การเดินทางของโกมุท : หน้า 111/132

โกบุทหนุ่มรับใช้ใกล้ชิดของ บุตรชายคนเดียวของท่านเศรษฐี ปิปผลิ รับจดหมายนั้นมาสอดไว้ใน กบิลพราหมณ์ พี่ชายเคยได้ยินชื่อ ขายพกแล้วรีบอำลาเจ้านายหนุ่ม บ้างไหม” ของตนออกเดินทางจากหมู่บ้าน “ท่าไมจะไม่ได้ยินล่ะ กิจธุระ มหาดิฏฐะ มุ่งหน้าไปสู่แคว้นมัททะ กรุงสาคละทันที หลังจากเดินทางรอนแรมมา ได้สองวัน อีกครึ่งทางก็จะถึงกรุง- อันเหมือนกัน” “ใช่แล้วล่ะน้องชาย อันก็นึก สงสัยอยู่เหมือนกันว่า จดหมาย ของคุณหนูภัททกาปิลานี้ จะเขียน ถึงคุณขายปิปผลิว่าอย่างไร เพราะ ของน้องชายก็เหมือนกับกิจธุระของ เท่าที่รู้มา คุณหนูภัททกาไม่เคยมี “หมายความว่า.... พี่ชาย” “ก็หมายความว่า อันก็กำลัง จิตใจรักใคร่ผู้ชายที่ไหนมาก่อนเลย และเมื่อรู้ว่าจะต้องแต่งงานตามคำ สั่งของท่านพ่อท่านแม่ คุณหนูก็ดู ซึมเศร้าไปไม่พูดไม่จากับใคร ไม่ หัวเราะยิ้มหัวเหมือนอย่างเคย แล้ว เธอก็เขียนจดหมายฉบับนี้ให้แม่ ขายทั้งสองนั่งคาค้างจ้องหน้า ยานีพี่เลี้ยง ซึ่งเป็นภรรยาของอัน สาคละ โกมุทรู้สึกเหนื่อยอ่อนจึง ถือจดหมายของคุณหนูภัททกาปีฯ หยุดพักที่ศาลาริมทาง ในที่นั้นเขา ดานีไปส่งมอบให้คุณชายปิปผลิ ที่ สังเกตเห็นชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง กําลังนั่งพักเหนื่อยอยู่เช่นกัน จึงยิ้ม ให้และกล่าวทักทายด้วยอัธยาศัย ไมตรี “พี่ชาย มานั่งพักเหนื่อยอยู่ นานแล้วหรือ” กรุงราชคฤห์เหมือนกันนะสิ” กันด้วยความแปลกใจ ครั้นแล้วก็ น่ามาส่งให้อันเอาไปส่งให้ถึงมือคุณ เปล่งเสียงหัวเราะด้วยความถูกอก ชายปิปผลินี่แหละ” ถูกใจ ในเรื่องราวประจวบเหมาะ ของเขาทั้งสอง นอกจากจะถูก อัธยาศัยกันตั้งแต่พบหน้าครั้งแรก “เอ... มันก็น่าสงสัยเหมือน กันนา เจ้านายทั้งสองของเรา ชะรอยจะมีอุปนิสัยตรงกันเสียแล้ว” “ตรงกันอย่างไรหรือน้องชาย” “เพิ่งมานะน้องชาย” “จะเดินทางไปไหนหรือ” เขา แล้ว ยังได้กระทํากิจสำคัญของเจ้า ถามต่อ นายตนในเรื่องราวที่ตรงกันอย่าง “ตรงกันในข้อที่ว่า ต่างคน “ถ้าจะให้เล่า เรื่องมันก็ยาว ไม่น่าเชื่ออีกด้วย ต่างพูดคุยกัน ต่างไม่อยากจะแต่งงานกันเสียแล้ว นะ ว่าแต่น้องขายจะไปไหนหรือ ด้วยความเข้าอกเข้าใจในถ้อยทีที่ นะซิพี่ชาย” เมื่อคุยกันมาถึงข้อสรุปนี้ กระมัง” สมของเจ้านายทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็น ชายทั้งสองต่างนิ่งอึ้งไป ด้วยต่างก็ คิดไม่อยากให้มีเหตุอันใดมากั้น ก็รีบเดินทางมาเพราะเจ้านายสั่งให้ หน้าตา ที่เขาคิดว่ามีความเหมาะสมกันที่สุด “เอาละพี่ขาย ผมตัดสินใจ ดูทีท่าเห็นจะไม่ใช่ชาวกรุงสาคละ ล้วนกล่าวสรรเสริญถึงความเหมาะ “ใช่แล้วครับพี่ชาย ผมเดิน ความร่ำรวย ชาติตระกูล คุณความดี ทางมาจากกรุงราชคฤห์โน่นแน่ะ นี่ หรือแม้แต่ความงดงามของรูปร่าง ขวางการแต่งงานของเจ้านายทั้งสอง รีบน่าจดหมายไปส่งให้ถึงมือคุณ “จดหมายฉบับนี้ของคุณชาย หนูภัททกาปิลานี้โดยด่วนทีเดียว” ปิปผลิที่ส่งให้คุณหนูภัททกา จะมี แล้วว่า ดีร้ายประการใดก็ตาม เรา “หา...คุณหนูภัททกาปิลานี เนื้อความเป็นไฉน พี่ชายนึกสงสัย ทั้งสองคงต้องเปิดจดหมายทั้ง ๒ หรือ” ชายหนุ่มผู้มีอายุมากกว่า ถามเสียงดังด้วยความแปลกใจ เหมือนอันหรือเปล่า” โกมุทสอบ ฉบับนี้ออกดู ถ้ามีอะไรไม่ชอบมา ถามความเห็นของอิกบ้าย ด้วยคิด พากล เราก็จะช่วยกันแก้ไขเสียใหม่ พี่ชายจะเห็นว่าเป็นอย่างไร” “ก็ใช่นะสิครับ คุณหนูภัทหา ว่ามีอะไรอย่างหนึ่ง ที่เขาสังเกต กาบีลานีคู่หมั้นของคุณชายปิปผลิ เห็นจากอากัปกิริยาของคู่สนทนา กรกฎาคม ๒๕๕๐ 0 กัลยาณมิตร “จะดีหรือน้องชาย ถ้าเรื่องนี้