การสร้างบารมีและการทำความดี : หน้า 32/113

แต่ไร้วิญญาณอย่างใบไม้ ยายมองใบ เมื่อดินก้อนแรกถูกพลิกฟื้น ก้อนต่อๆ ไม้อ่อนแปรเปลี่ยนเป็นใบไม้แก่เขียวเข้ม ไปก็ตามมา ทำที่ว่างให้เป็นวัด ทำนา แปรสภาพเป็นใบไม้เหลืองร่วงหล่นลง ให้เป็นถนน คูคลอง เป็นอาคารสถานที่ มาสู่พื้นดิน ยายมั่นใจ...ชีวิตของยายไม่ได้ เป็นกัลยาณมิตรแก่คนรอบข้าง “นิพพาน” แม้ยากแสนยาก ไกลแสนไกล แต่เมื่อเป็นเป้าหมาย วันเวลาได้ผันผ่าน จากวันเป็น และทำความดีให้อยู่คู่โลก เป็นอย่างใบไม้เหลืองที่แปรเปลี่ยนไป เดือน จากเดือนเป็นปี สิบปี ยี่สิบปี ตามวันเวลาโดยมิได้เพิ่มคุณค่าแก่ชีวิต และไม่ว่าจะผ่านไปอีกเท่าใด ก็จะ เลย ไม่มีใครลืมภาพแห่งความดีทุกภาพ ชีวิตยายเหมือนนกอิสระ เป็น ทุกบท ทุกตอน ทุกหยาดเหงื่อแรงงาน นกน้อยกลางอากาศที่โผบินสู่ฟากฟ้า ความรัก ความเสียสละ ศรัทธาและ แล้วหยุดพักบนกิ่งไม้เพื่อมองย้อนกลับ ความทุ่มเทที่ทุกคนมีต่อพระพุทธ ไปดูร่องรอยของการเดินทางสวนทิศ ศาสนา ทางเดิม เป็นบทเรียนชีวิตที่มีค่า ทำให้ ภาพของคนนับหมื่น นับแสน ปีกอันอ่อนล้ากล้าแกร่งมีพลัง พร้อม ที่มาประพฤติธรรม ภาพการยิ้มแย้ม ที่จะโบยบินสู่จุดสูงสุดของชีวิตอย่าง ให้อภัย ร่วมมือร่วมใจกันทำความดี นกเสรี ไร้พันธนาการ...... ภาพความอดทนเข้มแข็งของเหล่า ยายเข้าสู่เส้นทางธรรมมานาน นักสร้างบารมี หลายสิบปี ดินก้อนแรกในผืนนาที่ใช้ ภาพคนทุกระดับ ฐานะ เพศ สร้างวัดพระธรรมกายถูกขุดขึ้นมา เมื่อ วัย หันหน้าเข้าหากัน ร่วมมือร่วมใจ วันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๑๓ กันสร้างสันติสุขภายในตน และเผื่อแผ่ ๓๐ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๕ สูงสุดของชาวพุทธ พุทธศาสนิกชน ที่ถึงพร้อมด้วยทาน ศีล ภาวนา ก็จะ ฝ่าพ้นอุปสรรคไปถึงได้โดยมีขันติธรรม เป็นบันไดทองของชีวิต “ยาย” อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง นักสู้ผู้สร้างวัดพระธรรมกาย ผู้ไม่รู้จัก คำว่าท้อแท้ สิ้นหวัง น้อยใจ ยายผู้รู้จัก แต่การสร้างบารมี ยายผู้มีแต่ความรัก ความปรารถนาดีต่อทุก ๆ คน คงจะ เป็นแบบอย่างอันสมบูรณ์ของชีวิตคน รุ่นหลังที่จะก้าวเดินไปสู่ความดีเป็น นิจนิรันดร์