เสารอกระต่ายใต้ต้นไม้ : หน้า 106/116

สี) ในวนจีน : เสี่ยวเหลียงจือ เฝ้ารอกระต่ายใต้ต้นไม้ น านมาแล้วที่เมืองซึ่ง ในเช้าวันหนึ่งมีชาวนา คนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังไถนาอยู่ จู่ๆก็มี กระต่ายตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าของเขาไป กระต่ายตัวนั้น วิ่งอย่างรวดเร็วมาก จึงทำให้มันวิ่งไปชนเอาต้นไม้ใหญ่ คอหักตายทันที เมื่อชาวนาเห็นดังนั้น เขาก็รีบวิ่งไป เก็บกระต่ายตัวนั้นแบกใส่บ่าเอาไปไว้ในที่พักใกล้ๆ ทุ่งนา ชาวนารู้สึกดีใจมากที่อยู่ๆ ก็ได้กระต่ายมาโดยไม่ต้อง ทำอะไรเลย จึงมีความคิดว่า อีกสักประเดี๋ยวจะต้องมี กระต่ายวิ่งมาชนต้นไม้ตายอีกแน่นอน เขาจะได้น่า กระต่ายกลับไปทำอาหารที่บ้านของเขาเมื่อคิดได้อย่างนี้ จึงทิ้งกันไถไว้ แล้วก็ไปเล่าอยู่ใต้ต้นไม้ เพื่อรอให้ กระต่ายวิ่งมาชนต้นไม้ตายอีก เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งเย็นมากแล้ว ๑๐ กัลยาณมิตร พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ ไม่มีกระต่ายลักตัววิ่งผ่านมาชนต้นไม้ตายสักที ชาวนา จึงได้คิดว่า วันนี้ที่มีกระต่ายวิ่งมาชนต้นไม้ คงจะเป็น เหตุบังเอิญ เพราะคงจะไม่มีกระต่ายตัวไหนวิ่งมาชน ต้นไม้ตายบ่อยๆ เพื่อรอให้เขาเก็บไป ดังนั้นเขาจึงลุก ขึ้นแบกดันไถ และหิ้วซากกระต่ายกลับบ้านไป “เสารอกระต่ายใต้ต้นไม้” ในนิทานเรื่องนี้ จึงเป็น คำพังเพยที่ให้ข้อคิดว่า ในการทำงานเราไม่ควรจะติด อยู่กับวิธีการและระเบียบแบบแผนเก่าๆ ควรจะรู้จัก การพัฒนา ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงและพลิกแพลง รูปแบบการทำงานให้ก้าวหน้า เพราะหากจะถือเอาโอกาส ที่ได้รับโดยบังเอิญด้วยการนั้งรอนอนรอโอกาสนั้นให้ มาถึงอีก เหมือน “เสารอกระต่ายใต้ต้นไม้” ผลสุดท้าย ก็ต้องพบกับความผิดหวังในที่สุด