การครองราชย์ของสมเด็จพระเจ้ามันธาตุราช : หน้า 53/116

อย่างเหลือเกิน เป็นที่พอพระราชหฤทัยยิ่งนัก พระองค์ทรง หลงใหลใฝ่ครองเทวสมบัตินั้น จนทรงมีพระทัยฟันเฟือน หลงลืมพระนครของตนในชมพูทวีป อยู่นานหนักหนา แล้วชักจะทรงมีพระทัยเบื่อระอาในเทวสมบัตินั้นขึ้น จึงกล่าว อำลาท้าวมหาราชทั้ง ๔ และทรงถามว่า ยังมีสถานที่ที่ รื่นรมย์ยิ่งกว่านี้ที่ไหนอีกบ้าง? ท่านท้าวมหาราชทั้ง ๔ จึง ตอบว่า ๔ “ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงบุญญฤทธิ์...สถานที่อันดีเลิศน่า รื่นรมย์ที่ไหนเล่า จักเท่าสรวงสวรรค์ชั้นไตรตรึงษ์ ก็เทวโลก ชั้นไตรตรึงษ์นั้นงดงามวิจิตรพิสดารเป็นหนักหนา มีรมณีย สถานที่เที่ยวหลายแห่งประเสริฐกว่าสวรรค์ชั้นจาตุมหาร ราชกาของพวกข้าพเจ้าเป็นอันมาก ครั้นเมื่อสดับเช่นนั้น ก็ทรง ทางอกุศลว่า "การที่เราได้เสวยทิพยสมบัติแต่เพียงกึ่งหนึ่งใน เทพนครนี้ ยังไม่สมควรแก่บุญบารมีของเรา อย่ากระนั้นเลย เราจักฆ่าท้าวสักกเทวาธิราชให้ตายเสีย แล้วเป็นเทพเจ้า ครอบครองเทวสมปติบนสวรรค์ชั้นไตรตรึงษ์นี้แต่เพียงผู้เดียว ดีกว่า” ก็เทวศักดิ์ตำแหน่งสมเด็จพระอมรินทราธิราช ซึ่ง เป็นอธิบดีเทพยเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ในสวรรค์ชั้นไตรตรึงษ์นี้ เป็น ตำแหน่งของผู้มีบุญวาสนาเหมาะสมเท่านั้น จึงมีโอกาส อุปติครอบครองได้ และเมื่อผู้มีบุญอันตนได้สร้างเอาไว้ผู้ใด มาครองตำแหน่งนี้ไซร้ ย่อมจะดำรงมั่นไปจนกว่าจะหมด ผลวิบากแห่งบุญกุศลที่ตนสร้างเอาไว้ จึงจะจุติไปเกิดในภูมิอื่นตาม ยถากรรม แต่ในระหว่างที่ยังไม่หมด บุญนี้ ท่านที่ดำรงตำแหน่งเป็น สมเด็จพระอมรินทราธิราช ย่อมจะ ทรงเสวยเทวสมปติอันประเสริฐได้ อย่างปลอดภัย ได้รับความสุขสำราญ ใครจะมาคิดปฏิวัติทำสงคราม กล่าวอำลามอบเทวสมบัติคืนให้แก่ ท่านท้าวมหาราชทั้ง ๔ แล้วก็ทรง จรลีเหาะขึ้นไปด้วยจักรรัตนะ บ่าย พระพักตร์ไปยังสวรรค์ชั้นไตรตรึงษ์ เมื่อเสด็จไปถึงเทพนคร ขณะนั้น ความก็ทราบถึงสมเด็จพระอมริน ทรเทวาธิราช ผู้ทรงเป็นอธิบดีอยู่ใน สัมประหาร แย่งชิงเอาตำแหน่งไป สรวงสวรรค์ชั้นนั้น พระองค์ก็เสด็จ ครองเหมือนอย่างกระทำกันใน ออกมาต้อนรับเชิญชวนพระบรม มนุษยโลกนี้ไม่ได้ เพราะเป็น ตาแหน่งเกี่ยวกับบุญกุศลของแต่ละ จักรพรรดิให้เสด็จไปเที่ยวชมทิพย ลมบัติอันวิจิตรโอฬารต่างๆ แล้วก็ ถวายสมบัติให้ครอบครองกึ่งหนึ่ง ซึ่งพอพระเจ้ามันธาตุราช ทรงรับทิพยสมปติ พระสรีระร่างของพระองค์ก็กลับกลายเป็น เทพบุตรสุดโสภา ทรงมีรูปร่างหน้าตาเหมือนองค์สมเด็จ พระสหัสเนตรอมรเทเวศร์ผู้ทรงฤทธิ์ไม่ผิดเพี้ยน เว้นแต่ทรง มีอาการกะพริบเนตรเท่านั้น ครั้นพระองค์กลายเป็นเทพบุตร ได้ครอบครองทิพยสมบัติบนสรวงสวรรค์ชั้นไตรตรึงษ์ไป เช่นนั้น ปรินายกรดนะ(ขุนพลแก้ว) ของพระองค์ก็พาเอา จักรรัตนะกลับมายังโลกมนุษย์ในชมพูทวีปตามเดิม เมื่อพระองค์ครองทิพยสมบัติสิ้นกาลช้านาน มี เทพบริวารคอยรับใช้มิให้ทรงอนาทรร้อนใจแต่ประการใดเลย ถึงกระนั้นกามตัณหาความทะยานอยากในเบญจกามารมณ์ อันหมักหมมอยู่ในจิตก็แผลงฤทธิ์ให้พระองค์ทรงคิดไปใน บุคคลโดยเฉพาะ ฉะนั้นสมเด็จพระ อมรินทราธิราชจึงไม่มีเทพยดาองค์ไหนบังอาจคิดฆ่า ถึงจะ ฆ่าก็หาทรงตายไม่ หากว่าพระองค์ยังไม่หมดบุญ! แต่ถ้าทรง หมดบุญแล้ว ถึงแม้ไม่มีใครคิดฆ่าก็ต้องทรงจุติตายไปตาม ยถากรรมธรรมดาของเทวโลกเป็นอยู่อย่างนี้ แต่ที่สมเด็จพระเจ้ามันธาตุราชบรมจักรพรรดิ ผู้ทรงฤทธิ์ ทรงเผลอจิตคิดไปเช่นนั้น ก็เพราะกามตัณหา บันดาลพาให้หลงผิด ฤทธิ์กามตัณหาความทะยานอยากใน เบญจพิธกามารมณ์นี้ ย่อมทำให้ประชาสัตว์ได้รับความวิบัติ วุ่นวายนานาประการ ดังนั้น เมื่อองค์พระบรมจักรพรรดิทรง เกิดอกุศลจิตคิดฆ่าสมเด็จพระอมรินทราธิราชผู้มีพระคุณ ด้วยอำนาจกามตัณหาแล้ว ก็ย่อมทรงไม่แคล้วจากความวิบัติ มั่นคือ อายุสังขารอันยืนนานของพระองค์จำนวนอสงไขย กัลยาณปิตร พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๑