การยืมเงินและความสัมพันธ์ในครอบครัว : หน้า 118/132

แสงเมียนโนด้าน ยามไม่หายช่วยส่องใส่เท เห็นหางได้ฉันโต เงินท่าบุญแมีเล็กด้อย สาก าด้วยศรัทธารา แองบุญ ก็มีเลช่วยให้ใจสว่างมีปัญญารู้ ใช้หนี้เงินกู้อยู่นี้ วันหนึ่งแม่ของพี่มา ทาพี่ที่ทํางาน...” “แม่พี่ไปหาหรือครับ ไปทำไม” อีกฝ่ายชิงถามขึ้นมา “มาขอยืมเงิน” “ยืมเท่าไหร่” วิธีเเก้ปัญหาอย่างคนมีสติ “พี่ไม่ได้ถาม พี่บอกก่อนว่าไม่มี ท่านก็เลยกลับ” เปล่าๆ ให้ดอกเบี้ยด้วย” “หนูไม่มีจริง ๆ หนูเพิ่งใช้หนี้ค่า เล่าเรียนหมด ทุกวันนี้หนูกินอยู่แบบ อดออมจริงๆ” “แม่ขอร้องนะ แม่ไหว้ก็ได้” “อย่าแม่ เดี๋ยวหนูบาป” “เห็นแก่แม่สักครั้งเถอะ ไปยืม เพื่อนที่ทา งานให้แม่ด้วย” “ตั้งสามหมื่นใครจะมีให้ “ก็ยืมคนละหมื่นสิ ยืมแค่สาม คนเอง สองเดือนแม่ก็ใช้คืนแล้ว” “หนูไม่กล้า” “นี่แม่ไม่ได้มาพูดเล่นๆ นะ แม่ เดือดร้อนมากจริงๆ ลองนึกว่าตัวเอง กำลังเดือดร้อนอย่างแม่สิ แล้วลูกจะ เห็นว่ามันจําเป็น....” *เมื่อถูกบีบคั้นมากขนาดนั้น พี่ ก็เลยรับปาก อีกสองวันต่อมาก็ได้เงิน สามหมื่นให้แม่ไป หลังจากนั้นพี่ก็นับ หนึ่งเดือน สองเดือน ครบแล้ว ที่นี้ก็ เฝ้ารอเงินใช้หนี้จากแม่” “ไม่ได้คืนเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ได้คุยอะไรกันเลยหรือครับ” “ไม่ได้คุย อีกสองปีต่อมาพี่ใช้ แม่บอกไม่มี....แม่ยืนยันว่าสองเดือนจะ “ใช่ พี่ลงมาทวงเองที่กรุงเทพฯ หนี้งวดสุดท้ายหมดพอดี แม่มาหาพี่อีก ใช้หนี้ยังไงหละ” มายืมเงิน พี่ก็พูดเหมือนเดิมว่าไม่มี คราวนี้ท่านด่าพี่ว่าเป็นตัวช่วย พึ่งพิง “ใช่ ถ้ามีฉันต้องใช้แน่ ตอนนี้ มันไม่มีจะให้ท่า ยังไง” อะไรไม่ได้ พอถูกด่าสักพักพี่ค่อยหาย งงก็เลยถามว่าแม่ต้องการเงินเท่าไร...” ไร “หนูจะบอกเจ้าของเงินว่าอย่าง “สามหมื่น” “ไม่ใช่เงินเล็กน้อยนะแม่” “แค่สองเดือนเอง ไม่ใช่ยืม กัลยาณมิตร. /'-?q “บอกผัดเขาไปก่อน” “ผัดไปนานแค่ไหนล่ะ” 000. กรกฎาคม ๒๕๕๐ “ไม่รู้เหมือนกัน”