เจตนาศีล : หน้า 17/128

บทบัญญัติน้อยใหญ่ทั้งหลาย นี่ศีล มนุษย์ ดวงธรรมที่ท่านให้เป็นกาย โดยปริยายเบื้องสูง ไม่ใช่อธิศีล มนุษยใสบริสุทธิ์ เท่าฟองไข่แดง คือบริสุทธิ์ตลอดจนกระทั่ง ของไก่ ดวงศีลอยู่ภายในนั่น ใส ถึงเจตนา ความนึกคิดอ่านก็เป็น บริสุทธิ์เท่าดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ อยู่ ศีลจริงๆ ตรงตามวาระพระบาลีว่า ในดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ เจตนาห์ ภิกฺขเว สีส์ ดูกรภิกษุทั้ง หลาย เจตนาความคิดอ่านทางใจ นั่นแหละเป็นสีล รับสั่งดังนี้ นี่ก็เป็น “เจตนาศีล” ความคิดอ่านทางใจ ศีลมีแต่กายกับวาจา เจตนาก็เป็น ศีล ความนึกคิดอ่านก็เป็นศีลอีก เป็นศีลด้วย แต่ว่ายังไม่ถึงอธิศีล อธิ อยู่ในกลางดวงธรรมที่ว่า ให้เป็นกาย มนุษย์ใสเท่าฟองไข่แดงของไก่ ศีล ดวงนั้นเขาเรียกว่าอธิศีล อธิศีล แปลว่าศีลยิ่ง ศีลที่ผู้ปฏิบัติและเห็น แล้วก็ ใจของผู้ปฏิบัติก็หยุดนิ่งอยู่ กลางดวงศีลนั่นบ้าง ไม่ลอกแลก เหลวไหล เหลวไหลเลอะเลือน ใจ เป็นหนึ่งลงไปกลางดวงศีลนั่น นั้น เป็นอธิศีลแท้ๆ สีลนั่นจะบริสุทธิ์ ก็เห็นว่าบริสุทธิ์ สีลไม่บริสุทธิ์ก็เห็น ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดงของไก่ ศีลดวงนั่นแหละ ถ้าผู้ปฏิบัติไปถึง ไปเห็นเป็นปรากฏขึ้น ในศูนย์กลาง กายมนุษย์เห็นเป็นปรากฏขึ้น ศีล ดวงนั่นแหละได้ชื่อว่าเป็นอธิศีลเป็น อธิศีลแท้ๆ ว่าไม่บริสุทธิ์ จะสะอาดเพียงแค่ เมื่อรู้จักอธิศีลดังนี้ละก็ ศีล ไหนก็เห็น ไม่สะอาดแค่ไหนก็เห็น ศีล ศีลที่เห็น ไม่ใช่ศีลที่รู้ เจตนา โดยปริยายเบื้องต่ำเบื้องสูงนั้นเป็น ความคิดอ่านปกติสละสลวยเรียบ ร้อย ก็มาจากศีล ศีลเป็นดวงใสอยู่ ปกติศีล ในศีลที่เห็นดวงใสในกลาง ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ใส ขุ่นมัวเศร้าหมองก็เห็นทั้งนั้น ศีลไม่ เป็นท่อนเป็นช่อง อคณฑาฉิททา อพลา เมื่อรักษาศีล ใจหยุดอยู่ใน ในกลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย ปริสุทธิ์เท่าดวงจันทร์ดวงอาทิตย์นั่น ศีลนั้น ศีลไม่เป็นไปเพื่อกำลัง ต้อง กัลยาณมิตร ๑๕ กรกฎาคม ๒๕๓๙