การตัดสินใจของท้าวไท : หน้า 113/128

แล้วจึงบอกเล่าอาการ ซงมีในสาล้น ตรัสถามทังส ภูบาลท้าวใช้ออกมา บุตรมหาเศรษฐี เลิศลําใครจะปาน ถ้อยค่าพูดจา ปัญญาเชี่ยวชาญ จะรับกุมาร เช้ามาเวียงชัย กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ เสนกอาจารย์ เมื่อนั้นบัณฑิต อิจฉากุมาร คิดการในใจ มโหสถทรงกุทธิ คิตในวิญญา ถ้าไปรับมา โปรดปรานท้าวไท ครั้นรู้ราชสาสน ภูบาลให้มา ลาภเราเคยได้ สิ่งของทั้งปวง บัดเดี๋ยวมิช้า แต่งคนเช้าไป เมื่อความทั้งนี้ เพราะด้วยโลภา นี้ๆจิตอิจฉา แกลงมาลอลวง เหมือนครั้งยังที่ ขลอสระใหญ่ ทูลทัดทานไว้ ให้ช้าหนักหน่วง หน่อศาสดาจารย์ ตอบสาล้นทันใด กลัวลาภทั้งปวง ล่วงเลยไม่มี ทูลแก่ท้าวไท เหมือนหนหลังมา โปรดเกล้าเกศา สมเด็จจอมไตร ทรงพระกรุณา งดก่อนพันปี วิเทหท้าวไท ได้ทั้งวาจา จงค่อยยับยั้ง คอยท้งท่วงที ทระทรงภิรมย์ ขื่นขมหรรษา รู้แต่เพียงนี้ นักปราชญ์เมื่อไร บัดเดี๋ยวมิช้า มิพระราชโองการ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙