การสนทนาธรรมและการเคารพต่อพระอาคันตุกะ : หน้า 63/128

ไปให้ไกลสุดกู่ทันทีเลยค่ะ ขอเล่าเรื่องดีๆเพื่อความสบายใจร่วมกันสักนิดนะคะ ก่อนมาฆบูชาปี ๒๕๓๗ นี้ หนึ่งวัน เกือบห้าโมงเย็น แล้ว อุบาสกท่านหนึ่งบอกว่า พระเดชพระคุณพระสุธรรม ยานเถร (หลวงพ่อธัมมชโย) และพระเดชพระคุณพระ กาวนาวิริยคุณ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ร่วมสนทนาธรรมกับ ท่านควานหลินมหาเถร (ท่านเป็นพระมหาเถระจากมณ ฑลเสอวน ประเทศจีนแผ่นดินใหญ่) พร้อมด้วยคณะพระ ภิกษุและภิกษุณี และสาธุชนผู้ติดตามจากประเทศจีน “ท่านสนทนาธรรมกันในห้องฝึกอบรมของบัณฑิตยา ลภา เป็นเวลาเกือบชั่วโมงแล้ว อีกไม่นานก็คงจะออกมา เพราะจวนได้เวลาฉันมื้อเย็นของคณะหลวงกุ้ง” อุบาสกท่าน นั้นเล่ารายละเอียดเพิ่มเติม เมื่อคิดว่าใกล้จะได้เวลาแล้ว พวกเราหลายคนใน บัณฑิตยสภา ได้ออกมานั่ง ณ บริเวณด้านขวามือของรูป ปั้นพระมงคลเทพมุนี (หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ) เพื่อ รอกราบพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสอง อาคันตุกะด้วย และคณะพระ เมื่อประตูห้องฝึกอบรมเปิด พระเดชพระคุณหลวง พ่อทั้งสองเดินนำออกมาก่อน แล้วรถเข็นซึ่งท่านควานหลิน มหาเถรนั่ง ก็ถูกเข็นออกมาจากห้อง ตามมาติดๆ ด้วย คณะพระภิกษุ และฆราวาสทั้งหมด พวกเรากราบพระพร้อมกันแล้ว นั่งประนมมืออยู่ที่ เดิม พระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งลองเดินช้าๆ มากับรถที่ เข็นท่านควานหลิน พอถึงหน้าบันไดขึ้นไปบนอาศรม บัณฑิตย์ ท่านหยุดรอจนรถเข็นจอดเทียบบันได อุบาสก สองคนเช้าประคองซ้าย-ชวา จะพาท่านควานหลินขึ้นไป บางบน มีเสียงพูดและการโบกไม้โบกมือของท่านควานหลิน ภาษาจีนที่ท่านพูดดิฉันฟังไม่ออก แต่อาการยกมือทั้งสอง ข้างปัดไป-มา แล้วชี้บอกอุบาสกทั้งสอง พร้อมกับแบมือ สองช้างไปทางพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย แล้วยก มือขึ้นซ้ำๆทำให้นึกเข้าใจว่าท่านต้องการให้อุบาสกประคอง หลวงพ่อขึ้นไปก่อน แล้วจึงมาประคองท่านทีหลัง พระภิกษุอายุ ๗๒ ปีเศษ จากจีนแผ่นดินใหญ่ ตัว ท่านกำลังชาไม่แข็งแรง ข้อเข่าเสื่อม แสดงอาการยกย่อง ให้เกียรติหลวงพ่อของเราเป็นอย่างสูงจากใจจริงของท่าน “ประคองท่านให้ดีๆ นะจ๊ะ” พระเดชพระคุณหลวง พ่อกำชับอุบาสก ซึ่งเท่ากับยืนยันว่า ท่านตั้งใจให้เกียรติ พระอาคันตุกะมหาเถระโดยนัยเดียวกัน ด้วยความเคารพต่อหลวงพ่อ อุบาสกทั้งสองประคอง ท่านควานหลินก้าวขึ้นบันไดช้าๆ ระมัดระวัง ขณะนั้น ท่านควานหลินยังคงหันมามองหลวงพ่อตลอดเวลา ท่านไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเอง แต่เป็นห่วง เป็นใย เพราะอยากให้เกียรติหลวงพ่อของเรามากกว่า เช้ารุ่งขึ้นวันมาฆบูชา ตั้งแต่ ตั้งแต่เวลาก่อน 5 โมงเช้า ในพิธีตักบาตร กระทั่ง ๒ ทุ่มเศษ เมื่อเสร็จพิธีจุดโคม มาฆประทีป ท่านควานหลินอยู่ร่วมท่า พิธีกับสาธุชนจำ นวนกว่าเรือนแสน ตลอดทั้งวัน ดิฉันได้ทราบจากการเล่าของพระภิกษุและอุบาสกว่า ขณะประทีปนับหมื่นดวงส่องแสงสว่างไสว พระภิกษุชรา เปล่งวาจาอุทานเสียงดังพร้อมด้วยหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “โอ! ทะเลโคม เป็นเหมือนแสงแห่งพุทธธรรม ที่ จะขจรขจายไปทั่วโลก” วันรุ่งขึ้นกำหนดการที่ทางวัดเราจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ถูกขอร้องให้เปลี่ยนแปลง เพื่อทางคณะพระภิกษุจาก ประเทศจีน จะได้มีเวลาปีกว่า สมาธิศึกษาวิชชาธรรมกาย และศึกษาระบบวิธีการจัดงานใหญ่ของวัต ปลื้มใจแล้วใช่ไหมคะ ที่หยาดเหงื่อ กำลังปัจจัย แรงกาย ส่วนที่เป็นของเราแม้อาจจะเพียงน้อยนิด แต่ก็ เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จที่ยิ่งใหญ ยามเหนื่อยล้า ยามประสบปัญหายากจะหาคนฟัง ที่เข้าใจ นึกทบทวนเรื่องนี้แล้วขอให้ภูมิใจเถิดว่า เราโชคดี มีบุญมหาศาลที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในทีมงานสร้างบารมีของ พระเดชพระคุณหลวงพ่อและหมู่คณะ หลวงพ่อท่านอนุญาตค่ะ ถ้านักจะช้าลงบ้างไม่เป็น ไร มีเรี่ยวแรงแล้วรีบแซงไปข้างหน้า ท่องเอาไว้ในใจด้วยค่ะว่า คนอย่างเราจะไม่หยุด และไม่มีวันหลุดไปโดยเด็ดขาด เพื่อความปลอดภัย ขอให้ใช้ศูนย์กลางกายเป็นที่ หยุดของความคิดทุกเรื่องค่ะ ในไม่ช้าความวุ่นวายเหนื่อย ล้าจะผ่อนคลายและหายไปเอง ลองดูนะคะ กรกฎาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร