การสร้างบารมีของคุณยาย : หน้า 28/116

หากไม่มีคุณยาย ก็ไม่มีหลวงพ่อ ไม่มีวัดพระ ธรรมกาย ไม่มีพวกเราที่สร้างความดีอย่างมีความสุขจน ทุกวันนี้ นี่คือถ้อยคำที่กล่าวยกย่องคุณยายอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ของหลวงพ่อธัมมชโย พระราชภาวนาวิสุทธิ์ของ พวกเรา ชงทา ซึ่งท่านกล่าวแทนความรู้สึกในความเคารพบูชา จากใจลูกศิษย์ทุกๆ คนที่มีต่อคุณยาย เมื่อนึกถึงคุณยาย แล้วก็ให้นึกถึงภาพแห่งการสร้างบารมีที่งดงามของท่าน อาตมาได้ยินได้ฟังคุณธรรมความดีของยายมาตั้งแต่เข้าวัด จนกระทั่งทุกวันนี้ก็รู้สกทิ้ง และอัศจรรย์ใจในคุณความดี ของคุณยายเป็นอย่างยิ่ง ครั้งแรกที่เจอคุณยาย ตอนนั้นอาตมายังเป็น สามเณรตัวเล็กๆ เช้าวัดมาเมื่อปลายปี พ.ศ. ๒๕๒๘ วันที่ เจอคุณยายวันนั้นกำลังไปเรียนหนังสืออยู่ที่ ๒ ชั้น คือ อาคารปุโรหิตา รู้สึกมีสายตาคู่หนึ่งมองมา อาตมาหันหน้าไป ดูเจอคุณยายท่านมองจ้องอยู่ ตอนนั้นยังไม่รู้ว่า คุณยาย เป็นใคร ยังไม่รู้จัก แต่คุณยายไม่ว่าอะไร มองจ้องสักพักแล้ว คุณยายก็นั่งสามล้อผ่านไปคือพี่อารีพันธุ์เป็นคนปั่นสามล้อให้ หลังจากนั้นพอเริ่มเรียน ก็มาถามพระอาจารย์ใหญ่ พระมหาสุวิทย์ วิชเชสโก ซึ่งเป็นอาจารย์สอน ท่านเล่าให้ฟังว่า นั่นคือคุณยาย และก็เล่าคุณธรรมให้ฟัง แต่เนื่องจากเป็นเด็ก ก็จำอะไรไม่ได้ จำได้อย่างเดียว ติดใจอย่างเดียวคือ คุณยาย ปัดลูกระเบิดได้และก็ช่วยพ่อจากนรกได้ อันนี้จำได้แม่น ตอนนั้นเป็นเณรตัวเล็ก ก็ใฝ่ฝันอยากจะได้นั่งสมาธิ อยากจะ ๒๖ กัลยาณมิตร พฤษภาคม พ.ศ. ๒**® ปัดลูกระเบิดได้อย่างคุณยายบ้าง พอพระอาจารย์ใหญ่ เล่าคุณธรรมและประวัติคุณยาย ให้ฟัง ทุกเย็นที่มาเรียนหนังสือก็ สังเกตดู ไม่กล้าลงไปข้างล่าง เพราะว่ากำลังชนอยู่ พระ อาจารย์ใหญ่บอกว่า คุณยายท่าน ไม่ชอบสกปรก ไม่ชอบคนที่ไม่มี ระเบียบวินัย เพราะฉะนั้นก็กลัวว่า จะไป ทํา ง ไม่ให้คุณยายเห็น เลยแอบดูอยู่ข้างบนสองชั้น(อาคาร ปโรหิตา) ตอนเย็นๆ ประมาณ ๕ โมงเย็นของทุกวัน คุณยายจะนั่งสามล้อซึ่งมีโยมพี่อารีพันธุ์ ปันมา พอมาถึงบริเวณประตู ๓ ทางสี่แยก ก็ลงรถ คุณยาย จะเอาข้าวสารมาเลี้ยงนกยูงบ้าง มาให้ไก่บ้าง ไก่ก็จะวิ่งตาม คุณยายเป็นพรวน คุณยายจะนั่งรถ แล้วมองดูวัดตรวจวัด ทุกวัน ไปที่ไหนก็มีไก่วิ่งตาม คุณยายเบิกบาน มีความสุข ตรวจวัดทุกวัน สิ่งนี้ภาพแรกที่ได้เจอคุณยาย แล้วได้เห็น ความบริสุทธิ์ความเมตตาปรารถนาดีของคุณยายต่อตัวเอง และต่อลูกศิษย์ทุกๆ คน ต่อมาเมื่อได้เรียนบาลีมากขึ้นและได้อยู่วัดนาน มากขึ้น จนกระทั่งได้ไปอยู่ที่คอธ. ศูนย์ปีกอบรมธรรมทายาท) คือเนื่องจากพระเณรมากขึ้นที่ของเราก็ซื้อสองพันไร่เสร็จแล้ว ก็เลยไปสร้างศาลาเป็นอาคารกุฏิจากอยู่ที่ตรงนั้น ก็ได้ยิน ได้ฟังคุณธรรมของคุณยายผ่านจากพระอาจารย์บ้าง จาก พระพี่เลี้ยงอยู่เสมอ ๆ คุณธรรมคุณยายที่หล่อหลอมมานั้น ได้กลายมาเป็นกฎเป็นวัฒนธรรมที่หล่อหลอมให้เกิด พระภิกษุสามเณรขึ้นมา สมัยที่เป็นสามเณรอยู่ หลวงพ่อหัตตะ พระอาจารย์ ของพวกเราทุกคน ท่านให้นโยบายว่า สามเณรที่มาอยู่ที่วัด มาจากต่างที่ต่างๆ กัน ท่านอยากจะให้สามเณร ไม่ใช่เรียน หนังสืออย่างเดียว ปีกให้ทำงานด้วย ท่านบอกว่ากลัวจะ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ท่านว่าอย่างนั้น เลยมีโครงการให้ สามเณรนั้นทำงานร่วมกัน หางานให้ทำ คืออย่างไร คือ หลังจากเลิกเรียนเสร็จแล้ว ที่ของเราจะเป็นที่ทุ่งนาโล่ง