การเปลี่ยนแปลงและอุบัติเหตุ : หน้า 116/128

“ถ้าดี เห็นควรเปลี่ยนแปลง อะไร ก็บอกอา” “ถ้าเกิดผมอยากเปลี่ยน บริหารละครับ” เขาพูดทีเล่นทีจริง แต่ผมก็อึ้งไป เขาจึงหัวเราะแล้วเส เกลื่อนว่า “ผมพูดเล่นนะครับ อา แว่บหนึ่งผมเห็นโชนแสงแห่งสายตา ของเขาแล้วหายไปรวดเร็ว...หรือผม จะคิดมากไปเอง! * * บ่ายสามของวันหนึ่ง หลัง จากที่ดีทัคมาป่วนเขียนในห้องผม จนเป็นกิจวัตร เขากลับออกไปสัก ๒๐ นาทีได้แล้ว ผมใช้ความคิด ทำงานต่อในห้องที่เงียบปราศจาก เสียงรบกวน “ตูม /// เสียงเหมือนระเบิด ดังขึ้น ผมถลาตัวลงจากเก้าอี้ ด้วย สัญชาตญาณระวังภัย ซึ่งมีอยู่ใน ตัวมนุษย์ทุกคน ที่ย่อมกลัวตาย มากกว่ากลัวเกิด ผมหลบนิ่งอยู่สัก ครู จึงได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆ ทำให้ผมรู้ว่า มันเป็นรายการแหก ครับ” ยังมีหน้ามาถามด้วยเสียงกล หัว หัวเราะ “แกไม่มีงานมีการทำรึไง นายดี ถึงได้เล่นพิเรนอย่างนี้” “ผมทดลองกลไกใหม่นะครับ คุณอา ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอก ก่อน มันใช้งานได้ดีใช่มั้ยครับ” เขา วางสายก่อนที่ผมจะโต้ตอบทัน ทำร ให้ผมยิ่งหงุดหงิด หันรีหันขวาง คว้านาทีกาต้นเหตุร่าๆจะเขวี้ยงข้าง ฝา แต่นึกเสียดาย เพราะเจ้าของ เขาคงไม่มีอารมณ์พิสมัยที่จะ จะสละ ของรักของหวงให้ผมบ่อยๆ หรอก ...นั่น จึงเป็นการยอมรับโดยปริยาย ว่า ทุกบ่ายสาม ผมต้องถูกสะเทือน ความรู้สึก ด้วยเจ้าเสียงระเบิด และ เสียงหัวเราะเยาะนั่น แต่นานวัน เข้าผมก็ชิน และไม่ถือสา คิดได้ว่า มันคงเป็นการระบายอย่างเด็กๆของ คิทัต ก็ดีไปอย่างที่เขาหาทางออก อย่างนี้ * นาที!กาบอกเวลาบ่ายสามกับ สิบนาที ของวันที่ ๓๐ ธันวาคม ผม ตาครั้งยิ่งใหญ่ ไม่มีเหตุร้ายอะไร อกที่จะทันไปมองนาฬิกาหัวโต๊ะไม่ได้ เกิดขึ้นอย่างที่กลัว รู้สึกฉุนกึกขึ้น มาทันที นี่ใครบังอาจมาเล่นตลก กับผมอย่างนี้ ผมเหลียวหาที่มา ของเสียง นาฬิกาหัวโต๊ะของนายดี นี่เอง ผมกลับขึ้นนั่งตามเดิม “กริ้งงงง...” ผมสะดุ้งอีก คำรบ เมื่อโทรศัพท์มือถือดังขึ้น “สวัสดีครับคุณอา ตกใจมั้ย วันนี้มันลืมกวนประสาทผม “หาย ซ่าแล้ว” ผมพิมพ์ใส่มัน “โทรศัพท์คุณดีจากโรงผลิต ค่ะ” เลขาฯอินเตอร์คอมบอกเข้ามา “โอนเข้ามาได้” “คุณอารีบออกมาจากห้อง เถอะครับ” เสียงดีทังร้อนรน โดย ไม่มีค่าขึ้นต้น “เถอะครับอา อย่า เพิ่งถามอะไร รีบออกมาก่อน” “มีอะไรหรือดี” ผมอดถาม ไม่ได้ “ค่อยๆ อธิบายก่อนชิ “ออกมาก่อนเถอะครับ แล้ว ผมจะเล่าให้ฟังทีหลัง มันอันตราย อีกแค่สองนาทีแค่นั้น....” เขาพูด เหมือนมีเรื่องคอขาดบาดตาย และ ก่อนที่ผมจะถามข้อสงสัย... “โอ๊ย...” คีทักร้องเสียงหลง เลียงนั้นบ่งบอกถึงความเจ็บปวด อย่างแสนสาหัส ...อุบัติเหตุ... ค่านี้ผุดขึ้นใน ใจ เสียงร้องเขายังแว่วเข้ามา ผม ร้องเรียกชื่อเขา ไม่มีเสียงคอบ ใจ ผมเริ่มเต้นไม่เป็น ความสงสัย เรื่องเมื่อครู่หายไป เหลือไว้แต่ความ เป็นห่วง “มาเร็วเถอะครับคุณคงไทย คุณดีทัดถูกเครื่องจักรกระชาก ผมวางสายทันควัน ถลาออก จากห้อง แทบจะขนกับเลขาฯ ซึ่ง ลุกพรวดขึ้นมาเมื่ออินเสียงเปิดประตู โดยแรงของผม “คุณไปกับผม” ผมออกค่าสั่ง หล่อนตามผมออกมาทันทีโดยไม่ ถาม ทันทีที่พ้นประตูด้านนอกออก มาเท่านั้น ก็บังเกิดเสียงสนั่นหวั่น ไหวขึ้นที่ห้องของผม ตูม! ตูม!... ไม่ใช่เสียงหยอก ของนาฬิกาเจ้าเล่ห์เช่นทุกวันที่ผ่าน มา มันเป็นระเบิดจริง ถึงแม้มันจะ ไม่ใช่ชนิดร้ายแรงนัก แต่ถ้าผมอยู่ ในนั้น ป่านนี้คงได้เช็คสต้อคอวัยวะ กัลยาณมิตร ๑๑๕ มดพน3 ๒๕๓๗ Kalyanamtra.org"