การเข้าใจศาสนา : หน้า 114/124

ในโลกนี้จะยอมรับแต่ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุขไม่ได้ จะต้องยอมรับเสื่อมลาภ เสื่อมยศ นินทา ทุกข์ ด้วย เชื่อถือ จะเลิกเชื่อถือก็ได้ แต่ถ้ายังไม่ได้ศึกษา ยังไม่รู้ คำพูดของอาตมาทำให้หญิงสาวยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ด่วนประณามว่าพระพุทธศาสนาเชื่อถือไม่ได้ แล้วก็กลับมานั่งข้างหน้าอาตมาตามเดิม อาตมาเห็นว่าเป็นการไม่ให้ความยุติธรรมแก่พระพุทธ ศาสนา" ดวงแก้วก้มหน้าคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วพูดขึ้นด้วยเสียง อ่อย ๆ ว่า “ท่านพูดถูกต้องตามหลักทีเดียวแต่จะว่าดิฉัน ไม่ได้ศึกษาพระพุทธศาสนา และไม่มีความรู้เลยทีเดียว “ท่านนี่ยอดจริง ๆ” เธอกล่าวเบา ๆ พลางจ้องดู หน้าอาตมา “โยมเอ๋ย โลกนี้ไม่ใช่โลกของโยมคนเดียว โยมเกิดมาในโลกนี้จะยอมรับแต่ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข ไม่ได้ จะต้องยอมรับเสื่อมลาภ เสื่อมยศ นินทา ทุกข์ ด้วย เปรียบเหมือนช้างที่เข้าสู่สงคราม จะต้อง ก็ไม่ถูก ความจริงก็รู้อยู่บ้าง แต่ดิฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไร อดทนต่อลูกศรที่ข้าศึกระดมยิงมาจากทิศทั้ง ๔ เห็นแต่ทำบุญให้ทาน จำศีล ทอดกฐิน ทอดผ้าป่า แห่ ช้างใดถูกลูกศร แต่เพียงเบา ๆ ก็วิ่งเตลิดเปิดเปิง ครัวทาน เวียนเทียนสวดมนต์ ไหว้พระ ทำความดีเว้น ช้างนั้นหาใช่ช้างศึกคู่ควรแก่ตำแหน่งพระยาและ ความชั่วแล้วก็ไม่เห็นมีอะไร ศาสนาไหน ๆ ก็เหมือนกัน หมด สอนให้คนเป็นคนดีด้วยกันทั้งนั้น” เมื่อได้ฟังคำพูดของดวงแก้ว อาตมาก็ทราบได้ ทันทีว่า เธอมีความรู้ทางศาสนาอย่างผิวเผินตามประเพณี เหมือนชาวพุทธไทยส่วนมากทั่ว ๆ ไปเท่านั้นเอง เพื่อ จะดึงเธอเข้าสู่สัมมาทิฐิอาตมาจึงกล่าวว่า “ก่อนจะชี้แจงให้โยมเข้าใจต่อไป อาตมาจะขอเล่า นิทานให้โยมฟังสักเรื่องหนึ่ง ตามปกติเขาเล่านิทานให้ เด็ก ๆ ฟัง เพื่อให้เด็กเข้าใจคติธรรมอันลึกซึ้ง แต่ผู้ใหญ่ บางคนก็ใหญ่แต่กายใจยังเป็นเด็ก ต้องเล่านิทานประกอบ เหมือนกัน....” คำพูดของอาตมา ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจ้องดู อาตมาด้วยสายตาแสดงความไม่พอใจทันที “ท่านดูถูกดิฉัน” เธอกล่าวออกมาด้วยท่าทาง แสดงความโกรธ “ท่านยังดูถูกคนอื่น จิตใจยังต่ำมาก ดิฉันผิดหวัง ในตัวท่านมาก” ว่าแล้วก็ผลุนผลันลุกเดินจากไป อาตมารีบสงบจิตแผ่เมตตาให้แก่หญิงสาวแล้ว กล่าวว่า เป็นราชพาหนะไม่ “นิมนต์ท่านเล่านิทานของท่านเถอะค่ะ” “การที่โยมเข้าใจว่าศาสนามีแต่ทอดกฐิน ทอด ผ้าป่า ทำดีเว้นชั่วนั้น เป็นความเข้าใจอย่างผิวเผินดัง นิทานที่อาตมาจะเล่าให้ฟัง ครั้งหนึ่งมีชาย ๓ คน เดินทางผ่านป่าใหญ่กันดาร มีความหิวกระหายเป็นกำลัง เมื่อเดินทางมาถึงที่แห่งหนึ่ง ได้พบมะพร้าวอ่อนกองใหญ่ จงบริโภคมะพร้าวนั้นได้ตามชอบใจ “ผู้ใดได้ยินเสียงขัดหูแม้เล็กน้อยก็ขุ่นเคือง ที่ใต้ต้นไม้ข้างทาง และมีป้ายเขียนบอกไว้ว่า ผู้หิวกระหาย ผู้นั้นจิตใจยังเป็นเด็กอยู่อย่างแท้จริง" ๑๑๒ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org