อาการแพ้ท้องและความอยากอาหาร : หน้า 81/128

ฟังถึงครั้งแพ้ท้องว่า ระยะนั้นอยากรับประทาน สับปะรดมากที่สุด สั่งซื้อมาทีละมากๆ และ บางทีภรรยาไม่มีอาการแพ้เลย แต่สามี มีอาการแพ้แทน อยากรับประทานของ เปรี้ยวๆ หรือไต้กลิ่นอาหารบางชนิด แล้วเกิดอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ คน โบราณมักกล่าวว่า เป็นเพราะสามีรักภรรยา มาก เลยมีอาการแพ้แข่งหรือแพ้แทนภรรยา แต่ถ้าพิจารณาตามหลักจิตวิทยา คงเป็นเพราะ สามีสงสารภรรยามากเลยมีอาการร่วมด้วยหรือ แพทองแทนภรรยา หลังจากหายแพ้ท้องแล้ว หญิงมีครรภ์ จะเริ่มรับประทานอาหารได้และรับประทานได้ มากกว่าปรกติ บางคนรับประทานจุกจิกทั้งวัน เพราะทารกในครรภ์กำลังเจริญเติบโต หญิง นั้นจะเริ่มอ้วนท้วน หน้าตาเปล่งปลั่งชิ้น หนาอก จะเต่งตึงและขยายใหญ่ ช่วงบ่าและต้นแขน จะใหญ่จะหนามากชิ้นเพื่อเตรียมพร้อมที่จะอุ้ม เด็ก ท้องก็จะขยายใหญ่เพิ่มชิ้นอย่างรวดเร็ว และเห็นได้ชัด ดังเช่นในเรื่องสังข์ทอง นาง อืมมโมวีเมื่อตั้งครรภ์พระสังข์ พระพักตร์ รับประทานได้ทั้งวันโดยไม่ต้องรับประทาน อิ่มเอิบงดงามและทรวงอกขยายใหญ่ อาหารอื่นเลย ตามปรกตินั้นไม่ขอบสับปะรด แต่ระยะนั้นสับปะรดจะเป็นสิ่งที่น่าเอร็ดอร่อย ที่สุด ถ้าใครมาหยิบสับปะรดไปสักชิ้นจะรู้สึก เคืองมากและหงุดหงิดบาก มีความรู้สึกว่า ผู้มาหยิบนั้นเจตนาจะแกล้งมากกว่าต้องการ รับประทานจริง ส่วนผู้เขียนเองเมื่อแพ้ท้องก็ รู้สึกอยากจะรับประทานขมพู่แก้มแหม่ม ซึ่ง ทรามวัยงามขึ้นทุกคืนวัน เปล่งปลงมังสาดังทาทอง พระเต้าคล้ำ มัวหมองทั้งสองกัน เส้นพาดพานทรวงดวงจันทร์ แจงวาทรงครรภนคง เมื่อนางรัตนาตั้งครรภ์พระอุณรุท หน้าตา เผอิญยังไม่ถึงฤดูขมพู่ออกผลแต่ความอยากมี ผิวพรรณงดงามเช่นกัน มาก ดังนั้น แม้ลูกอ่อนๆ ซึ่งมีรสฝาดก็ยังยินดี รับประทาน ระยะนั้นรู้สึกขอบกลิ่นเปรี้ยวๆ ของชมพู่มากรู้สึกว่าดมแล้วขึ้นหัวใจ บางครั้ง เมื่อหาลูกอ่อนไม่ได้ก็เก็บใบอ่อนๆ มาดมมา เคี้ยวพอแก้อยาก และสิ่งที่เหม็นมากที่สุดจน ทนไม่ได้ในขณะนั้น ก็คือ กลิ่นของผลฝรั่งและ เนื้อวัวต้ม ซึ่งปกติผู้เขียนขอบมาก “ยิ่งจำเริญสุขศรีฉวีวรรณ ผิวพักตร์เพียงจันทร์ทรงกลด หรือนางทองประศรี หน้าตาเปล่งปลั่ง งดงาม และอกขยายเช่นกัน “แก้มทั้งสองข้างดังปรางทอง เต้านมทั้งสองก็ครัดเคร่ง ผิวเนื้อเป็นนวลควรแลเล็ง ในขณะที่ภรรยาแพ้ท้อง มีเหมือนกันที่ ดูปทั้งเปล่งน่าชมพอสมตัว" สามีเกิดอาการคลื่นได้เช่นเดียวกับภรรยา หรือ อ่านต่อฉบบหน้า กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙