ชีวิตจิตรกร : หน้า 115/128

ส ทัน องข้างทางที่เคยเป็นพื้นที่ ที่มันแข็งแรงหน่อยแล้วกัน” เจ้า ทองคำ เพราะราคาที่ขึ้น รวดเร็วจน “กรรมการ” จับเวลาไม่ บัดนี้แปรสภาพเป็นตึกราม สมัยใหม่ที่ต้องจอดรถไว้บนตัวอาคาร เพื่อประหยัดพื้นที่ สภาพดึกเหมือน กันหมด เหมือนมากไปจนดูไร้รส หล่อนไม่ห้ามผมสักค่า แต่เสียงกลั้ว หัวเราะ ท่า ให้ผมรู้ว่าหล่อนพูดเล่น “เดี๋ยวกิ่งมันทักอาเฮียจะมาเล่นงาน เราเข้า ยิ่งถือคติว่า ต้นไม้คือชีวิต ช่วยดูดอากาศพิษแทนขาอยู่ด้วย” อาเฮียที่เจ้าหล่อนว่าหมายถึง นิยม เหมือนก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง คุณมาร์ค ผู้เป็นเจ้าของกิจการ นายจ้างผมเอง และที่ผมเกิดอาการ เมื่อตรงหน้าขณะนี้คือที่ท่างานนอง เมื่อสุดขีด จนไม่อยากมาทำงานก็ ผมเริ่มใช้ชีวิตจิตรกรที่บริษัทนี้ เขียนรูปส่งแกลลอรี่ทั่วไป แบบไม่ จำกัดความเป็นอยู่ของพนักงาน มี อิสระทางอารมณ์เต็มที่ อะไรก็ได้ที่ สามารถว่า ให้งานเดินคล่อง บาง วันจึงมีคนนอนที่สำนักงาน บ้างมา ท่า งานแต่เช้าแล้วเปลี่ยนบรรยากาศ สร้างความแปลกใหม่ให้กับชีวิต ด้วยการออกไปรดน้ำต้นไม้ พรวน ดินหรือแต่งสวนใหม่ ก็ไม่มีใครว่า คุณมาร์คไม่ก้าวก่ายในพฤติกรรม แปลกๆ ของใคร เข้าใจในอารมณ์ ผมเอง แนวสนกั้นเป็นแผงแทน กำแพงคอนกรีด เหนือประตูโค้ง ด้วยโครงเหล็กเป็นโครงให้ต้นเล็บ มือนางได้รัดร้อย เพื่อทิ้งพวงดอกสี ลูกกวาดให้ย้อยตกลงมา เส้นน่า สายตาจากประตูพาไปสู่ชื่อบริษัทที่ เก๋ไก๋ “จิตรกรพู่กันทอง” “สวัสดีแท่น ทำไมทาหน้า เบื่อโลกปานนั้นล่ะ” สิรินทร์ เพื่อน ร่วมงานรุ่นบุกเบิกบริษัทมาด้วยกัน เอ่ยทักทาย วันนี้เจ้าหล่อนพรีสไตล์ มาในชุดผ้าซิ่นไหมไทย เสื้อลูกไม้ ไร้แขนสีหวาน หลังจากที่เมื่อวาน ท่าเท่ ด้วยการนุ่งกางเกงขาวเลมา ทํางาน “เซ็งชีวิต เบื่อมาก” ผมเน้น เสียง “ไม่แน่นะ พรุ่งนี้ มะรืน มะเรื่อง พอนายมาทำงาน อาจเห็น เราผูก คอตายอยู่ข้างออฟฟิศก็ได้” ผม บอกขึงขัง สิรินทร์กวาดสายตามอง ต้นไม้ใหญ่รอบบริเวณ ก่อนกล่าว ประโยคกัดไป “แล้วยังไงก็อย่าลืมเลือกกิ่ง เพราะเขานี่แหละ! เมื่อผมเห็นที่นี่ครั้งแรก มัน ตรึงตราประทับใจ จนต้องบอกกับ ตัวเองว่า ที่นี่แหละ คือที่ท่า งาน ของผม แล้วผมก็สมใจ “บริษัทของผม “จิตรกร พู่กันทอง แบบไม่จำกัด ผมพยายาม จะจัดสถานที่ บริเวณให้ทุกคนรู้สึก สบายเหมือนทำงานอยู่ที่บ้าน คุณมาร์คกล่าวแนะนำ ผมเห็นด้วย พร้อมกวาด ลายตาไปทั่ว นอกจากอาคารทรง ไทยผสมสัดส่วน สถาปัตยกรรม ของยุโรปซึ่งเป็นสำนักงานแล้ว รอบ บริเวณยังร่มรื่นไปด้วยไม้ดอก ไม้ ประดับ ไม้เล็ก และไม้เล็กที่พร้อม จะใหญ่ในอนาคต (ไม้ยืนต้นที่ยัง ไม่โต) ยังมีศาลาพักผ่อนแบบไทย อยู่กลางสระน้ำ เรือพาย เล็กๆ สองสาว ผูกโยงอยู่ที่เสา สำหรับให้ พายเล่นในยามที่ท่า อารมณ์ศิลปิน พลัดตกน้ำ จนไม่สามารถจะทำ งาน ต่อได้ ศิลปินเป็นอย่างดี เพราะตัวเขาเอง วันดีคืนดีก็จะปีนบันไดลงทางหน้า ต่างชั้นสองของอาคาร แทนการ ลงบันไดด้านใน ใหม่ๆ มีคนตกใจ แต่ต่อมาลูกน้องทุกคนก็คุ้นกับ พฤติกรรมแก้เซ็งของเจ้านายคนนี้ พวกเราอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่มีใครถือสาใคร ผมสนุกสนานกับรูปแบบการ ท่า งานที่สามารถอำนวยการได้เอง อยู่หลายปี จึงเริ่มลังเลว่า ค่า ว่า จิตรกรพู่กันทอง แบบไม่จำกัดนั้น มันคงไม่ได้แปลว่า ยินดีต้อนรับ จิตรกรไม่จำกัดอารมณ์เท่านั้น แต่ อาจจะแปลว่า สามารถขยายได้ไกล ไม่มีขอบเขต ตามอารมณ์อันไม่ จำกัดของ “เขา” เอง กิจการเริ่มขยายตัวจากที่มี กิจกรรมเขียนภาพอย่างเดียวแต่เดิม เป็นมีเดคคลอเรท-ออกแบบตกแต่ง ภายใน พักหลังเลยเถิดถึงขนาดรับ 7000 .ถัลยาณมิตร กรกฎาคม 10๕๓๙