การดูแลผู้ป่วยและการให้โอกาส : หน้า 46/132

ค่า ถามอีกข้อหนึ่ง ที่มักครุ่นคิดคำนึงคือ ต้องชั่งใจ ระหว่างให้ผู้ป่วยอยู่ในสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ กับปล่อยไป ตามเรื่องความราว เพราะไม่อยากให้ผู้ป่วยต้องเหน็ด เหนื่อยกับการที่จะต้องปรับตัว หลักการสำคัญต้องยึด เอาตัวผู้ป่วยเป็นหลัก ในการที่จะทำ อะไรก็ตาม เนื่อง จากว่าคนเราแต่ละคนนั้น มักจะมีธรรมชาติที่ไม่เหมือน กัน อย่าจัดการเพียงเพราะในทัศนะความชอบของเรา แต่ฝ่ายเดียว เฉกเช่นเดียวกับตัวเรา คนเราทั่วไปมักจะมองตัว เองว่าด้อยค่ากว่าที่ควรจะเป็น โดยลืมมองไปว่า เรา เองมีความสง่างามในแบบของเราเอง เพียงแต่คนทา ให้เจอและพัฒนาให้โดดเด่นขึ้น เราก็จะมีโอกาสประสบ ความสำเร็จในชีวิตเช่นเดียวกัน แบบนี้ ให้อภัยและให้โอกาสตัวเองเถอะครับ ถ้าเราไม่ ถนอมตัวแล้วใครจะช่วยเราได้อย่างไรกัน ธรรมะนั้น เป็นเสมือนสิ่งท่า ให้เกิดความสำเร็จ เป็นอัศจรรย์ ในทุกสถานการณ์ ไม่เว้นแม้เพียงบาง ถ้อยค่า “ลูกเราก็มิใช่ลูกของเรา สามีภรรยาเราก็มิใช่ ของเรา” ในพระธรรมเทศนาของพระเดชพระคุณพระ ราชภาวนาวิสุทธิ์ ที่เปรียบเสมือนประกายแห่งแสงที่ ขับไล่ความมืดมิดของจิตใจ เป็นกุญแจไขปัญญาอัน มหาศาล ด้วยคำ สอนง่ายๆ ที่สื่อผ่านจากใจเปี่ยมด้วย ความเมตตาอันสุดประมาณของหลวงพ่อ คือนิยาม แห่งการวางตัวเราเองในบทบาทใหม่ เพราะจุดที่เรา มองข้ามในการดูแลผู้ป่วยที่เป็นญาติมิตรเราเอง โดย เฉพาะกรณีเจ็บป่วยทางใจ เรามักจะห่วงใยเอาใจจน ขาดการปล่อยวางตามสมควร คุณผู้อ่านอาจจะลอง หยิบวัตถุขึ้นมาดูก็ได้ หากนำ มาใกล้มากจนเกินไป ภาพก็จะมัว นั่นคือทางสายกลางดีที่สุด ดังนั้น การวางใจเฉยๆ รักษาอารมณ์เดียวคือ อารมณ์สบาย ใช้ความรู้และปัญญาไตร่ตรองแก้ไข ปัญหา ทางออกจึงมีมากมาย และต้องตรึกระลึกถึงวลี อันทรงคุณค่าของหลวงพ่ออยู่เสมอๆ ด้วย เพื่อสะสม กำลังใจให้สดใสพร้อมรับกับอุปสรรคต่าง ๆ ต่อไป กัลยาณมิตร ภัฏฏ นับเป็นความโชคดีที่จะหาไหนได้ งานสร้างบารมี ที่อาจดูยิ่งใหญ่เกินตัวเรา แต่หลวงพ่อธัมมชโยท่านเล็ง เห็นถึงศักยภาพภายในของลูกชายหญิง ท่านมอบ หมายงานให้ท่า เมื่อถึงคราวงานเสร็จ เราจึงได้เกิด ความภูมิใจ และหากเราปฏิบัติภารกิจที่ท่านหมอบ หมายให้ทำ อีกโดยไม่มีเงื่อนไข ไม่มีข้อแม้ ยิ่งงานใหญ่ กว่าเดิม เรายิ่งค้นพบความสามารถในตัวเราเองมากขึ้น แม้ว่าร่างกายจะไม่อำนวยเต็มที่ สุขภาพจิตจะไม่ เป็นใจ แต่มิใช่เรื่องใหญ่ของผู้อยากสร้างบารมีให้เติม เยี่ยมเลย เพราะเวลาที่ผ่านไปแต่ละวินาที ได้สร้าง อดีตขึ้นอย่างมากมาย ความเพลิดเพลินใจทั้งหลาย ก็ ไม่ต่างกับอาหารที่ท่านลิ้นให้รสอร่อยเพียงชั่วคราว มี เพียงความดีเท่านั้น ที่แม้อดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ก็ตาม ยังคงสะสมและคงอยู่ เพื่อส่งเสริมให้เราต้อง ไปสู่ที่สุดแห่งธรรม อันเป็นความปรารถนาของพวก เราทั้งหลาย เวลานี้ใช้เวลาจะมากังวลห่วงใยกัน เพราะเวลานั้นกัดผ่านไปราวสายสม ตะวันธรรมได้ หน้าที่เพื่อสรรพชีวิตมาเนิ่นนาน เราควรเร่งสืบสานงานให้ตะวันธรรมได้ทำ งานอัน แห้จริงกันเสียที กรกฎาคม ๒๕๔๐