ลมเด็จจอมไตร : หน้า 112/128

ลมเด็จจอมไตร ทอดพระเนตรไป เห็นสัตว์กิ้งก่า ท้าวมามอบใต้ พระองค์ทรงฤทธิ์ มีจตเมตตา เอาทองไปจ่าย วิท จอมไตร คนหนึ่งนาน จําหน่ายโดยการ ภูบาลผ่านฟ้า ท้าวมาลงลัย เลี้ยงสัตว์ดรัจฉาน ไห่ทานทุกวัน จึงมีโองการ บุรุษคนใช้ ตรัสถามกุมาร มโหลถทันใด รับสั่งท้าวไท ไปจ่ายเนื้อพสัน แลคกิ้งก่า กิริยาอย่างไร เป็นคนสําหรับ เลี้ยง งานั้น ลงจากต้นไม้ ชบไหภูมิ ยักย้ายเลือกสรร มโหลกผ่านฟ้า ทุกวันสัตรา เมื่อวันสัรมี รู้ในวิณญา กิ้งก่าด้วยดี เขาไม่ฆ่าดี ปัจฉปังษา กราบทูลผ่านฟ้า กิ้งก่าตัวนี้ มิช้าทันที บุรุษนั้นไซร้ ไม่ได้เนื้อมา มาถวายบังคม เพราะเขาไม่ฆ่า เนื้อนั้นมาขาย เมื่อนั้นจอมไตร เอาทองนั้นมา คิดในพระทัย มีใจนิยม คิดในวิญญา ไม่ช้าโดยหมาย กิ้งก่าตัวนี้ มันมาบังคม ร้อยด้ายลายผูก มิให้ตกหาย พระองค์ชื่นชม โสมบัลหทัย ทองที่ร้อยด้าย ผูกคอลิ้งกา ถามปราชญ์ทันที กิ้งก่าได้ทอง กิ้งก่าตัวนี้ มีอัชฌาศัย ท่าวตัวจองหอง เที่ยวฟองไปมา เราจะประทาน อาหารอันใด ว่าตัวกูนี้ มั่งมีหนักหนา เป็นของชอบใจ กิ้งก่านั้นนา ทําวกิริยา ชูหัวงกงัน มโหลถกุมาร วันหนึ่งเสาไซร้ กราบทูลภูบาล ใต้ทราบมาทา ลมเด็จจอมไตร เสด็จไป3วนขวัญ เข้าของสิ่งใด ไม่ปรารถนา มนตรีสนา ตามมาพร้อมกัน กิ้งก่านี้นา กินแต่บังลัง มโหสถบักรรรม ตามเสด็จท้าวไท เมื่อนั้นภูบาล ปัดนั้นกิ้งก่า โปรดมีโองการ มิช้าโดยหวัง เห็นท้าวไคลคลา เสด็จมาแต่ไกส กินวันเท่าไร บอกใต้เราทัง ทําวตัวจองหอง เป็นค่าบังลัง โดยตังรำพึง ยกตัวเป็นใหญ่ ช้าแต่ผ่านฟ้า ค่าซื้อบังลา ทองกากะนึกหนึ่ง ตราท้าวไท จะใต้แก่มัน จ่ายวันละกึ่ง อันว่าเงินทอง ใต้แต่ลูกครึ่ง ลมควรประทาน ตัวเรานี้หนา ไต้ทองสองไพ ยิ่งกว้าพระยา นึกไว้ในใจ วิท ราชา ช้าวของเงินตรา มิทรัพย์เหมือนกัน กัลยาณมิตร AA7 กรกฎาคม ๒๕๓๙