การสนทนาเกี่ยวกับธุรกิจ : หน้า 115/128

เนียน ผมไม่สนุกกับการเอาชั้นเอา ขมีขมัน จริงสิ...มันน่าจะเป็นของ หน้าระรื่นของเขาเข้านี้ ท่า ให้ผม เชิงกับเด็กเมื่อวานชื่น....เขาทำบ้าง.... ผมมากกว่าเด็กไม่เอาไหนอย่างดีหัต นึกถึงเด็กชายคีตเมื่อ 50 ปีก่อน “ว่าแต่คุณอามีธุระอะไรกับ ผู้ชอบขลุกอยู่กับเครื่องยนต์กลไกของ ...ดีทัต หลานรักผู้น่าสงสารของผม ผมหรือครับ” “อาว่าจะมาปรึกษาเธอเรื่อง ขยายโรงงานของเราในปีหน้านี้หน่อย” “ทำไมต้องปรึกษาผม คุณ อาก็ตัดสินใจเองได้นี่ครับ” น้ำเสียง เขาคล้ายจะราบ แค่ไม่เรียบสนิทท “อ้าว” ผมอุทาน “ก็เราเป็น เจ้าของร่วมกัน ไม่ปรึกษาเธอ จะ ให้อาปรึกษาใคร” “อ้าว” เขาล้อเลียนทันควัน ...ไม่รู้จักเด็ก รู้จักผู้ใหญ่..... หมอนี่ แสบยกเครื่องตามเคย “ผมนึกว่า เล่นมากกว่างานในโรงงาน “กับฉันละก็ ไม่เคยมีสัมมา คารวะ” นั่นคือเหตุผลของการที่ ภรรยาผมขาดเมตตาต่อเขา อย่าง ที่ผู้ใหญ่พึงมีต่อเด็ก แต่หอกเข้าแคร่อย่างที่หัต ก็มีเลือดสีเดียวกับผม ความผูกพัน ลึกๆ จึงยังมีอยู่ บ่อยครั้งที่ผมคอย เตือนตัวเองว่า ผมหา เพื่อเขา แม้ จะฝืนใจตัวเอง “แต่ฉันว่าคุณทำเฉยๆ เถอะ เขาไม่ทวงก็เก็บประโยชน์กินไป คุณอาสีมข้อเท็จจริงนั่นไปแล้วเสีย เรื่อยๆ” ใช่.... ผมเชื่อหล่อน.... อัน อีก” เขาหัวเราะชอบใจที่ว่าแดกต้น เสาหินแปดศอกดอกเป็นหลัก ถูก ผมได้ ผมข่มอารมณ์และกดสีหน้า ไม่อยากถือสากับอารมณ์ผันขึ้นผวน ผลักนานเข้าเสายังไหว... ผมแชเชือนกับการถ่ายทอด ความรู้ในเรื่องงานให้เขา แต่กลับ จนผม ใจหายเมื่อทราบว่าเขาขวนขวายหา ลงของเขานัก จึงรวบยอดคุยธุระที่ ตั้งใจมา เขาดูเอางานขึ้น ใจหายครามครัน เมื่อนึกว่า ลง ความรู้เองจากระบบผลิตในโรงงาน “ก็งานกรรมกร” ภรรยาผม คิดอย่างคนไม่เป็นงานเมื่อผมปรารภ เป็นเช่นนี้ คงอีกไม่นานที่งานในมือ โดยมีคนงานเป็นครู ...เขาไม่ใช่เด็ก ของผม ต้องมีเขาเข้าสวมบทแทน ...เพราะที่แท้แล้วมันคือของเขาคน เดียว... แต่ผมก็ครอบครองบริหาร อีกต่อไป มานาน จนความรู้สึกเป็นเจ้าของ ถึงเรื่องนี้ แทรกซึมเข้าไปในสายเลือด และมี ความสุขกับความรู้ลึกนั้น “โรงงานเจริญได้เพราะคุณ ก๊อก....ก๊อก....ประตูห้องทำงาน ไม่มีคุณป่านนี้ก็ปิดตัวไปถึงไหน ๆ ของผมถูกเคาะแต่เช้า ผมเดาได้ว่า แล้ว” คนที่บ้านพูดกรอกหูบ่อยๆ ใคร ๆ ทําเอาต่อมโลภของผมทำงานอย่าง “สวัสดีตอนเช้า คุณอา” สี กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร “สวัสดี นายดี ลมอะไรหอบ มาถึงห้องอาแต่เช้า” อารมณ์ผม แช่มชื่นอย่างประหลาด จนอยาก ให้เป็นอย่างนี้ทุกวัน “คุณอา ชอบนาฬิกาเรือนนี้ มั้ยครับ” เขายื่นมือที่ซ่อนอยู่ด้าน หลังให้ผมดู นาฬิกาสีโอ๊ค ขนาด เท่าฝ่ามือ รูปทรงโบราณแต่ภูมิฐาน ของมันดีดใจผมมาตั้งแต่แรกเห็น เขาประกอบ เขารู้ว่าผมถูกใจ แต่ก็ ท่า ไม่รู้ไม่ชี้ พิลึก....วันนี้เกิดอารมณ์ ดีอะไรขึ้นมา หอบมาอวดผมถึงท้อง “ถ้าชอบเธอจะให้อาหรือไง” ผมแกล้งตักคอ “ผมตั้งใจเอามาให้เลยครับ แต่ต้องถามก่อนเพราะเกรงจะไม่ถูก ใจคุณอา” สีหน้าเขาประจบจนน่า แปลกใจ แทนค่า ตอบ ผมเคลียร์ พื้นที่มุมโต๊ะให้เขาวางนาฬิกาลง มัน เหมาะกับโต๊ะทำงานของผมมาก “ผมตั้งใจท่า พิเศษเชียวนะครับ เพื่อ คุณอาโดยเฉพาะ” “ขอบใจดี” ผมผ่านกระแส ความอบอุ่นไปทางสายดามอบแก่เขา จากนั้นเขาก็แวะเวียนมาคุยกับผม บ่อยๆ ด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน เขาหัวไวเป็นที่น่าพอใจ ผมยินดีกับ การทำา ตนเป็นผู้ช่วยของเขา เมื่อ เขาเลือกคุมงานผลิตในโรงผลิตแทน การจัดการ ซึ่งผมควบคุมอยู่