การตัดสินใจและผลลัพธ์ : หน้า 109/128

ถือเอาสิ่งที่ไม่ควรถือไว้ ข้าพเจ้าก็ เครื่องใช้ อาหาร และน้ำเสียให้ จะฆ่าคนเหล่านั้นด้วยความโกรธบ้าง ด้วยความลบหลู่บ้าง ด้วยความดี เสมอบ้าง ข้าพเจ้าจึงไม่อาจสละ ความเห็นผิดเช่นนี้ได้ ครับท่าน” หมด เพราะหนทางข้างหน้าบริบูรณ์ ไปด้วยสิ่งเหล่านี้ ขายหัวหน้าได้ฟัง ก็ดีใจหลงเชื่อตามนั้น ผลที่สุดตน และบริวารก็ต้องตาย เพราะขาด “เจริญพรเมื่อท่านกล่าวเช่นนี้ เสบียงอาหาร และถูกพวกยักษ์จับ อาตมาจะอุปมาให้ท่านฟังอีกเรื่อง กินเป็นอาหารจนหมด หนึ่ง” แล้วพระกุมารกัสสปเถระก็ เล่าเรื่องชายหัวหน้าพ่อค้าเกวียน ๒ คน ที่น่า บริวาร 300 คนของตน ออกไปค้าขาย ชายพ่อค้าเกวียน ส่วนชายหัวหน้าพ่อค้าเกวียน ขบวนที่ ๒ ออกเดินทางไป ระหว่าง ทางก็พบคนแปลกหน้าเช่นเดียวกับ ขบวนแรก แต่หัวหน้าพ่อค้าเกวียน เป็นคนมีปัญญา และช่างสังเกต มิได้เชื่อตามค่า บอกของขายแปลก ขบวนแรกพาบริวารออกเดินทางไป ค้าขายล่วงหน้า ระหว่างทางก็พบ บุรุษแปลกหน้ามาบอกให้ทิ้งอุปกรณ์ หน้า เขาจึงสามารถเดินทางไป กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๐๙ Oกัลย ค้าขายได้โดยสวัสดิภาพ ข้อนี้อุปมาฉันใด อาดมาก็ ขอชี้แจงว่า ท่านเจ้าเมืองกำลัง กระทาตนเป็นเสมือนหัวหน้าพ่อค้า เกวียนขบวนแรก ซึ่งถึงแก่ความ พินาศ ที่ยอมพาตนเองและบริวาร ไปคายหมด อาดมาจึงขอให้ท่าน จงละความเห็นผิดของท่านเสียเพื่อ ตัวท่านเองจะได้ตัดโทษทุกข์ภัยทั้ง หลาย อันจะเกิดขึ้นแก่ท่านเป็นเวลา อีกยาวนาน ขอเจริญพร” ยามยามหนา