อุบายของพญาจระเข้ : หน้า 97/128

คราวหนึ่งนางจระเข้เกิดแพ้ท้อง นางเหลือบเห็นพญาวานรกระโจนข้ามแม่น้ำไป ทำให้นึกอยากกินหัวใจวานรขึ้นมาทันที พี่จ๋า น้องอยากกิน หัวใจของลิงตัวนั้นเหลือเกิน ถ้าไม่ได้กินหัวใจลิง น้องคง ต้องตายแน่ๆ จระเข้สามีรับปากจะจับพญาวานรมาให้ แต่เมื่อเห็นความ คล่องแคล่วว่องไวของพญาวานรแล้วก็ชักท้อใจ ไวอย่างกับลิง อย่างนี้ จะไปจับมัน ได้อย่างไร แล้วในที่สุดพญาจระเข้ก็คิดอุบายได้ ในตอน บ่ายวันรุ่งขึ้น พญาจระเข้ก็แอบคลานขึ้นไป นอนหมอบนิ่งอยู่บนแผ่นหิน ซึ่งพญาวานร ใช้เป็นที่พักเท้ากระโดด พญาจระเข้หมอบนิ่งไม่กระดุกกระดิกรอเวลาที่เหยื่อจะกลับมาจากหากินในตอนเย็น ซุกหัวซุกหางอย่างดีด้วยเกรงว่า จะเป็นพิรุธให้พญาวานรสังเกตได้ ประเดียวเถอะ! พอเจ้าวานรหน้าโง่ มันโดดลงมา บนหลังเรา เราจะสลัดลิ้นตกน่า แล้วตามขย่า มีนทนท ๗๕ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๙