กสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้ลูก ด้วยความรักลูก ผู้ เป็นแม่ยินดีท่าบุญให้ ก็เป็นเรื่องแปลก อาการของเด็กซึ่งแด่เดิม ทรุดลงๆ ร่อแร่เต็มที่กลับเปลี่ยนแปลงในทันทีทันใดที่ท่า บุญเสร็จ เป็นดีขึ้นๆ จนพ้นขีดอันตราย และแข็งแรงอยู่จนกระทั่งทุกวันนี้ กลายเป็นเด็กปกติอ้วนท้วนสมบูรณ์ อยู รายที่สอง เป็นคนแก่ใกล้ตาย รายนี้ คุณสงัด ร่วมมั่น บ้านเลขที่ ๑๗๕ ตำบลหาดท่าเสา อำเภอเมือง จังหวัดชัยนาท เล่าว่า ได้รู้จักคุ้นเคยกับสตรีสูงอายุวัย ๗๗ ปี ผู้หนึ่งชื่อ ป้าเขียน แขงเขตร์ ซึ่งเป็นข้าราชการบำนาญ มีโรคประจำตัวหลายโรค เช่น เบาหวาน หัวใจ โรคเก๊า ฯลฯ เมื่อปี ๒๕๓๗ ได้เคยร่วมทำบุญ สร้างรูปหล่อทองค่าา หลวงพ่อวัดปากน้ำๆ ที่วัดเรา มาครั้งนี้คุณสงัด ก็ไปขวนทําบุญสร้างพระประจําตัว ป้าเขียนเติมใจใคร่ า บุญเรื่อง นี้ เพราะนึกถึงว่าครั้งหนึ่งเคยมาวัดพระธรรมกาย ได้เข้าไป นมัสการพระประธานในโบสถ์ ท่านบอกคุณสงัดว่า ท่านรักพระ ประธานองค์นั้นมาก และคิดว่าพระธรรมกายของทุกๆ คน คงมี ลักษณะสวยงามแบบนั้น แต่ยังชัดของเรื่องเงินทำบุญ เพราะมี บำนาญน้อย แม้จะทำบุญก่อนส่งเดือนละหนึ่งพันบาทก็ยังไม่พอ หันหน้าหนีทันที พวกเหล่านั้นก็ตาม ใต้ป็นความเคยชินของ เททุกคนว่าปีใหม่ต้อง น่า ความดี ใต้ทาน รักษาศีล และย่าเพ็ญ ภาวนาเป็นประเติม ปีไหน ไม่ไปไม่ได้ ใจของ เทจะไดมั่นอยู่แต่ ที่องสร้าง กู) ลาง ยารมี ได้ทําไรขาดยิ่งๆ ขึ้นไป กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙