อวิชชาและการหลีกเลี่ยงอาสวะ : หน้า 26/132

นัก รูปภพก็มีรสชาติประเสริฐเลิศ กว่ากามภพอีก อรูปภพก็เลิศประ- เสริฐกว่ากามภพอีก ประเสริฐเลิศ กว่ารูปภพอีก นี้ให้รู้ว่าอาสวะของ ภพนะเป็นอย่างนี้ ไม่ใช่แต่เพียง อาสวะของภพเท่านั้น อวิชชาก็มี อีกด้วย ไม่ใช่ละทิ้ง อวิชชานั้นตัวรู้ ไม่จริงในภพ ไม่สิ้นสงสัย ติดอยู่ใน ภพนั้น อยากจะอยู่ในภพ อยากจะ ติดอยู่ในภพร่ำไป เพราะอวิชชานั้น เป็นตัวสำคัญนัก นี่เรียกว่า ติดอยู่ ในภพ เรียกว่า ภวาสวะ ส่วนทิฏฐา สวะ ไม่อยู่ในประเด็นนี้ แต่เอามา อธิบายด้วย ติดอยู่ในความเห็น (ผิด) ความเห็นนั้นไม่ใช่พอดีพอ ร้ายนะ รบกับเกาหลีนะ รบกับไต้ หวันนะ เวลานี้นั้นนะรบกันยุ่งเหยิง หมด ยุ่งยากมากมายเทียวนะนั้น แหละ นั้นเรื่องอะไรละ ทิฏฐาสวะ ความเห็นนั้นมันไม่ตรงกันหละ มัน แก่งแย่งกันหละ มันไม่ถูกต้องร่อง รอยกัน อวดความเห็น อวดเชิด ความเห็นกันหละ ต้องประหารซึ่ง กันและกัน ไม่ใช่พอดีพอร้าย พิฏฐิ นะ นั่งอยู่ดีๆ นะ ลุกขึ้นรบ ขึ้นที่ ขึ้นต่อย ขึ้นอิง ขึ้นแทงกันทีเดียว นั้นเพราะอะไร ที่เป็นเช่นนั้นเพราะ ความเห็นของตัวไม่ตรงกัน ทำตาม ความเห็นของตัว ความเห็นมันก็มี รสชาติเหมือนกัน ไม่ใช่พอดีพอร้าย เออ! เวลาจะไม่พอ ย่อเสีย เถอะ แบบเดียวกัน รู้จักความเห็น ละก็เป็นอาสวะเหมือนกัน ยังมือวิช รู้ไม่ ชาแอบอยู่ด้วยอวิชชาสวะอยู่กลางๆ รู้ไม่จริงด้วย ไอ้รสชาติของรู้ไม่จริง มันก็เหมือนเกลือกกลั้วอยู่เต็มไป ด้วยทีเดียว ถอนไม่ออกทีเดียว จริง ด้วยรสชาติของรู้ไม่จริง มัน บังคับบัญชาแน่นหนาอยู่ ออกไม่ได้ ถ้าไก่ก็จัดอยู่ในกระเปาะฟองไข่ ถ้า มนุษย์ติดอยู่ในกามภพ ติดอยู่ใน รูปภพ ติดอยู่ในอรูปภพ ออกไม่ได้ เพราะอวิชชาสวะนี้เองออกไม่ได้ ถ้ารู้จักอวิชชาสวะแล้ว เหมือนอย่าง กับพระอรหัตที่แสดงในเบื้องต้นนั้น นั่นแหละ พ้นจากอวิชชาไป นี่อาสวะ เป็นสำคัญ นี้ตั้งใจจะอธิบายในเรื่อง อวิชชาสวะ นี้ให้เข้าใจกามาสวะ ภวาสวะ ทิฏฐาสวะ อวิชชาสวะ อวิชชาสวะ นี่สำคัญนักที เดียว เมื่อเข้าใจดีแล้วจะได้พาคน หลีกลัดลุล่วงพ้นจากเครื่องถ่วง เครื่องรั้ง เครื่องตรึงทั้งหลายเหล่านี้ มีนิพพานเป็นที่ไปในเบื้องหน้า ท่าน ได้วางในบทเบื้องห้ายว่า ตตฺถ อป- ปมาเทน สมปาเทพพ์ ในเหตุนี้ ท่านทั้งหลายไม่ควรประมาท อย่า เลินเล่ออย่าเผลอตัว ถ้าเผลอตัวไป วันคืนล่วงไปๆ ๆ นะ ไม่รอใครนะ เรารอใครก็ช่างเถอะ ความตายไม่ วอเลย ความตายไม่รอเลยสักวินาที เดียว วันคืนเดือนปีล่วงไปเท่านั้น ท่านจึงได้วางตำรับตำราไว้ว่า อจ เจนดิ กาสา ดรยนฺติ รตฺติโย วโย ดูผาอนุปุพพืชหนุติเอดภัย มรณ เปฦขมาโน คุสลานิ กอิราถ สุขาว- กัลยาณมิตร. /ำไ ๒๕๔ กรกฎาคม ๒๕๔๐ หานิ แปลเนื้อความว่า กาลเวลา ผ่านไป ราตรีล่วงไป ชั้นของวัยละ ลำกันไป ไม่เหลือเลย เด็กก็ละ เรื่อยไปจนถึงแก่เฒ่าชรา ละหมด ไม่เหลือ ละไป ผู้มีปัญญาเห็นเหตุนี้ ว่าเป็นภัยในความตายทีเดียว ก็ ความตายทั้งนั้นพวกนี้ไม่ใช่อะไร มี ชีวิตอยู่ทั้งนั้น ว่าข้อนี้เป็นภัยใน ความดาย ท่านทั้งหลายเมื่อรู้จักเช่นนี้ แล้ว ก็ควรเร่งทำบุญ บุญทั้งหลาย นั้นแหละ อันจะน่า ความสุขมาให้ เหมือนเจ้าภาพได้อุตส่าห์มาทำบุญ ท่า กุศลวันนี้ เข้าใจว่ากาลล่วงไป กาลผ่านไป ราตรีล่วงไป ชั้นของวัย ก็ละลำดับไปไม่เหลือเลย เพราะ ฉะนั้นจึงได้เร่งอุตส่าห์พยายามอยู่ ถึงนครชัยศรี รวมกันมาเกือบตั้ง ๕๐ คน หรือ ๕๐ คนกว่าเสียอีก วันนี้ มาบริจาคทานที่วัดปากน้ำ มาท่า กุศลนี่แหละ ทํา กุศลแล้วได้กุศลนั้น แหละ จะให้ถึงซึ่งความสุขแท้ เหตุ นี้แลท่านบรรดามาสโมสรในสถาน ทีนี้ทุกถ้วนหน้า ด้วยอำนาจสัจจ วาจาทีได้อ้างธรรมปฏิบัติเทศนา มา ตั้งแต่ต้นจนอวสานนี้ ขอความสุข สวัสดีจงบังเกิดมีแก่ท่าน ทั้งหลาย บรรดามาสโมสรในสถานที่นี้ทุกถ้วน หน้า อาตมภาพชี้แจงแสดงมาพอ สมควรแก่เวลา สมมติยุติธรรมีกถา โดยอรรถนิยมความเพียงเท่านี้ เอว ก็มีด้วยประการฉะนี้