ความพากเพียรในการทำบุญ : หน้า 115/132

91993111115091 ตอจาก ชา ๘๕ ของนายจ้าง มีอาชีพเป็นหมอฟันเจ็บป่วยเป็นโรคมะเร็งขึ้นมา หนูโกสุมพยายามใหม่ ชวนสร้างองค์พระประจําตัวอีก แรกๆ คนป่วยยังแสดงการต่อต้านอยู่บ้าง ต่อมา เป็นตัวอย่างของความพากเพียรไม่ย่อ เมื่อมีอาการเจ็บป่วยกำเริบ จึงยอมฟังค่า ชักชวนและยอมท่าบุญสร้างองค์พระ พร้อมทั้งสารภาพว่าวิชาการต่างๆ ที่เล่าเรียนมาล้วนแต่เป็นของไม่จริงทั้งนั้น เรื่องบุญเท่านั้นเป็นเรื่องจริง เสียดายที่หลงดีดผิดๆ ว่าคนเราตายแล้วก็สูญไป กว่าจะรู้ว่าตายแล้วไม่สูญก็สายเกินไป คนเจ็บอุตส่าห์ชวนพี่น้องให้ท่าบุญสร้าง ท้อต่อว่าพูดตดึงของใคร ป่าสมมุติให้ เธอชื่อโกสุม เป็นลูกจ้างในบ้านผู้มีอัน จะกินท่านหนึ่ง มีหน้าที่ดูแลสตรีชรา เจ้าของบ้านอายุราวเกือบ ๙๐ ปีมี ความจําเสื่อม ขอบไปท่าบุญที่วัดทุก วันอาทิตย์ แต่ลูกๆ ซึ่งมีการศึกะกดี เป็นหมอประเภทต่างๆ ถึง บ้านจํากัดเงินให้ใช้ มีเงินติดตัวไปวัด อาทิตย์ละร้อยสองร้อยเท่านั้น คนใน ลูกๆ องค์พระบ้าง รายได้ของแต่ละคนเดือนเป็นหลายหมื่นเป็นแสนก็มี แต่สร้างพระ หมื่นเดียวเป็นเรื่องเล็กมาก ปรากฏว่าพี่ๆ น้องๆ กลับหัวเราะเยาะบอกว่า เธอ บ้ากันสองคนพอแล้ว ไม่ต้องมาชวนพวกเค้าบ้าไปด้วยหรอก โกสุมเล่าให้ฟังด้วยความอิดหนาระอาใจ ป่าได้แต่ปลอบว่า คำว่า “บ้า” นั่นนะ ควรเป็นของคนพูดต่างหาก โกสุมไม่ต้องรับเอามา ตายแล้วรู้กันว่าใครบ้า กันแน่ คนพวกนั้นพวกเอาตัวไม่รอดทั้งนั้น เป็นหมอไม่รู้จักตายหรือไง ปล่อย พวกเขาไป ยิ่งเรียนมากก็ยิ่งโง่มาก ต่อไปให้เลือกชวนคนมีบุญ พูดรู้เรื่องดีกว่า เมื่อนายจ้างไปวัด หนูโกสุมผู้เป็น ความรู้ทางโลกสูงต่ำไม่สำคัญ เรียนมากโง่มากมีถมไป สำคัญตัวผิดคิดว่ารู้มาก ลูกจ้างก็ได้ติดตามไปด้วยทุกวันอาทิตย์ ที่จริง ผิดทั้งสิ้น เกรงแม่จะเอาเงินไปท่าบุญเสียหมด จึงได้ฟังเทศน์ ถือศีล ภาวนา วัดมีงาน ป้าเอามาเล่าให้คุณฟัง เผื่อใครเจอปัญหาแบบเดียวกัน จะได้ไม่สงสัยว่าคน บุญอะไรโกสุมก็ได้ร่วมท่าบุญทุกเรื่องไป เรียนสูงๆ ท่าไมทิฏฐิหนาปัญญาหยาบ การชวนคนทำบุญอย่าดูที่ความรู้ ให้ดูที่ ที่สําคัญคือแบ่มีรายได้จากเงินค่าจ้าง ศรัทธา คนเป็นเจ้าของบุญนั้นพอขวนปุ๊บเขาจะรีบท่าขับทีเดียว ดูแต่รายแรกข้าง ไม่มากนักก็พยายามสร้างพระธรรม ต้นที่ป่าเล่าไว้ชิคะ เพื่อนชวนรับทำบุญทันที ท่าด้วยศรัทธาผลบุญเลยเกิดแก่เขา กายประจําตัวให้ตนเองและคนใกล้ชิด โกสุมเห็นลูกๆ ของนายจ้างมีฐานะดี ทุกคนจึงชวนท่าบุญสร้างองค์พระ ก็ ถูกหัวเราะเยาะว่า โง่ไปคนเดียวให้พอ เถอะ พวกเขาไม่ยอมโง่ด้วยหรอก โกสุมฟังแล้ว ตอนแรกรู้สึกเสียใจ เคย ทันตาเห็น จากนี้ไปเป็นเวลาเข้าพรรษา อากาศเย็นลงมีฝนตกบ่อยขึ้น นับว่าเหมาะใน การเจริญภาวนา ขอเราทุกคนขมักเขม้นเป็นพิเศษด้วยนะคะ ชีวิตไม่ใช่ของแน่นอน ตายตอนไหนก็ได้ จึงไม่ควรประมาท หัดท่าสิ่งดีๆ เอาไว้เรื่อยไปทั้งกาย วาจา ใจ เวลาใกล้ตายจะได้มีที่พึ่ง สิ่งใดที่ไม่เคยนึกเคยทัดจะไปตัดให้ท่าทันที ท่า ไม่ได้ หรอกค่ะ มีหญิงชราท่านหนึ่งใกล้บ้านป่า แต่ไหนแต่ไรไม่เคยได้ใส่บาตร ตอนนี้มี เล่าให้ป่าฟัง ป่าก็ชี้แจงว่า ปัญญา อาการหลง ใส่ไปได้เพียงสองวัน ต่อจากนั้นไม่ยอมใส่อีกเลย ล้างว่าใส่บาตรแล้ว สำหรับเรียนวิชาทางโลกเช่นเรียนหมอ ท่าให้ถ่ายอุจจาระไม่ออก ไม่รู้เอาสองเรื่องนี้ไปเกี่ยวกันได้อย่างไร เลยมีอาการ กับปัญญารู้ว่าชีวิตเกิดมาสำหรับสร้าง กลัวพระไปเสียอีก นี่เป็นเพราะไม่ได้นึกความเคยชินที่ดีงามเอาไว้ ป่าเล่าเป็น บารมีนั้น เป็นปัญญาคนละเรื่องกัน ตัวอย่างประกอบให้ฟังค่ะ เราจะไม่เป็นอย่างนั้นนะคะ พวกเขาเห็นคนท่าบุญกุศลเป็นคนโง่ แม้พวกเขาจะเรียนทางโลกสูงส่งเป็น ปริญญาโท ปริญญาเอกแค่ไหน ก็เป็น ได้แค่พวกความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด ตัวหนูโกสุมเองมีความรู้ทางโลกแค่ ประถมหก แต่รู้ว่าชีวิตควรทําสิ่งใดดี ที่สุด นี่แหละเป็นคนมีปัญญาแท้จริง อยู่ต่อมาไม่นาน ลูกสาวคนหนึ่ง สะ - หวัด - ดี ado sanyo กรกฎาคม ๒๕๔๐ 0 กัลยาณมิตร