การศึกษาพระพุทธศาสนา : หน้า 39/128

วัฒแศารรย์ ต่อ จ า ก ห น้ า เผิน ความเข้าใจนั้นจะทำให้ปฏิเสธสาระในสิ่งภายนอก ไปหมด ความจริงแล้วหากสิ่งภายนอกนั้น ส่งเสริมให้เกิด ความลุ่มหลง เพลิดเพลิน ติดอยู่ในกามราคะ หรือสิ่งที่ ไม่ใช่ที่พึ่งที่แท้จริง สิ่งภายนอกนั้นจึงจัดเป็นสิ่งที่ควร ปฏิเสธโดยแท้ เช่น การบูชากราบไหว้ต้นไม้ ภูเขา สัตว์ ประหลาดพิกลพิการ เป็นต้น หากแค่ยังมีสิ่งภายนอกที่มุ่งส่งเสริมให้เกิดการบรรลุ ธรรมกายใน จึงน่าจะเป็นสิ่งที่ควรสนใจให้ศึกษา เพื่อ น้อมนำใจให้สงบ สะอาด สว่าง ซันเป็นสื่อน่าการตรัสรู้ ธรรม เช่น การบูชาพระพุทธรูป การกราบไหว้พระภิกษุผู้ ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ แม้ท่านจะมีชีวิตอยู่หรือมรณภาพไป แล้วก็ตาม ตลอดจนการศึกษาพระไตรปิฎก เป็นต้น เหล่า นี้คือสิ่งภายนอกที่จะน้อมนำใจให้ค่าเนินสู่กระแสธรรมหรือ เส้นทางแห่งความดีงามได้ ดังนั้น ด้วยสติปัญญาชันชาญ ฉลาดอย่างยิ่งของพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ, หลังจากที่ท่าน ได้ต้นพบวิชชาธรรมกาย ทำให้ทราบว่ามนุษย์ทุกคนสา มารถบรรลุธรรมได้ภายในตนเองเท่านั้น ท่านจึงมีดำริให้ สร้างพระชองขวัญขึ้นมา พร้อมกับพิมพ์คาแนะนาวิธีบูชา พระของขวัญ ด้วยการน้อมนำภาพองค์พระเป็นนิมิตใน การเจริญภาวนาไว้ที่ศูนย์กลางกายทานที่ 1" เพื่อให้เข้า ถึงธรรมภายใน เป็นการลบล้างค่าวิพากษ์วิจารณ์ทั้งหลาย ที่กล่าวหาว่าท่านสอนให้ยึดถือสิ่งภายนอก การที่พระพุทธองค์ทรงน่าเพ็ญเพียรทางจิต ด้วย การประท้บนั่งสมาธิจนตรัสรู้พระอนุคดรสัมมาสัมโพธิญาณ ท่ามกลางแสงจันทร์ ในคืนเพ็ญเดือน & ก็เป็นการบรรลุ ธรรมจากภายในเช่นกัน ดังนั้น ในทุกปีเมื่อวันวิสาขบูชา เวียนมาถึง ย่อมเป็นสิ่งย้ำเตือนให้ชาวโลกสนใจที่จะศึก ษาค้นหาที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริงจากภายในตน เพื่อมุ่งสู่การ บรรลุธรรมตามรอยบาทองค์พระบรมศาสดา แบบอย่างที่ดีงาม นอกจากการศึกษาจะเป็นวิธีหนึ่งในการรักษาพระ ธรรมค่าสอนแล้ว การประพฤติปฏิบัติตามพระธรรมคำ สอนก็เป็นสิ่งสำคัญมาก จะเห็นได้ว่า ปัจจุบันมีผู้สนใจ ศึกษาพระพุทธศาสนากันมาก แต่ไม่ค่อยนำมาประพฤติ ปฏิบัติ ทำให้เข้าไม่ถึงคุณค่าของพระพุทธธรรม ดังที่ ปรากฏว่า มีนักวิชาการต่างประเทศให้ความสนใจศึกษา พระพุทธศาสนา จนสามารถรู้เรื่องราวและทรงจำหลัก ธรรมของพระพุทธศาสนาได้อย่างคล่องปากขึ้นใจ แต่เขา เหล่านั้นก็ปฏิเสธว่ามิใช่พุทธศาสนิกชน มีนักศึกษาต่าง ขาติด่างศาสนาระดับปริญญาโทขึ้นไปหลายคน ได้เลือก ศึกษาวิจัยพระพุทธศาสนา แม้เขาเหล่านั้นจะวิเคราะห์ เขาได้สัมผัส วิจารณ์หลักธรรมของพระพุทธศาสนาได้อย่างแตกฉาน แต่เขาก็ไม่เคยน่า ไปประพฤติปฏิบัติเลย พระพุทธศาสนาแต่เพียงผิวเผิน คนเหล่านั้นจึงยังไม่ได้ ชื่อว่าเป็นปราชญ์ทางพระพุทธศาสนาที่แท้จริง จากตัว อย่างดังกล่าวนี้ จึงเป็นคำถามย้อนมาสู่ตัวเราชาวพุทธ เองว่าเคยบ้างไหมที่ท่าตัวเป็นนักวิพากษ์วิจารณ์พระศาสนา แสดงตนเป็นผู้รู้ โดยที่ไม่เคยลงมือประพฤติปฏิบัติธรรมเลย หากมีค่า ตอบว่าเคยแล้วละก็ น่าจะติดได้อีกต่อไปว่า ช่าง ไม่แตกต่างกันเลยกับคนต่างชาติต่างศาสนาดังกล่าว บรรพบุรุษของเราเป็นบุคคลที่น่ายกย่อง แม้จะ ขาดการศึกษาในพระพุทธศาสนาไปบ้าง แต่ท่านเหล่านั้น สวดมนต์ไหว้พระ เข้าวัดรักษาศีลไม่เคยขาด แม้จะรู้หรือ ไม่รู้ว่าสวดมนต์ว่าแปลว่าอะไร ไม่สามารถตอบโต้ปัญหา ด้วยหลักตรรกวิทยาที่ทันสมัย ไม่รู้ว่าอะไรคือความเชื่อ ความศรัทธา และปัญญา ฯลฯ แต่ท่านก็ได้สัมผัสกับ ความสงบในจิตใจ มีชีวิตอย่างมีความสุขคามยัดภาพ ดำรงตนเป็นนักศึกษาตลอดชีวิต โดยมี “วัด” เป็นมหา วิทยาลัยที่ให้สิ่งยันเป็นที่พึ่งทั้งโลกนี้และโลกหน้า พระพุทธองค์ทรงเป็นแบบอย่างของการเป็นทั้งผู้รู้ และผู้ท่า อีกทั้งยังเป็นผู้สอน พระพุทธองค์จึงเป็นพระ บรมครู วันวิสาขบูชาจึงได้ชื่อว่า เป็นวันแห่งพระพุทธเจ้า หรือเป็นวันแห่งธรรมกาย เพราะ “ธรรมกาย” คือชื่อของ กายตรัสรู้ธรรมของพระพุทธองค์ผู้เป็นตถาคตเสด็จไปดีแล้ว การสืบต่ออายุพระพุทธศาสนา การสืบต่ออายุพระพุทธศาสนา นอกจากจะทํา ได้ ทั้งการศึกษาและปฏิบัติธรรมแล้ว การสร้างศาสนสถาน ก็ได้ชื่อว่าเป็นสิ่งจ่าเป็นสำหรับการธำรงรักษาพระพุทธ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๙