การฝึกสมาธิ : หน้า 99/132

นุ่นลูกรักของแม่ @ นํ้ากลางใจฎกทหันแม่ม!กที่สุดในโสโ แม่ก็ตอบจดหมายของนุ่นค่อนข้างเร็วกว่าทุกครั้ง จะ ว่าว่างก็ไม่ใช่ เวลาหมดไปวันๆ แบบไม่รู้ตัวเลย ภาระข้าง นอกบ้านบ้าง ภารกิจในบ้านบ้าง พอแม่หันมาดูเวลา โอ้โฮ! นี่ ๕ ทุ่มแล้วหรือ! นึกว่าสัก ๒ ทุ่ม อะไรอย่างนี้เป็นต้น แต่สำหรับอุ่นแล้ว แม่จะพยายามว่างให้หนูเสมอจะ ยิ่งใน ระยะนี้นั่นบ่นว่ารู้สึกเนือยๆ เบื่อ ๆ แม่ก็เป็นห่วงนะจ๊ะ คิดว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาแก้แพ้ไปเลยก็ได้ ค่อยๆ ปรับให้ ยาน้อยๆ ลงจนกระทั่งไม่ต้องใช้ยาเลย ก็จะดีกว่า ฮวบฮาบหยุดยาไปเลยอย่างที่คุณหมอแนะนำ แต่แม่เอง ไม่ค่อยจะเป็นคนไข้ที่ดี เพราะมักจะสั่งยา ลดยา หยุดยา เอาเองซะส่วนใหญ่ เพราะตัวของเราเอง เราจะรู้ว่าช่วง ไหนร่างกายต้องการยา ช่วงไหนพอพักยาได้ แต่อย่าเอา อย่างคุณแม่นะจ๊ะ เดี๋ยวคุณหมอจะไล่ให้ไปรักษาสุขภาพเอง กรกฎาคม ๒๕๔๐ ทีนี้ล่ะแย่เลย เพราะเราไม่ใช่หมอ เขาย่อมมีความรู้มี ประสบการณ์ในการรักษาดี กายกับใจก็อย่างที่ว่านั่นแหละ เป็นของคู่กัน ถ้ากายเราอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ใจก็พลอยจะ อ่อนตามไปด้วย แม่ไม่ได้คิดว่าหนูจะรักองค์พระน้อยลงกว่าแม่นะจ๊ะ แม่ก็เคยเห็นท่านแข็งๆ แบบที่หนูเห็นตอนใหม่ๆ ก็ไม่เป็น ไรนี่ ! แม่ก็คิดว่าแม่รักท่านได้เต็ม ๑๐๐ 70 หรือถึงล้าน เปอร์เซ็นต์ทีเดียว เพราะใจเราก็จะไปนึกถึง อย่างอื่นหรือ ไปเกาะสิ่งอื่นที่ไม่จีรังยั่งยืนท่าไม แต่ถ้าท่าใจไม่ได้ ก็นึก ถึงอย่างอื่นหรือไปเกาะสิ่งอื่นที่ยังไม่ใช่องค์พระ เอาไว้ให้ ใจเกาะเกี่ยวไว้ไม่ให้ส่องลอย กว่าแม่จะเห็นองค์พระมี ชีวิตชีวา มีรอยยิ้มได้นะ แม่ต้องใช้เวลาตั้งเท่าไหร่ จนมา ถึงวัยนี้แล้ว ส่วนของนุ่นยังมีเวลาที่จะเห็นท่านยิ้มได้แน่ นอนเพราะหนูเริ่มต้นนั่งสมาธิตั้งแต่ตอนเด็กๆ ก็นึกเสีย ว่าท่านยังไม่ยิ้มเพราะเรายังขี้เกียจอยู่ ยังต้องฝึกฝนต่อไป อย่างสม่ำเสมอ ห้ามท้อแท้ ห้ามคิดว่านั่งแล้วยังไม่มีอะไร เปลี่ยนแปลง ยังลุ่มๆ ฮ่าๆ อยู่ก็อย่านึกอย่างมีนนะจ๊ะ เพราะใจภายในกำลังพยายามปรับให้หยุดนิ่ง มีการปรับ เปลี่ยนแปลงภายในที่เราไม่รู้สึกอยู่แล้วเหมือนเรือที่แล่น หาฝังอยู่อย่างไม่ท้อแท้ และเรือก็แล่นอยู่อย่างนั้น มิได้ หยุดอยู่กับที่ คือมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ให้เวลา แก่ใจหน่อยสิจ๊ะ เมื่อใดที่หนูคิดว่าเบื่อหรือยังไม่ดีขึ้น ก็ เท่ากับดึงใจกลับมาสู่ที่หยาบอย่างเดิม เท่ากับมาเริ่มต้น นับหนึ่งใหม่ บางทีใจตอนนั้นอาจเดินไปได้ในระดับ ๕, ช หรือ ๓, 57, ๗ อะไรแล้ว แต่พอเรานึกว่าโอ้ย ! เบื่อพอ แล้วเลิกนั่งแล้ว ยังไม่เห็นอะไรดีขึ้นแล้ว ใจก็ถอยรูดกลับมา ๑ ใหม่ กลับมาหยาบอย่างเดิม เรียกว่า เดินอยู่กับที่ คือ เดินหน้าแล้วถอยหลัง อ้อ! นั่นมีดวงแก้ว “กาญจน์มณี” แล้วนี่จะ ก็นึกเอา “กาญจน์มณี” ไปไว้ในกลางก็ดีนะจ๊ะ เอาสิ่งที่หนูรักนั่น แหละไว้กลาง ในไม่ช้าก็จะเกิด “ฉันทะ” ขึ้นมาเอง ใจ เกิดความพอใจขึ้นมาเอง แม่ไม่รู้หรอกว่า นิวรณ์ ๕ คืออะไรบ้าง นั่นอธิบาย มาให้ฟังก็ดีนะจ๊ะ แต่แม่รู้ว่า เราน่าจะปลูกความรักความ 0 กัลยาณมิตร