การสร้างลานธรรม : หน้า 41/116

เป็นผู้ที่สัตว์อื่น หรือ ชีวิต อื่นๆ สามารถพึ่งพา อาศัยได้ กล่าว ง่ายๆ “พระโพธิฯ สัตว์" คือ บุคคล ที่เป็นที่พึ่งที่ระลึก เป็นร่มเงาอัน ปลอดภัยให้กับ คนอื่นๆได้นั่นเอง ตรงนี้ หากพิจารณา ย้อนกลับมาที่ “ลานธรรมโดยรอบมหาธรรมกายเจดีย์” ที่หลายคนพากัน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องสร้างให้กว้างใหญ่ปานนั้น เพราะยิ่ง กว้างใหญ่ก็ยิ่งใช้เงินมาก ใช้กำลังคนมาก ใช้การดูแลมาก ทั้งโดยภาวะปกติและภาวะที่มีพิธีกรรม การดำเนินการเพื่อ บรรลุวัตถุประสงค์เป็นเรื่องของความเหนื่อยยากความลำบาก แรงกาย ความต้องทุ่มเทลงไปอย่างใหญ่หลวงทั้งกำลัง ทรัพย์และกำลังใจ โดยเฉพาะในภาวะที่รู้กันดีว่าเศรษฐกิจ มิได้เป็นใจไปกับการกระทำดังกล่าวนี้แต่ที่ยังยืนยันดำเนินการ นั้นเป็นเพราะผู้อำนวยการโครงการ คือ พระเดชพระคุณ พระราชภาวนาวิสุทธิ์ หลวงพ่อธัมมชโย ท่านมีความเมตตา ต่อมหาชนทุกเชื้อชาติภาษาที่ล้วนเป็นผู้ดิ้นรนอยู่เพื่อแสวงหา จุดแห่งความสมบูรณ์ของชีวิต อันเป็นจุดที่จะเข้าถึงได้ด้วย การปฏิบัติสมาธิวิชชาธรรมกาย นำใจไปหยุดนิ่งไว้ ณ ศูนย์ กลางกายฐานที่เจ็ดอย่างเบาสบายเท่านั้น ดังกล่าวนี้ เป็นการกระทำ เป็นกิจกรรม ที่ต้อง อาศัยสิ่งแวดล้อมอันสงบ แรงจูงใจที่ศักดิ'สทชี้และจ่าเป็นมาก ที่จะต้องมีกัลยาณมิตร มีเพื่อนสหธรรมิกเป็นกลุ่มเป็นทีม เพราะใจย่อมถึงใจ กำลังใจย่อมน้อมนำให้เกิดกำลังใจที่ าเนินไปสู่การมีใจที่เปียมพลัง เนื่องจากการปฏิบัติสมาธิ เป็นเรื่องของการสื่อสารกันด้วยใจเป็นประการสำคัญ ใจของ คนกลุ่มน้อยย่อมมีพลังไม่เท่าใจของคนกลุ่มใหญ่ที่มีจุด มุ่งหมายไปในทางเดียวกัน ย่อมพึ่งพาอาศัยกัน โน้มเหนี่ยว กันไปสู่จุดหมายปลายทางได้โดยง่าย จะเห็นได้ว่า การสร้างลาน- ธรรมโดยรอบ มหาธรรมกาย- เจดีย์ให้กว้าง ใหญ่นั้นเป็นเรื่อง ยากอย่างยิ่ง แต่ กลับเป็นสิ่งที่เป็น ไปเพื่อความ สงบสุขของคน ส่วนใหญ่ เป็นไป เพื่อประโยชน์ ของส่วนรวม เช่นหากหนึ่งคนที่มาปฏิบัติสมาธิได้ผลเป็นคนของ หนึ่งครอบครัว คนนั้นย่อมนำความงามไปขยายผล หนึ่งคน ต่อหนึ่งครอบครัว ล้านคนจะเท่ากับล้านครอบครัว ล้าน ครอบครัวในหนึ่งประเทศที่เป็นสัมมาทิฏฐิ ที่มีใจอันสงบ มี จุดอันสมบูรณ์ของชีวิต ครอบครัวเหล่านั้นย่อมมีผลน่า สิริมงคลมาสู่ประเทศและสังคม เพราะจากประสบการณ์ การปฏิบัติธรรม จากหลักฐานยืนยันของพระสูตรมากมาย ได้ชี้บ่งแล้วว่า มัชฌิมมรรค หรือทางสายกลาง ที่มี ศูนย์กลางกายเป็นปากประตูนั้นคือทางสัญจรของสิริมงคล ดังนั้น เมื่อครอบครัวใดได้เช้าใจและเข้าถึงปาก ประตูแห่งสิริมงคลได้ ก็ย่อมเหนี่ยวว่า สิริมงคลมาสู่ ครอบครัวของตน ในทิศทางเดียวกันจำนวนครอบครัวที่ กระทำได้เช่นนี้มีจำนวนมากเท่าใด สิริมงคลย่อมหลั่งไหลสู่ สังคมหรือประเทศที่ครอบครัวเหล่านั้นพำนักอยู่ได้มากเท่านั้น และวันเวลาได้พิสูจน์แล้วว่า ทุกชนเชื้อผิวพรรณวรรณะ ต่างให้ความสนใจการปฏิบัติสมาธิ ดังจะเห็นได้จากชาว ต่างประเทศจำนวนมาก ที่พากันเดินทางเข้ามาสักการะ พระมหาธรรมกายเจดีย์ หรือเข้ามาปฏิบัติธรรมศึกษาสมาธิ เพื่อเข้าถึงศูนย์กลางกายของตน เช่นกันถ้าหนึ่งคนเท่ากับหนึ่งครอบครัว หรือหนึ่ง คนเป็นตัวแทนของหนึ่งครอบครัวจะเห็นได้ว่าจะมี ครอบครัวของแทบทุกชนชาติภาษาที่มีโอกาสรองรับสิ่งอัน เป็นสิริมงคล ^ยาณมดร พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๑๓๙