การประชุมมหาสันนิบาตแห่งพระเวฬุวันมหาวิหาร : หน้า 42/128

กองทัพธรรม ก็ทรงเริ่มต้นโปรดบุคคลเหล่านั้นไป ร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจ สนับสนุนการประชุมใหญ่ ตามลำดับ จนลุล่วงใกล้ถึงเดือนมาฆฤกษ์ ขณะ ครั้งสำคัญของพระพุทธศาสนาอย่างเต็มที่ เมือง ที่ประทับแสดงธรรมอยู่ ณ เวฬุวันมหาวิหาร กรุง ทั้งเมืองคงสว่างไสวด้วยมาฆประทีป ซึ่งมหาชน ราชคฤห์ ทรงได้พบกับพระอัครสาวกทั้งสอง คือ ต่างจุดถวายเป็นพุทธบูชา ด้วยจิตใจที่ปิติเบิกบาน พระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ซึ่งเป็นกำลัง ที่บ้านเมืองของตนได้เป็นที่ชุมนุมของผู้มีบารมีธรรม สำคัญในการเผยแม่พระพุทธศาสนาในเวลาต่อมา : สูงสุด พระบรมศาสดาจึงมีพระดำริว่า เป็นเวลา อันเหมาะสมยิ่งแล้วที่จะประกอบพิธีสำคัญทางพระ พุทธศาสนา คือการประชุมมหาสันนิบาตแห่งพระ เวฬุวันมหาวิหาร พระอารามหลวงของ พระเจ้าพิมพิสารมหาราชาบดีผู้ทรงธรรม ยามนั้น งดงามอย่างมหัศจรรย์ ด้วยเป็นกาลเวลาของ อรหันตสาวก ซึ่งเป็นพุทธประเพณีของพระพุทธเจ้า “ติวาราตรี” พระจันทร์เสวยฤกษ์มาฆะ เมื่อใกล้ ทั้งหลาย เพื่อวางรากฐานพระพุทธศาสนา ให้มี ความมั่นคงสืบไป สิ้นแสงตะวัน พระจันทร์เพ็ญเต็มดวงก็ทอแสง กระจ่างฟ้ารับช่วงแสงระวีต่อในทันใด ครานั้น กรุงราชคฤห์ นับว่าเป็นมหานครใหญ่เหมาะ: โลกจักสว่างไสวตลอดเวลา ราวไม่มีกลางวันและ สมสำหรับการประชุมเพื่อสันติสุขของโลกอย่างที่สุด เพราะว่าเป็นเมืองหลวงของแคว้นมคธ แม่นดิน ภายใต้การปกครองของพระเจ้าพิมพิสาร พระ- กลางคืน เรียกว่า โอกาสโลกรู้เห็นเป็นใจ เป็นนิมิต หมายว่า บัดนี้ แสงแห่งธรรมได้สาดส่องกลางใจ โลก ขับความมืดมิดแห่งอวิชชาให้พ้นจากกระแส มหากษัตริย์ผู้มีพระราชศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธ โลกแล้ว ศาสนาอย่างแรงกล้า ทรงได้ฟังธรรมจากพระ บรมศาสดาจนบรรลุธรรม สำเร็จเป็นพระโสดาบัน เหตุอัศจรรย์ พระอรหันตสาวก พระอริยบุคคลขั้นแรกในพระพุทธศาสนา เพราะ ทั้ง ๑,๒๕๐ องค์มาประชุมพร้อมกัน ฉะนั้นทั้งพระเจ้าแผ่นดินและพลเมืองย่อมให้ความ กัลยาณมิตร ๔๐ Kalyanamitra. กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙ วันนั้น จันทร์เพ็ญเสวยมาฆฤกษ์ ซึ่งนับ