การแก้ไขบทประพันธ์ในวารสาร : หน้า 95/132

กราบขออภัย ซากดา41 สูเกลี่รักแม่มากที่สุดในโสโแ ข แก้ไขบทประพันธ์ในวารสารกัลยาณมิตร ฉบับที่ ๑๓๖ เดือน มิถุนายน ๒๕๖๐ จำนวน ๕ บท โดยที่ถูกต้องคือ หนา ๗๕ น่าใดฤๅมาดแม้น น้ำพลั่งจากดาวใด รวมหมดหมิ่นอสงไขย รดหลั่งพ่อสู้ หน้า ๗๕ “ปณิธานน่าค้าง” น่าใจ บลู แสนโกฏิ ฟ้าเอย ลึกซึ้งถึงใจ สุนทรพ่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๐ อยากเป็นน้ำหยดนิดด็ดปลายหญ้า ให้แสงฟ้าพาระเหยที่สวรรค์ กลั่นเป็นก้อนเมฆใสโดยเร็วพลัน แก้วหาลันโปรยปรายสายรารา ให้สัตว์ทั้งหลายได็ดื่มกิน นกมีเรงโบยบินซิ่วหา ส่วนมนุษย์หยุดได้กลางกายา แสวงหาจนพบสบนิพพาน หนา ๗๖ สม???พอ ๓๖ เม.ย. ๙๐๐๐.๕๕ น. จากยกมือชูสี่นิ้วลิ่วลอยลับ พลันกลายกลับเป็นกิบห้าน่าฉงน พ่อก็ยังเห็นหนุเป็นเด็กชั้นชน ยังไม่พ้นวัยทารกเมื่อวันวาร ครบเบาให้เกร่งกล้ากว่าเพชรแก้ว พราวพร่างแพร้วสมเป็นยอดทหาร ทรงอภิญญาวิชชาเชี่ยวชาญปราบมาร ชอพระนิพพานมาช่วยอำนวยพร หนา ๗๕ และเก้วเช้าวันหนึ่ง สุดแลนจะชื่นบาน 10122^ าง&u/ V5o5, 00๕ เป้าหมายไม่บี่ยงเบน หนา ๗๘ สุนทรพอ ๒๓ เม.ย. ๙๖ วันที่ซึ่งคอยมานาน วันสงกรานต์พบพ่อเรา V&'/ ธ/o๘ 560 เวน 03ธ/ก เพราะเราเป็น “อภิญญา” จากเด็กน้อยแก้มยุ้ยยุ้ยโดแก้ว สวมแว่นแวววับหวานหน้าให้ใส สมเป็นหญิงอภิญญาเห็นหน้าไป มุ่งชี่ใจกลางหยุดที่สุดอรรม 95/2/20 ๗๓ กรกฎาคม ๒๕๔๐ มีอะไรให้ท่า แต่ไม่อยากท่า คงจะถูกกว่า บางวันแทบจะ ไม่ได้ออกก่า ดังกายเสียด้วยซ้ำ รู้สึกว่าช่วงนี้มันเฉื่อยๆ นะคะ ง่วงปนเพลียอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยา แก้แพ้ก็ได้ค่ะ แต่คุณหมอก็ปรับยาให้นุ่นแล้วนะคะ เอา แบบที่ไม่แรงมาให้ทาน ไม่รู้ว่าทำไมยังรู้สึกง่วงอยู่เลยค่ะ เมื่อก่อนนั้นจะรู้สึกตัวเร็ว ดี 1x ครึ่ง ก็ตื่น แล้วไม่รู้สึกว่า ง่วงด้วย แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยรู้สึกตัว ต้องให้พี่ๆ เปิดไฟก่อน ถึงตื่น คือว่าตอนนี้มีบุญให้เปิดไฟบ้านเวลาตี 1x ครึ่ง ผลัดกันคนละ ๑ สัปดาห์ แต่เดี๋ยวนี้ตื่นเวลาเปิดไฟทุกที บางครั้งเปิดไฟไปแล้ว ๕ นาทีถึงรู้สึกตัว เลยคิดว่าต้อง เป็นฤทธิ์ยาแก้แพ้แน่ๆ ครึ่ง เมื่อคืนก่อนที่นั่นจะนอน ก็ลองห่า ตามที่คุณแม่บอก คือให้ลองกำหนดใจว่าจะตื่นเมื่อไหร่ ก่อนที่จะหลับนั่นก็ กำหนดว่าพรุ่งนี้ตื่นตี 4 ครึ่งนะ เมื่อเวลาก่อนตี สัก ๑๐ นาที นุ่นก็ตื่น แล้วฟังเทปธรรมะของหลวงพ่อไป เรื่อยๆ ด้วยความที่ตื่นแล้วไม่ยอมลุกเลย คิดว่าจะนอน X ฟังเทปแล้วห่า สมาธิก็เลยหลับไปอีกแป๊บนึงประมาณ ๑๕ นาที นั่นจึงคิดว่า ถ้าตื่นต้องให้มีสติด้วยนะคะ ตื่นแล้ว ต้องตรึกธรรมะเลย ก่อนที่ใจจะเพลิดเพลินไปกับการคิด เรื่องต่างๆ นุ่นอยากจะเลิกทานยาจังเลยค่ะคุณแม่ เคย หยุดทานไปช่วงนึง พอไปหาหมอ ๆ ก็ปรับยาให้อ่อนลง แต่บอกว่าอย่าหยุดทาน แล้วหมอจะค่อยๆ ปรับยาให้ น้อยลงไปเอง เพราะอย่างนี้ถึงจะง่วงอย่างไรก็ต้องปืนใจ ทานยาทุกวันทั้งๆ ที่ไม่อยากทานเลยค่ะ ไม่อยากง่วงนอน รู้สึกว่ามันทำให้เราเรื่อยๆ ไม่มีชีวิตชีวา กำลังใจน้อยลง เหมือนกับว่าไม่เข้มแข็งเท่าเมื่อก่อน ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันรึเปล่านะคะ อาการง่วงกับกำลังใจเมี่ย ยังสงสัยอยู่เลยค่ะ จะลองสังเกตดู นุ่นคิดว่า ความ ง่วงเหงาหาวนอนนี่ มันควบคู่มากับความขี้เกียจนะคะ เพราะพอง,วงทีไรไม่อยากจะทำอะไรเลย อยากนอนท่าเดียว มิน่าล่ะ ความง่วงเหงาหาวนอนนี่ถึงจัดอยู่ในนิวรณ์ ๕ ด้วย นิวรณ์คุณแม่ต้องทราบแน่เลยว่าแปลว่าอะไร แต่นั่นก็ลืม ไปบ้างแล้วนะคะ นิวรณ์ คือ สิ่งที่ทำให้เราไม่บรรลุธรรมมี ๕ อย่าง คือ ความพอใจรักใคร่ ความพยาบาท ความ กัลยาณมิตร