คุณธรรมการรักษาของ : หน้า 30/116

ขนาดไหน พอดีว่าพระเณรที่เป็นอุปัฏฐากเห็นขันน้ำนี้ของ นั้นไปขออังสะเก่าคืน โชคดีอังสะยังอยู่ ท่านบอกว่า ถ้าเกิด พระอาจารย์เก่าแล้ว มันเก่าจนกระทั่งจะกรอบแล้ว พูด ง่ายๆ ถ้าตกก็คงจะแตกเลย ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เห็น อาจารย์ใช้ของเก่าจะเอาไปทิ้ง ก็เลยเอาไปทิ้งที่ถังขยะ พอ ตอนเย็นมา พระอาจารย์ท่านมาดู เห็นเป็นขันใหม่ก็ถามว่า ขันเก่าไปไหน มันแตกเหรอ บอกไม่ใช่ครับ เห็นมันเก่าก็ เลยเอาไปทิ้ง พระอาจารย์รีบไปดู ปรากฏว่าขยะนั้นเขา เก็บไปและเผาเรียบร้อยแล้ว ๑๐ พระอาจารย์ท่านบอกว่า รู้ไหม ขันนั้นน่ะ ขัน พลาสติกใช้มา ๑๐ กว่าปีแล้ว หลังจากนั้นถามท่าน จีวรใช้ มากี่ปีแล้ว รัดประคดใช้มากี่ปีแล้ว กว่าปีทั้งนั้น ครั้งหนึ่งท่านเอาอังสะไปให้ซ่อม อังสะท่านขาด สามเณรเอา ไปซ่อมที่สังฆภัณฑ์ให้เขาเย็บ สงสัยท่านก็ระแวดระวังเป็น อย่างดีงานนี้ พอสามเณรกลับมาปรากฏว่าเป็นอังสะผืน ใหม่อีก ท่านก็ถามสามเณร ทำไมอังสะหายไปไหน สามเณรบอกว่า คนเย็บเขาบอกว่ามันเก่าแล้ว ไม่ต้องมาเย็บ เพราะมันปรุมากเย็บจนกระทั่งไม่มีที่จะเย็บแล้วอย่างนั้น จะเปลี่ยนอันใหม่ให้ ว่าอย่างนั้น ท่านก็รีบเอาอังสะผืนใหม่ 50 กัลยาณมิตร พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๔ ไม่เย็บท่านจะนำมาเย็บเอง ช่อนี้เป็นคุณธรรมการรักษาของ ทำไมพระเถระท่าน ถึงมีคุณธรรมรักษาของขนาดนี้ ไปอ่านเจอในค่าสอนคุณยาย ที่พระอาจารย์ใหญ่(พระมหาสุวิทย์วิชเชสโก ท่านรวบรวมไว้ คุณยายท่านบอกไว้ “ใช้น้ำเราก็ใช้ให้เป็น อย่าให้เป็นขี้ข้าน้ำ ใช้ไฟก็ใช้ให้เป็น อย่าให้เป็นขี้ข้าไฟ ทานข้าว ก็ต้องทานให้ หมด อย่าทานให้เหลือ เพราะของทุกอย่างนั้นกว่าจะได้มา ญาติโยมก็จบแล้วจบอีก เราจะเป็นบาปนะ” คุณยายสั่งสอน และก็หล่อหลอมให้พระแต่ละรูปนั้นใช้ของอย่างที่ท่าน อย่างที่ท่านสั่งสอนไว้ ทานตองการ พระอาจารย์ฐิตะ ท่านรักษาของสงฆ์ดีจริงๆ ลังเกตลูของที่ท่านให้ทำจะเป็นสแตนเลสทั้งนั้น ท่อน้ำก็ สแตนเลส ถังน้ำสแตนเลส โคมมาฆะเราก็โคมสแตนเลส ขนาดที่เผาขยะก็เป็นสแตนเลส สแตนเลสหมดเลย ท่านบอก ว่าต้องอยู่ไป ไปตลอด ท่านรักษาของ เห็นคุณค่าในศรัทธาที่ โยมได้ถวายมา พูดถึงเรื่องความเคารพ ที่เห็นประจำ ก็ยกย่อง