พระผู้รู้ผู้แจ้งเหตุแห่งผล วารสารกัลยาณมิตร ปี 2532 ฉบับที่ 10 หน้า 97
หน้าที่ 97 / 124

สรุปเนื้อหา

AtoftB พระผู้รู้ผู้แจ้งเหตุแห่งผล ผู้บันดลความดีบริสุทธิ์ เป็นมรรคาครรลองของมนุษย์ พ้นสมมติมีเป็นเหมือนเช่นเคย ด้วยความรู้และกระทำตามที่รู้ พระเป็นครูเหนือครูผู้ผ่าเผย รู้ทุกอย่างอย่างผู้รู้แจ้งเลย มิต้องเอ่ย แต่พระองค์ทรงกระทำ กำหนดรู้วาระขณะจิต ภาคชนิดจำแนกแผกสูงต่ำ ทรงบัญญัติแสดงแห่งถ้อยคำ ทั้งกฎกำหนดทุกบทตอน วางวินัยไว้ระเบียบงานเรียบร้อย กลสอดสร้อยสุมาลย์ธรรมเกษร © สิ่งทั้งมวลล้วนนิยามตามสมมุติ ซึ่งมนุษย์ให้นามย้ำทุกสิ่ง เพื่อประโยชน์ เป็นอยู่ รู้ อ้างอิง เพื่อพักพิงพึ่งพาอาศัยนาม จึงเป็นบ้าน เป็นเรือน เป็นเพื่อนฝูง เป็นความสูง ความซึ้ง หนึ่ง สอง สาม เป็นความดี ความเด่น เป็นความงาม เกิดความตามความหมายทั้งหลายนี้ ผู้ยึดมั่นสมมุติสูงสุดนั้น ย่อมเห็นวัน ว่าคืน ยืนผิดที่ รู้ล้วนแต่ลวงตาบรรด

หัวข้อประเด็น

- พระผู้รู้ผู้แจ้งเหตุแห่งผล

ข้อความต้นฉบับในหน้า

AtoftB ๑๐ พระผู้รู้ผู้แจ้งเหตุแห่งผล ผู้บันดลความดีบริสุทธิ์ เป็นมรรคาครรลองของมนุษย์ พ้นสมมติมีเป็นเหมือนเช่นเคย ด้วยความรู้และกระทำตามที่รู้ พระเป็นครูเหนือครูผู้ผ่าเผย รู้ทุกอย่างอย่างผู้รู้แจ้งเลย มิต้องเอ่ย แต่พระองค์ทรงกระทำ กำหนดรู้วาระขณะจิต ภาคชนิดจำแนกแผกสูงต่ำ ทรงบัญญัติแสดงแห่งถ้อยคำ ทั้งกฎกำหนดทุกบทตอน วางวินัยไว้ระเบียบงานเรียบร้อย กลสอดสร้อยสุมาลย์ธรรมเกษร ๑๑ © สิ่งทั้งมวลล้วนนิยามตามสมมุติ ซึ่งมนุษย์ให้นามย้ำทุกสิ่ง เพื่อประโยชน์ เป็นอยู่ รู้ อ้างอิง เพื่อพักพิงพึ่งพาอาศัยนาม จึงเป็นบ้าน เป็นเรือน เป็นเพื่อนฝูง เป็นความสูง ความซึ้ง หนึ่ง สอง สาม เป็นความดี ความเด่น เป็นความงาม เกิดความตามความหมายทั้งหลายนี้ ผู้ยึดมั่นสมมุติสูงสุดนั้น ย่อมเห็นวัน ว่าคืน ยืนผิดที่ รู้ล้วนแต่ลวงตาบรรดามี หลงวิถีที่จริงทุกสิ่งไป ๑๒ © ความจำเจจูงใจให้เห็นผิด ขนตาเพียงกะพริบนิดปิดภูผา ที่ยิ่งใหญ่ยิ่งหยาบฉาบลวงตา ที่ยิ่งเล็กยิ่งพร่าพาลอดเส้น นกอยู่ฟ้ามักไม่ได้เห็นฟ้า เพราะใกล้ตาใกล้ตนจนไม่เห็น ปลาอยู่น้ำมิเห็นน้ำความเคยเป็น เพราะน้ำเย็นอยู่ชิดติดตามัว ดุจไส้เดือนซอนดินในดินอยู่ ย่อมมีรู้จักดินถิ่นท่วมหัว อาจมคูณหนอนเคลียอยู่เนี่ยหัว ไม่รู้ตัวว่าตกหมึกอาจม คนอยู่โลกล้วนไม่ได้เห็นโลก รู้สุขโศกตามประสาพาหมักหมม สิ่งทั้งหลายล้วนเห็นเป็นเพียงสิ่ง นี้คือจุดความจริงอันยิ่งใหญ่ เพริดพิไลไพเราะเพราะพริ้งพร พระถึงพร้อมวิชชา จารณะ แจ้งสัจจะปฏิบัติประกาศหมาย ทรงวางบทไว้แบบอย่างแยบคาย ธรรม คือสิ่ง จริง ถูก แห่งทุกสิ่ง มิใช่จริงตามจิตคิดยึดมั่น คือความเป็นเช่นนั้นใช่อันใด จึงตามโลกติดโลกแต่โศกตรม ทั้งเบื้องก่อน เบื้องกลาง และข้างปลาย และล้วนไม่มีนามนิยามแท้ ไม่ใฝ่ชมชอบเชื่อเหนือกว่านั้น ผู้ตั้งจิตผิดจริงจากสิ่งนี้ ย่อมมากมียึดมั่นกันมากแง่ เมื่อมากโลกมากเรื่องก็เรื่องมาก ยิ่งยุ่งยากยอกย้อนขย้อนขมิ้น รวมไว้ภายในคำแห่ง ธรรม นั้น แต่จริงตามความจริงจริงของมัน ผู้แจ้งพลันย่อมพบจุดจบจริง ฯ ย่อมเป็นผู้อยู่ตามความปรวนแปร หลงยึดในความไม่แน่ ว่าแน่นอน พระคือความไม่หลงอันคงที่ และพร้อมพลีเพื่อชน ใช่ตนก่อน มากขยะมูลขาย่ำยียัน มากยึดมั่นถือมั่นมากั้นกาง พระหลีกโลกล่วงเพื่ออยู่เหนือโลก จึงพ้นโศกพ้นสุขพ้นทุกอย่าง เพื่อเกื้อกูลสุขสันต์อันถาวร พ้นทั้งทั้งยังคงอยู่ตรงกลาง ทรงสะท้อนแสงธรรมโลกา ฯ คือแนวทางที่พระองค์ทรงสำแดง Kalyanamitra.org (อ่านต่อฉบับหน้า) กัลยาณมิตร ๘๔
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More