การเปรียบเทียบและความเข้าใจในธรรม วารสารกัลยาณมิตร ปี 2539 ฉบับที่ 2 หน้า 106
หน้าที่ 106 / 128

สรุปเนื้อหา

ราวกายไม่ประกอบด้วย อา^ ความอยถิ่น และ วิญญาณ ก็จะหนัก ไม่ควรแก่การราม “เหล็ก ป้อปมาฉันใด ร่าง- ประสงค์ของปุถุชนที่ไม่เคยคึกษา กายก็ฉันนั้น คือร่างกายนี้ เมื่อ หลักธรรมในพระพุทธศาสนา แต่ ประกอบด้วยอายุ ความอบอุ่น และ วิญญาณก็เบา อ่อน ควรแก่การงาน หากเมื่อใดที่ร่างกายไม่ประกอบด้วย อายุ ความอบอุ่น และวิญญาณ ก็ จะหนัก ไม่ควรแก่การงาน ด้วย พระกุมารกัสสปะไม่เมื่อที่จะชี้แจง แสดงเหตุผลที่ถูกต้องให้ฟัง เพื่อแล้ ความเข้าใจนั้นเสียใหม่ “เจริญพรท่านเจ้าเมืองความ เชื่อจากเหตุข้อนี้ อาตมาจะน่า เหตุนี้ ท่านจงเข้าใจเสียใหม่เถิดว่า อุปมาเปรียบเทียบให้ท่านฟัง เมื่อ โลกหน้าปี สัตว์เกิดขึ้นเองแล้วโต ทันทีมี ผลของกรรมดีกรรมชั่วมี ขอเจริญพร” ผล ก่อนมีคนเป่าสังข์คนหนึ่ง ถือสังข์ เที่ยวไปในหมู่บ้านชายแดนที่ผู้คน

หัวข้อประเด็น

- การเปรียบเทียบและความเข้าใจในธรรม

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ราวกายไม่ประกอบด้วย อา^ ความอยถิ่น และ วิญญาณ ก็จะหนัก ไม่ควรแก่การราม “เหล็ก ป้อปมาฉันใด ร่าง- ประสงค์ของปุถุชนที่ไม่เคยคึกษา กายก็ฉันนั้น คือร่างกายนี้ เมื่อ หลักธรรมในพระพุทธศาสนา แต่ ประกอบด้วยอายุ ความอบอุ่น และ วิญญาณก็เบา อ่อน ควรแก่การงาน หากเมื่อใดที่ร่างกายไม่ประกอบด้วย อายุ ความอบอุ่น และวิญญาณ ก็ จะหนัก ไม่ควรแก่การงาน ด้วย พระกุมารกัสสปะไม่เมื่อที่จะชี้แจง แสดงเหตุผลที่ถูกต้องให้ฟัง เพื่อแล้ ความเข้าใจนั้นเสียใหม่ “เจริญพรท่านเจ้าเมืองความ เชื่อจากเหตุข้อนี้ อาตมาจะน่า เหตุนี้ ท่านจงเข้าใจเสียใหม่เถิดว่า อุปมาเปรียบเทียบให้ท่านฟัง เมื่อ โลกหน้าปี สัตว์เกิดขึ้นเองแล้วโต ทันทีมี ผลของกรรมดีกรรมชั่วมี ขอเจริญพร” ผล ก่อนมีคนเป่าสังข์คนหนึ่ง ถือสังข์ เที่ยวไปในหมู่บ้านชายแดนที่ผู้คน ยังห่างไกลความเจริญ เขาแวะเข้า พวก พระยาปายาสิยอมรับในเหตุ ไปแล้วก็ได้เป่าสังข์ขึ้น ๓ ครั้ง ตามค่ากล่าวของพระกุมาร ชาวบ้านเพิ่งจะเคยได้ยินเสียงสังข์ กัสสปเถระ แต่ก็ยังไม่ละทิฏฐิของ เป็นครั้งแรก จึงพากันดีกว่า เสียง ตน เขาได้นำเรื่องราวเหตุการณ์ที่ อะไรหนอไพเราะน่าฟังจริงๆ น่า ได้ทดลองมาแสดงสนับสนุนความ สนุกสนานเหลือเกิน จึงพากันไป เชื่อของตนอีกเรื่องหนึ่งว่า หาคนเป่าสังข์ ต้องการจะฟังเสียง “ข้าแต่ท่านกุมารกัสสปะ อีก ได้จับสังข์ของคนเป่าสังข์คว่ำลง เหตุที่ทําให้ข้าพเจ้ามีความเชื่อเช่น แล้วบอกว่า เจ้าจงท่าเสียงดังอีกชิ นี้ก็เพราะว่า ครั้งหนึ่งพวกราชบุรุษ สังข์ก็ไม่เปล่งเสียง จับสังขตะแคง น่าโจรที่จับได้มาให้ข้าพเจ้าลงโทษ ขาย ตะแคงขวา ชูขึ้น วางลง เอา ข้าพเจ้าอยากรู้อยากเห็นว่า ชีวิต มือเคาะ เอาไม่ ล้อนหิน ทั้งมีด วิญญาณของโจรจะออกไปทางไหน เคาะลงไปที่สังข์นั่นแล้วพูดบังคับว่า จึงสั่งให้เตือนผิวหนังเนื้อเอ็นกระดูก จงท่าเสียงดัง ลังก์ก็มีได้เกิดเสียง เยื่อในกระดูกของโจรนั้นเป็นลำดับๆ ดังแต่อย่างใด ฝ่ายคนเป่าสังข์ เห็น ไป จนกระทั่งตาย เพราะหวังจะ เห็นชีวิตวิญญาณของโจร ขณะออก จากร่างกาย แต่ข้าพเจ้าก็มิได้เห็น เลย ข้าพเจ้าจึงยังเชื่อมั่นในความ การกระทำาของชาวบ้านเช่นนั้น ก็ ดีดว่าชาวบ้านพวกนี้ช่างโง่นักอยาก จะฟังเสียงสังข์ แต่ไม่รู้วิธีที่ถูกต้อง ดีดของข้าพเจ้ามากยิ่งขึ้น” แม้พระยาปายาสิจะน่าเรื่อง มาแสดงให้รู้ถึงความดีด สติปัญญา ตามความเข้าใจของตน ตาม กัลยาณมิตร aod1. คุมภาหนํ ๒๕๓๗ ที่จะทําให้สังข์เกิดเสียงดังได้ เขา จึงจับสังข์ขึ้นมาเป่าให้เกิดเสียงอัน ไพเราะ ให้ชาวบ้านฟัง ๓ ครั้ง แล้วก็จากไป ชาวบ้านเหล่านั้นจึง ได้รู้ว่า สังข์นี้ต้องมีคนเป้าและมี
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More