ความกตัญญูและการเคารพครู : หน้า 94/128

ของตน ท่าสิ่งที่ตรงกัน ข้ามกับค่าสั่งอีก ข้าง ของพระโพธิสัตว์ เมื่อ บอกว่าจงไปก็ถอยกลับ เมื่อบอกว่าจงถอยกลับ ก็วิ่งไปข้างหน้า เมื่อบอก ว่าจงยืนขึ้นก็นั่งลง เมื่อ บอกว่าจงนั่งก็ลุกยืน เมื่อ บอกว่า จงหยิบก็ให้ทิ้ง เสีย เมื่อบอกว่าจงทิ้งก็ หยิบขึ้น ประชาชนทั้ง หลาย เมื่อชมการแสดง ของอาจารย์กับลูกศิษย์ แลว มีความเห็นร่วม พระราชทานยศที่ยิ่งใหญ่ ให้แก่พระโพธิสัตว์ด้วย หลานๆ คะ คร บาอาจายเป้นผู้มีพระคุณ อันยิ่งใหญ่อีกท่านหนึ่ง ไม่ว่าจะเป้นครู อาจารย์ ที่ให้ความรู้เรามาตั้งแต่ เล็ก จนถึงระดับมหา วิทยาลัย แตละทาน ล้วนมีพระคุณแก่เราทั้ง สิ้น หลานๆ ของป่า น้อยต้องให้ความเคารพ นะคะ อย่าไปตีตนเสมอ ท่าน อย่าคิดว่า เดี๋ยวนี้ เราจบมหาวิทยาลัยแล้ว กันว่า ศิษย์ผู้นั่นคือศิษย์ผู้ชั่วร้ายดีตัวเสมอครูบาฯ ครูที่สอนเรามาเมื่อตอนชั้นประถม มีความรู้น้อย ยาจารย์ ไม่รู้จักประมาณตนเอง คิดว่าตนเองมี กว่าเราอีก เราไม่ต้องให้ความเคารพก็ได้ อย่าคิด ความรู้เท่ากับอาจารย์ ต่างพากันเอาก้อนหิน อย่างนั้นนะคะ การที่เรามีความกตัญญูรู้คุณคน และท่อนไม้ ขว้างปา ทุบตีลูกศิษย์ผู้ชั่วร้ายนั่น นั้นเป็นสิ่งที่ดียิ่ง หลานๆ ต้องนึกตรงนี้ให้มากๆ นะคะ แล้วหลานๆ ของป้าน้อยจะได้เป็นเด็กดีที่ จนถึงแก่ความตายตรงนั่นเอง พระโพธิสัตว์ลงจากช้างมาเข้าเฝ้าพระราชา แล้วกราบทูลว่า "ข้าแต่มหาราช ขึ้นชื่อว่า ศิลปะ บุคคลย่อมเรียนเพื่อความสุขแก่ตนเอง แต่ศิลปะ นารัก ก่อนจากกันในฉบับนี้ ป้าน้อยขอให้หลานๆ ขยันเรียนหนังสือนะคะ หวั่นอ่านท่องหนังสือ จะ ที่บุคคลบางคนเรียนแล้ว ว่า ความพินาศมาให้ตน ได้ไม่ไปเร่งอ่านหนังสือเอาตอนใกล้ๆ จะสอบ เอง เปรียบเหมือนรองเท้าที่คนซื้อมาเพื่อประโยชน์ สำคัญ อย่าลืมสวดมนต์ นั่งสมาธิ แล้วชักชวน ที่จะให้สบายเท้า แต่กลับนำทุกข์มาให้ รองเท้า คุณพ่อ คุณแม่ พี่น้อง เพื่อนฝูง มาทำ บุญที่วัด นั่นถูกแดดเผาบ้าง ถูกพื้นเท้าครูดสีบ้าง กัดเท้า ด้วยกันนะคะ นั่นบ้าง ฉันใด ผู้ใดเกิดในตระกูลต่ำ ไม่ใช่อารยขน เรียนวิชาและศิลปะมาจากสำนักอาจารย์ได้แล้ว ผู้นั้นย่อมท่าตนเองด้วยศิลปะที่เรียนมาในสํานัก ของอาจารย์นั้น ฉันนั้น บุคคลนั้นบัณฑิตเรียกว่า ไม่ใช่อารยชน เปรียบด้วยรองเท้าที่ทำ ไม่ดีฉะนั้น” พระราชาโปรดปรานพระโพธิสัตว์เป็นอย่างยิ่ง พบกันใหม่ฉบับหน้าค่ะ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๙)