เป้าหมายชีวิตและความกล้าหาญ : หน้า 84/116

93 อีกครั้งให้ได้ ตามนโยบาย "ใครจะนอนช่างเขา เราอย่าหลับ ใครจะเดินช่างเขา เราต้องวิ่ง” เราไม่ท้อหรอกน่า เพราะเรามีคนใช้ที่ซื่อสัตย์อยู่ตั้ง 5 คน พวกเขาสอนทุกอย่างที่เราอยากรู้ ชื่อของพวกเขาก็คือ.... อะไร ทำไม ที่ไหน เมื่อไร อย่างไร และใคร ๒๑ พฤษภาคม : ฝนตกปรอยๆ อากาศดีจัง ห้องสมุด หยุดเรียนบาลี 9 วัน ทำให้เราได้นั่งธรรมะ และได้ไป เราไปเจอหนังสือเกี่ยวกับบุคคลสำคัญของโลก นายเคยรู้มาก่อนรู้ไหม เราก็เพิ่งทราบนะ ว่า “มุสโสลินี” ผู้น่าที่ยิ่งใหญ่ของประเทศอิตาลี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ ๒ ตอนเด็กๆ เขาเป็นเพียงเด็กจรจัดใต้สะพานลอย! ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับความตั้งใจจริงๆ แต่ความทะเยอทะยานของเขาก็เป็นไปเพียงเพื่อลาภ ยศ สรรเสริญ ที่ไม่มีวันแน่นอน สุดท้าย เขาและภรรยาถูกแขวน ดอกลางมหานคร สู้เราไม่ได้เนอะ ไม่ต้องดั้นด้นดิ้นรนไปหาจากไหนไกล อยากพบความสุขก็นั่งหลับตา ขัดสมาธิหรือเอาหนังสือบาลีมา อาน... อ้อ! หรือไม่ก็หยิบนายขึ้นมาเขียนไง ๒ พฤษภาคม : เป้าหมายของฉัน เมื่อเช้า เรากับเพื่อนๆ นั่งล้อมวงคุยกัน มีเพื่อนคนหนึ่ง ตั้งกระทู้ขึ้นมาว่า “เป้าหมายชีวิตของพวกเราคืออะไร?” เป้าหมายนี่สำคัญเนอะ ถ้าเราไม่มีเป้าหมาย ก็เหมือน ออกเรือไปในมหาสมุทร รอคลื่นลมพัดพาไปเรื่อยๆ เป๋ไปเป๋มา แต่ถ้าเรามีเป้าหมายชัดเจน ต่อให้ลำบากยังไง อาจ จะถึงช้าหน่อย แต่ก็ไม่มีทางเดินถอยหลัง มันก็ต้องถึงอยู่วันยังค่ำ เราต้องกล้าที่จะตั้งปณิธาน อุดมการณ์ และเป้าหมาย ตอนแรกๆ ถ้าถามว่าเรากลัวไหม? เรากล้าได้อย่างไร? ที่จะจากครอบครัวที่ไม่เคยห่างเหินกันเลยตั้งแต่เกิด มาอยู่ใน สถานที่ มาอยู่กับผู้คนที่เราไม่คุ้นเคยและไม่เคยรู้เลยว่าต่างคน ต่างมาจากไหน เพียงเพื่อท่าความฝันของเราให้เป็นจริง เรากลัวนะ แต่ความกล้าหาญของเรานั้นไม่ใช่การปลอด ความกลัว แต่มันคือการกล้าที่จะก้าวออกไปในขณะที่รู้สึกกตัว มากกว่า เราแต่งโคลงไว้บทหนึ่ง... ...ปณิธาน เฉกดั่งโพ้น ไม่อาจใช้มือคว้า มีแต่แค่ใจหา เป็นดั่งโคมและไต้ แห่งธรรม" 200 ดารา ไขวได้ อึดเหนี่ยว ส่องใกล้ ไกลถึง เรานั่นใจในเป้าหมายของเรา “เราจะต้องไปให้ถึง ที่สุด ๒๓ พฤษภาคม : เดี๋ยวๆ... ตื่นเต้นๆ พรุ่งนี้ เรามีสอบวัดความรู้ตลอดอาทิตย์ที่เล่าเรียนมา เราไปอ่านหนังสือก่อนนะ ไว้จะมาเล่าให้ฟัง ๒๔ พฤษภาคม : สอบแล้ว ทำ ข้อสอบตอนบ่าย ทั้งง่วง ทั้งร้อน ทั้ง ทั้ง ทั้ง... ท่า แทบไม่ได้เลย ขนาดจำได้ว่าอ่านมาแล้ว พอเอาเข้า จริงๆ ตัวหนังสือพวกนั้น กลับทำเหมือนไม่เคยรู้จัก เป็นไปได้ อย่างไร? (แต่มันก็เป็นไปแล้ว) ดีไปอีกแบบนะ ชีวิตของเราคงจะเงียบเหงาหมดรสชาติ (เหมือนขนมปังค้างคืนลืมทาแยม) หากไม่มีการต่อสู้ให้เอาชนะ ไม่มีอุปสรรคให้ข้ามพ้น ในเมื่อเราท่า ไปแล้ว เราจะไม่ไปโอดครวญถึงสิ่งที่ ผิดพลาด เพราะเราเกรงว่า เมื่อหันกลับมาอีกที อนาคตอาจ เพิ่งเลยผ่านหน้าเราไป ผู้นำ ข้อผิดพลาดมาไว้ต่อหน้า และ ก่ออาณมิตร พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๔