การแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ : หน้า 26/116

บรรจุลงในรางทอง ประพรมด้วยน้ำหอม โปรยเครื่องหอมลงไปใน รางทอง น่ารางทองขึ้น ประดิษฐานบนหลังช้างที่ ประดับแล้ว น่าเข้าสู่ พระนคร อัญเชิญพระ บรม สารีริกธาตุ ประดิษฐานไว้บนบัลลังก์ ที่ทำด้วยรัตนะ ๗ ประการ กั้นเศวตฉัตรไว้เบื้องบน ทำการสักการะบูชาพระบรม สารีริกธาตุ ด้วยการฟ้อนรำ ขับร้อง และดอกไม้ของหอม ตลอด ๗ วัน ในระหว่างการสมโภชพระบรมสารีริกธาตุ เจ้า มัลลกษัตริย์ก็ตั้งกองทหารระวังเตรียมการอย่างเต็มที่ ด้วย เกรงว่าจะมีการแย่งชิงพระบรมสารีริกธาตุ ในสุดท้ายของ การสมโภช แคว้นต่างๆ ก็ส่งกำลังมาเพื่อขอแบ่งพระบรมธาตุ แต่เจ้ามัลลกษัตริย์ไม่ยอม แม้จะเป็นแคว้นเล็กๆ ก็พร้อมที่ จะสู้ เรื่องอาจจะบานปลายกลายเป็นสงครามได้ ต่อมาโทณพราหมณ์ ซึ่งเป็นอาจารย์ของเหล่า กษัตริย์ ได้ประกาศด้วยเสียงอันดังขึ้นว่า “พวกท่านจำเสียง อาจารย์ของท่านได้หรือไม่ หากจำได้ขอท่านทั้งหลายจงพา กันเงียบเสียง แล้วฟังวาจาที่ข้าพเจ้าจะกล่าวให้ดี" เหล่า กษัตริย์จำเลียงอาจารย์ของตนได้จึงพากันอยู่ในความสงบ โทณพราหมณ์จึงกล่าวขึ้นอีกว่า “ขอเราทั้งหลายทั้งปวงจงยินยอมพร้อมใจ ยินดี แบ่งพระบรมสารีริกธาตุของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าออกเป็น 4 ส่วน แล้วนำส่วนของตนกลับไปบรรจุไว้ในสถูปยัง แว่นแคว้นของท่านเถิด เพื่อพระบรมสารีริกธาตุจักได้ กระจายไปในทิศทั้งหลาย เหล่าชนผู้เลื่อมใสศรัทธาในพระ สัมมาสัมพุทธเจ้ายังมีอยู่มาก ทุกฝ่ายต่างยินยอมตามคำแนะนำ ของโทณพราหมณ์ จัดการแบ่งพระบรมสารีริกธาตุออกเป็น 4 ส่วน อรรถกถา กล่าวไว้ว่า ขณะที่กำลังแบ่งพระบรมธาตุนั้น บรรดาเจ้า กษัตริย์ทั้งหลายกำลังเผลอ โทณพราหมณ์จึงแอบเอาพระ เขี้ยวแก้วใส่ไว้ในมวยผมของตน ผู้เขียนคิดว่าในเรื่องนี้ เนื่อง จากโทณพราหมณ์เป็นผู้ ที่ได้รับความเคารพ เกรงใจ จากบรรดาเจ้า กษัตริย์ทั้งหลาย การจะ เอ่ยขอพระบรมธาตุเพื่อ ตนเอง คงไม่กล้าเอ่ยปาก แต่ก็คงต้องการพระ บรมธาตุ เพื่อ ไป ประดิษฐานในบ้านเมือง ของตนบาง โทณพราหมณ์ตวงแบ่งพระบรมธาตุต่อไปได้ ทั้งหมด ๑๖ ทะนาน แบ่งได้แคว้นละ ๒ ทะนานพอดี ส่วน กษัตริย์โมริยะได้พระอังคาร โทณพราหมณ์ได้ขอทะนานที่ ตวงไว้ พระอินทร์เห็นโทณพราหมณ์ฉวยเอาพระเขี้ยวแก้ว ไป เกรงว่าจะไม่อาจทำการสักการะได้อย่างสมพระเกียรติ พระอินทร์จึงอัญเชิญพระเขี้ยวแก้วจากมวยผมของพราหมณ์ มาบรรจุไว้ในผอบทองคำ แล้วอัญเชิญไปประดิษฐานไว้ที่ พระจุฬามณี ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ส่วนโทณพราหมณ์เมื่อไม่พบพระเขี้ยวแก้วใน มวยผมของตน ก็ไม่กล้าจะถามใครว่าหายไปไหน จึงได้แต่ น่า ทะนานที่ตวงพระบรมธาตุไปบรรจุไว้ในพระสถูปเพื่อ สักการะบูชาที่บ้านเมืองของตนเท่านั้น คณะของเราได้สวดมนต์บูชาพระสถูปที่ถวาย พระเพลิงพระบรมศพและนั่งสมาธิร่วมกันอีกครั้ง ความปิติ แผ่ซ่านในจิตใจ จนน้ำใสเอ่อล้นในดวงตา รู้สึกดีใจที่ ครั้งหนึ่งในชีวิตได้มาเดินตามรอยบาทพระพุทธองค์ จนกระทั่งได้มาถึงแผ่นดินสุดท้าย แผ่นดินรองบาทก่อนที่ พระพุทธองค์จะเสด็จดับขันธปรินิพพาน ได้มาเห็นสถานที่ สุดท้ายก่อนที่พระสรีระจะสลายกลายเป็นพระบรมสารีริกธาตุ พบกันฉบับหน้า....กับชีวิตของชาวเมืองพาราณสี ความทรงจำครั้งนี้คงไม่มีวันลืมเลือน ริมฝั่งแม่น้ำคงคาสวรรค์....สวัสดีค่ะ (๑๔ กัลยาณมิตร พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๖