การสร้างวิหารและการทำบุญ : หน้า 118/128

ไม่เห็นจะเป็นไร” เขาพูดยืดยาว วิหารเป็นการแสดงความเคารพและ โอกาสก้าวสู่เส้นทางบุญอย่างเต็มตัว ซึ่งกว่าผมจะเข้าใจ โรงงานให้เป็นสิทธิ์ขาดของผมแล้ว ก็เมื่อเขายก กตัญญูต่อยู่ชนียาจารย์ผู้มีพระคุณ และหล่อหลอมใจตนให้เป็นอันหนึ่ง ต่อชาวพุทธ เพราะท่านเป็นผู้ค้น อันเดียวกับคุณความติ พบวิชชาธรรมกายที่หายไปกลับคืน สมบัติอุ่นข้าวที่เคยอยู่ในมือ กลายเป็นสมบัติเย็น ผมชดเชยค่า “ผมทุกข์มานานเพราะความ ยึดมั่นถือมั่นว่ามันเป็นของผม มัน สู่โลกอีกครั้ง การได้แสดงความ ควรอยู่ในมือบริหารของผม มัน กตัญญูต่อบุคคลผู้ควรบูชาครั้งนี้ ทดแทนโรงงานที่คีทัตสละสิทธิ์ให้ จะเป็นวาสนาติดตัวผมไปในภพเบื้อง อย่างเต็มกำลัง เพื่อเขาเองจะได้ไม่ ท่าให้ผมร้อน” เหมือนที่ผมเองก็ร้อน เพราะ มัวหวงแหนในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน... หน้า คุณอาร่วมสร้างกับผมนะครับ” ลำบากในการรักษาตัวและมีทุนรอน คีทัดเชิญชวน ในบรรยากาศที่เป็น สําหรับอนาคต ถึงวันนี้ คีทัตบินไปเสาะหา อารวมดวย แพทย์ผู้ชำนาญการด้านกายอุปกรณ์ ที่ต่างประเทศ อีกไม่นานเขาคงกลับ มาใช้ชีวิตอย่างคนปกติกับธุรกิจใหม่ ผมนึกโต้ตอบเพียงในใจ ความหวง มิตร แล้วหยิบโบรชัวร์สร้างวิหารส่ง แหนในทรัพย์นั้น ดูเหมือนจะเป็น ให้ผม ผมรับมาถือไว้แล้วว่า วิสัยธรรมดาสามัญของคนทั่วไป “เอาสิ นายจัดการไปแล้วกัน ซึ่งมีผมเป็นหนึ่งในนั้น มันคล้าย เท่าไหร่แล้วมาเก็บ จะธรรมดาสามัญก็จริง หากเป็น เต็มที่” สามัญที่อันตราย บทเรียนโศก- นาฏกรรมคราวนี้ให้ค่า ตอบอย่างนั้น ที่ซิครับ” เขาดึงตรงๆ จนผมอึ้ง เมื่อการครอบครองด้วยพฤติกรรม “เดี๋ยวจะได้อานิสงส์อย่างผมในชาติ เถื่อนของผม มีพลังทำลายล้างอย่าง นี้ จะได้อะไรสักอย่างก็ได้แบบขอ มหันต์ เมื่อมันไปปลุกสัญชาตญาณ ไปที่ ได้ก็เหมือนไม่ได้ คุณอาอย่า ดิบ อันเกิดจากความหวงแหนของ คีทัตเช้า “นายพทเขาว่า ผมคงท่าบุญ ถาวรวัตถุมาหย่อนไปจึงได้กะพร่อง กะแพร่งในเรื่องนี้มาตลอด “คุณอาอย่าท่า บุญแบบขอไป ตาเชียวใส่ผม เพราะผมว่า มาจาก นายพัท ลูกชายอามั่นแหละ” เขา “เอา...เอาไงก็เอากัน นาย บอกมาแล้วกันว่า จะให้ทำยังไง จึง จะครบกระบวนการทำ บุญที่ถูกวิธี” แล้วผมก็ได้มีส่วนเป็นหนึ่งใน เลยชวนผมสร้างที่ประดิษฐานรูป หล่อทองคำของหลวงพ่อวัดปากน้ำ เจ้าของวิหารหลวงพ่อวัดปากน้ำ ซึ่งเป็นถาวรวัตถุที่จะอยู่คู่โลกนานนับ ซึ่งเป็นปูชนียาจารย์ของคนไทย แต่ ๑,๐๐๐ ปี” เขาพูดกลั้วหัวเราะ “นายพัทนี้ไม่เบาเหมือนกัน แกคง อยากบอกผมบ่ะครับว่า นอกจาก ครั้งอดีตจนถึงปัจจุบัน ผมรู้สึก สบายใจและปลอดโปร่งใจมากขึ้น หลังจากวันนั้น ครอบครัวของผมมี ผมจะทําบุญมาน้อยแล้วยังขาด ความสุขสงบขึ้น จากผลการทำ บุญ คุณธรรมเรื่องความเคารพ และ ความกตัญญูอีก แกว่า การสร้าง ท่า ให้พัทวิมองพ่อของเขาเป็นกัล- ยาณมิตร ผู้นำบุญ ทำให้ผมได้มี กัลยาณมิตร " กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙ ที่เขาพอใจ บทเรียนของกิเลสสามัญที่ อันตรายในครั้งนี้ จะฝังแน่นอยู่ใน ใจของผมตลอดไป และคงไม่ประ มาทในธุลีกิเลสได้อีกแล้ว แขนเทียม ที่แม้จะมีอิเล็กทรอนิกส์ทันสมัยของ คีทัต จะทำ ให้ผมไม่ลืม... 1, | อเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแท้ วิทยาฬาลง ๆ การ การ •แลเลย เรื่องราโซ! แดน ขบ ห หรือ โศกเศร้า สามนวดพาใส่ย ธ ติดตามสปควร แทรกร รรม?เป็น โปรดเข้านฉบับทางไปรษณีย์ วิเชีฬาสด้วย เอง โดยAMMAของ สาร ซึ่งเธบมุน ใช้ด้วยว่า "เรื่อง" " ทั้งนี้ขอใหอายสําเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกสิ่ธงที่ส่งยานั้น จะได้รับการตดัมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางราสารฯ จ ไล่ลง : ต้นฉบับกลับคืนไปได้ หรือที่ ชิมดกอง บก.จใส่ห่อชลอนวิคุณไปไฟ