การตั้งเป้าหมายชีวิต : หน้า 50/128

ประคับประคองเป้าหมายเอาไว้ มิให้เฉไฉออกนอกทางไป องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของพวกเรา เมื่อ ครั้งยังอยู่ระหว่างการสร้างบารมี ไม่ว่าพระองค์จะทรง บำเพ็ญคุณงามความดีหรือบุญกุศลใด ก็ทรงตั้งความ ปรารถนาที่จะบรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ มุ่งตรงต่อ พระนิพพานทุกครั้งไป ไม่เคยแปรเปลี่ยนหรือท้อถอยเลย บรรดาพระอสีติมหาสาวกที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น ผู้เลิศในทางต่างๆ เช่น พระสารีบุตร และพระนางเขมา เถรี ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเลิศในทางมีปัญญามากก็ดี พระโมคคัลลานะ และพระนางอุบลวรรณาเถรี ผู้ได้รับ การยกย่องว่าเป็นเลิศในทางมีฤทธิ์มากก็ดี ทุกท่านล้วน แต่ได้ตั้งเป้าหมายเอาไว้อย่างชัดเจนว่า ต้องการบรรลุผล ที่สุดในทางนั้นๆ โดยพยายามบำเพ็ญบารมีทุกอย่าง เพื่อ ความปรารถนาอย่างนั้นตลอดมา ขอให้สังเกตว่า คำอธิษฐานที่ดี ที่แสดงถึงความมี ปัญญาและสัมมาทิฏฐิ จะต้องเป็นตาอธิษฐานที่มุ่งสู่พระ นิพพานโดยตรง คือมีคำว่า “เป็นปัจจัยให้ได้บรรลุ มรรคผลนิพพาน" ทุกครั้ง สิ่งอื่นๆ นอกนั้น ล้วนเป็น ส่วนประกอบรองๆ ลงมาทั้งสิ้น วันทดีที่สุด ฟเกร็ดการรดกดก ในเมื่อเป้าหมายสูงสุดของมนุษย์อยู่ที่พระนิพพาน ฉะนั้น วันที่ดีที่สุด ที่เราเป่ารอคอยก็คือวันนั้น...วันที่เรามี บารมีเต็มเปี่ยม ได้บรรลุมรรคผลนิพพาน หลุดพ้นจาก การเป็นบ่าว เป็นทาสของมาร ของกิเลสตัณหาทั้งปวง อย่างไรก็ดี “วันที่ดีที่สุด” จะมีมาถึงได้ ก็ต่อเมื่อ เราได้รู้จักว่า “วันนี้" ให้ดีที่สุดเสียก่อน นั้นคือ การ กัลยาณมิตร กั^) พยายามตักตวงสั่งสมบุญเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทํา ได้ โดยท่า ความรู้สึกเหมือนว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต คิดว่าเวลาของเราเหลือน้อยเต็มที่แล้ว ความรู้สึกเช่นนี้จะ ช่วยให้เราไม่ตกอยู่ในความประมาท ไม่มัวเมาหลงเพลิด เพลินอยู่กับสิ่งที่มิใช่สาระ และธรรมที่เป็นเหตุให้เป็นข้า คนที่รู้สึกอย่างนี้คิดอย่างนี้ จิตใจจะเกาะเกี่ยวอยู่กับบุญ กุศลตลอดเวลา ไม่มีข้อแม้ ไม่มีเงื่อนไขในการทำ ความดี เวลาท่า บุญก็ท่า อย่างเต็มกำลัง มิใช่ทำ เพียงแค่ตามกำลัง นี่เป็นเรื่องของคนที่รู้จักคุณค่า รู้จักอานุภาพของบุญ เพราะว่า “บุญ” คือเครื่องข่า ระใจให้ใสสะอาด ผ่องใส และเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเราทั้งหลาย จะ เกิดเป็นมนุษย์มีทรัพย์สมบัติ มีปัญญา มีชาติตระกูล มี ยศศักดิ์ มีบริวาร ก็ด้วยบุญ จะสำเร็จเป็นพระอริยบุคคล บรรลุมรรคผลนิพพาน ไปถึงที่สุดแห่งธรรมได้ก็ด้วยบุญ สรุปก็คือ “บุญ” เท่านั้นที่จะทำให้เรามี “วันที่ดี ที่สุด” ได้ และถ้าจะมีวันอะไรที่ดีกว่า “วันที่ดีที่สุดของเรา” วันนั้นก็น่าจะต้องเป็น “วันที่ดีที่สุดของพวกเรา” เรียกว่า ไปกันเป็นทีม เอาชนะกันยกทีมเลยทีเดียว ดังบทกลอนที่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อ พระสุธรรมยานเถร ท่านได้ เขียนไว้ด้วยถ้อยคำง่ายๆ แต่ความหมายลึกซึ้งเหลือเกิน ว่า วันที่ พวกเราคอยคือวันนั้น วันที่ ที่พวกเราเถ้าใฝ่ฝัน วันที่ ใครใครว่า ไม่มีวัน วันวันนั้น จะเป็นวันของพวกเรา วันวันนั้นจะเป็นวันนิรทุกข์ วันวันนั้นจะเป็นวันแสนสุขสันต์ วันวันนั้นจะเป็นวันเข้าใจกัน วันวันนั้นจะเป็นวันอันอำไพ วันวันนั้น เป็นวันที่ แม่มไม่ เป็นวันที่ยาวโลกดับโง่เขลา เป็นวันที่ยาวโลกเป็นเช่นพวกเรา เป็นวันที่ยาวโลกเข้าถึง “ธรรมกาย” กุนภาพนธ์ ๒๕๓๙