ข้อความต้นฉบับในหน้า
โดย พระเทพมุนี (วิลาศ ญาณวโร ป.ธ.๙)
ธรรมิกราชธิดา
ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเป็นที่พึ่งแห่งสัตวโลกทั้งหลาย ปรากฏขึ้นในที่ชุมนุมชน จะได้รอดพ้นไปจากสายตาของคน
ในอดีตชาติล่วงแล้วแต่หนหลัง ครั้งศาสนาพระธรรมทัสสีส้ม ทั้งหลายก็หามิได้ ชนที่เป็นผู้ใหญ่มั่นคงในศาสนา ต่างก็นินทา
มาสัมพุทธเจ้านั้น พระองค์ทรงเป็นพระโพธิสัตว์เสวยพระ ว่ากล่าวทั้งเจ้านันทสามเณรและเจ้าฟ้าหญิงธรรมิกราชธิดา
ชาติเป็นกุมารรูปงาม ภายหลังได้บรรพชาเป็นสามเณรใน ไปต่าง ๆ นานา แล้วว่าจะนำเรื่องขึ้นกราบทูลสมเด็จพระ
พระพุทธศาสนามีนามว่านันทสามเณร ฝ่ายว่าพิมพาข้าพระ ราชบิดาให้ทรงจัดการลงโทษ ในกรณีที่ประพฤติการอันเป็น
บาทนี้อุบัติเกิดในพระราชตระกูลทรงพระนามว่า เจ้าฟ้า
ธรรมิกราชธิดา
กาลวันหนึ่ง เป็น
เทศกาลถวายผ้าพระกฐิน
เจ้าฟ้าธรรมิกราชธิดามี
จิตศรัทธานำพระกฐินไป
ถวาย ณ อารามที่นันทสาม
เณรจำพรรษาอยู่ ขณะที่เข้า
สู่กุศลพิธี เจ้าฟ้าหญิง
ธรรมิกราชกุมารีนั่งอยู่ใน
ท่ามกลางแห่งคนทั้งหลาย
ทอดสายตาแลไปที่อาสน์สงฆ์
เห็นนันทสามเณรนั่งอยู่เป็น
รูปสุดท้าย ก็ให้มีจิตคิด
ปฏิพัทธ์รักใคร่หนักหนา
ด้วยอำนาจแห่งบุพเพสันนิ
วาส แม้นันทสามเณรก็มีจิต
คิดพิศวาสรักใคร่ในพระ
ราชกุมารีสูงศักดิ์เช่นกัน ดัง
นั้นเมื่อถึงคราวถวายไทย
ทาน เจ้าฟ้าหญิงธรรมิกราช
ธิดาเจ้าภาพสาวก็ถวายตั้ง
แต่พระสังฆเถระเป็นลำดับ
บาปหยาบช้าผิดพระราชประเพณี
เจ้าฟ้าหญิงธรรมิกราชกุมารี ได้เสาวนาการผู้คน
ทั้งหลายกล่าวด้วยความ
เคืองใจฉะนี้ ก็ให้ตกพระทัย
ครั้นจะกลับไปสู่ปรางค์ปรา
สาท ก็ให้มีจิตคิดเกรงกลัว
พระราชอาญาแห่งสมเด็จ
พระราชบิดา นางจึงตัด
สินพระทัยหนีออกจากเขต
พระนครนั้น ไปอาศัยอยู่ที่
ปัจจันตชนบทชายแดนแห่ง
หนึ่ง เจ้านันทสามเณรซึ่งมี
ความผิดเช่นกัน ครั้นได้
ทราบว่า เจ้าฟ้าหญิงธรร
มิกราชกุมารีสุดที่รักเสด็จ
หนีจากพระนคร ก็ให้ร้อนอก
ร้อนใจจึงสึกออกเป็นฆรา
วาสแล้วรีบเดินทางติดตาม
ไปด้วยอำนาจแห่งความรัก
ในที่สุด ก็ได้อยู่ร่วมรักสมัคร
สังวาสกับนางที่ปัจจันต
ชนบทนั้นสมความปรารถนา
ข้าแต่พระองค์ผู้เคย
ไปจนถึงรูปสุดท้าย คือนันทสามเณรแล้ว ก็ถือเครื่องไทย ทรงเป็นสวามี โทษผิดแห่งพิมพาข้าพระบาทนี้ หากจะพึงมี
ทานชะงักยืนเพ่งพักตร์อยู่เพื่อเป็นเครื่องหมายให้รู้ว่าตนมีใจรัก ในชาตินั้น โดยเป็นเหตุสำคัญให้พระองค์ต้องสึกจากสามเณร
แล้วยื่นเครื่องไทยทานน้อมเข้าไปถวาย นันทสามเณรก็สุดที่ ในพระพุทธศาสนาทำให้เสียเวลาประพฤติพรหมจรรย์แล้วไซร้
จะหักใจได้ ให้หลงลืมสติไปในขณะนั้น พลันยกหัตถ์ขึ้นจับข้อ ขอองค์สมเด็จพระจอมไตรโลกนาถ จงทรงพระกรุณาอดโทษ
พระกรแห่งพระราชธิดาไว้มั่นเป็นสัญญาให้รู้ว่าตนก็มีใจรัก ให้แก่ข้าพระบาทชื่อว่าพิมพา ซึ่งจักขอถวายบังคมลาเข้าสู่
แล้วจึงรับเครื่องไทยทานต่อภายหลัง เหตุการณ์อันไม่งามนี้ นิพพานในวันนี้เสียเถิดพระเจ้าข้า
Kalyanamitra.org