จิตรกรตัวจริง : หน้า 116/128

เขาคือจิตรกร ตัวจริง จิตรกรฟูตันทอง กรู้จักวาดภาพ ระบายสีความสุขโต้แก่ชีวิต ของตนเอง และตนรอบขาง สถาปนิกมาออกแบบอาคารภายนอก อีกไม่นานอาจเรื่อยเปื่อยไปถึง เปิด ซุปเปอร์มาเก็ต หรือสวนสนุกก็ได้ ใครจะรู้ อารมณ์สบายๆ ของจิตรกร เริ่มถูกรบกวน ด้วยสัดส่วนที่ต้อง ตรงเผงของอาคารของเหล่าสถาปนิก ที่ไข้หลักเกณฑ์เหนือความเป็นศิลปิน มีความเบื่อเจืออยู่ทุกอณู วินาทีที่ผ่านไป ผม ๆ จะหางาน ใหม่ แต่ยับยั้งไว้ เมื่อเพื่อนๆ กันระดมสมองเพื่อหาเหตุผลมายับยั้ง ผมหัวเสียหนัก ที่คุณมาร์ค รับพนักงานใหม่อีกคนในเวลาที่แทบ จะเรียกได้ว่า ยังไม่สิ้นเสียงสัญญา “ผมรับเพราะเห็นว่าเขาเป็น จิตรกร” คุณมารคให้เหตุผล บาง เวลาเขาก็พูดน้อย จนน่าหงุดหง “ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นสถาปนิก ผมแย้งเสียงหลง เพราะรู้ว่าสมาชิก ใหม่เป็นสถาปนิก “ใช่ แต่เขาเป็นจิตรกร” พูด ช่วย จบ เจ้านายอารมณ์ศิลปินไร้ขอบ เขตของผม ก็ผันกายออกนอกตัว “พวกจิตรกรใจแคบ” เสียง อาคาร อาจปลูกกล้วยไม้หรือย้าย ลอยลมมาเข้าหู เมื่อผมบ่นว่าเมื่อที่ ต้องมานั่งหายใจร่วมอากาศกับพวก ชงโค ผมก็ไม่สนใจ เด็กหนุ่มหน้าใส สะอาดสะ ที่มีความคิดหนัก “ที่ท่า งานของเรามันแคบจน แทบจะกลับตัวไม่ได้อยู่แล้วนะครับ คุณมาร์ค” ผมกล้าที่จะแสดงความ รู้สึกที่แท้จริงให้เจ้านายรับทราบ “ผมก็คิดเหมือนกัน และคง ไม่รับใครเพิ่มอีก” อ้านแต่งตัวเรียบร้อยยังกับนักศึกษา หัวเกรียนแบบทิดสึกใหม่ นี่นะหรือ คือคนที่เจ้านายผมบอกว่าเขาเป็น สถาปนิก ที่เป็นจิตรกร ตีลังกามอง ก็ยังเหลือเชื่อ ผมจึงมองเขาด้วย สายตาไม่เป็นมิตรนัก แต่เขายิ้ม เปิดเผย ทำ ความเคารพทุกคนอย่าง นอบน้อม ท่าทางอยู่ในกรอบ “ไม่เห็นแววจิตรกรตรงไหน” จะโกรธ หมอนั่นยิ้มอย่างไม่รู้สึก “ถ้าไม่คิดจะเปิดซุปเปอร์มา ผมเผยความรู้สึกอย่างไม่เกรงว่าเขา เก็ตเพิ่ม” สิรินทร์บอกลอยลม เรียก เสียงหัวเราะขบขันจากทุกคนได้ แต่ ฟังอย่างไรก็ยังแยกได้ว่า แม้แต่ เสียงหัวเราะของพวกเราก็ยังเป็น เสียงที่ค่างคีย์ ด่างโน้ต (โด-เร-มี-ฟา ฯลฯ) รู้ลา เขา “คนใหม่” เป็นคนแปลก เข้าขั้น เขาไม่มีความหวั่นไหวใน อารมณ์ ผิดกับผมผู้มีหัวใจศิลปิน เหมือนกับศิลปินทั่วไปที่ “ผู้หญิงก็ อ่อนไหว ผู้ขายก็ช่างรู้จัก” แต่ สําหรับเขา ถูกใช้เป็นที่ระบาย กัลยาณมิตร. (00®, กรกฎาคม ๒๕๓๙