อดีต ปัจจุบัน และอนาคตในกัมพูชา : หน้า 60/116

ท องไปในสามสหัสวรรษ : จิรวัฒน์ ภู่เพียงใจ ตอนที่ ๑ ซัวสเดย กัมปูเจีย อดีต-ปัจจุบัน-อชาคด เรื่องราวต่อไปนี้มิใช่นวนิยาย แต่ก็ยากที่จะบอกได้ ว่าเป็นอะไรเพราะมีบางตอนที่ย้อนยุคไปกว่าพันปีอันอาจจะ เรียกว่าเป็นตำนานหรือประวัติศาสตร์ก็ได้ สำหรับบางตอน ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวันวานก็ต้องถือว่า เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน ส่วนบางตอนที่ก้าวล้ำน่า ยุค ไปสู่อนาคตกาลในอีกพันปีข้างหน้า หากจะเรียกว่าเป็น ความฝันหรือจินตนาการก็คงจะมิใช่ เพราะสิ่งที่ได้รับรู้และ สัมผัสมามันแจ่มชัดเกินกว่าที่จะเป็นเพียงแค่ความฝันหรือ จินตนาการเท่านั้น อดีต-ปัจจุบัน-อนาคต เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กัน ผู้มีปัญญาย่อมรู้จักนำอดีตมาเป็นบทเรียนและรู้จักนำ อนาคตมาเป็นความหวังเพื่อที่จะตั้งใจทำปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด น่าเสียดายที่คนเรามักจะหลงลืมอดีตและมองไม่เห็น อนาคต จึงยังมัวเมาประมาท ทำผิดพลาดกันซ้ำซาก และ มิได้ทุ่มเททำความดีกันเท่าที่ควร ทุรยาตรา มีหลายคนเคยบอกกับผมว่า ใครที่ไปกัมพูชาแล้ว หากยังมิได้เห็นนครวัด นครธม ย่อมถือว่ายังไปไม่ถึงกัมพูชา คำกล่าวนี้แหละที่ติดใจผมอยู่ตลอดเวลาหลังจากกลับจาก เมืองเขมรมาเมื่อห้าหกเดือนก่อน ขนาดคราวนั้นได้ไป ตระเวนอยู่ที่กรุงพนมเปญเมืองหลวงของเขมรถึง ๒-๓ วัน ในรั้วในวังทั้งวัดเล็กวัดใหญ่ก็ไปมา แม้จะได้มีโอกาสสัมผัส ๕๘ | พฤษภาคม พ.ศ. ๒^^