การช่วยเหลือและความกตัญญู : หน้า 107/113

เป็นหนึ่ง ใครช่วยเหลือท่านไม่เคย ลืมคุณ แม้เรื่องเล็ก ๆ น้อยๆ ท่านก็ไม่เคยละเว้น” ท่าทางคุณยาย บ้านใหญ่นั้นชื่นชมคุณตาผู้การรักษ์ เป็นอย่างยิ่ง ได้รู้เรื่องที่อยากรู้พร้อมราย ละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นของแถม แล้ว ผมจึงขอบคุณผู้สูงวัยทั้งสอง แล้วขอตัวกลับ ผมมัวครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ ได้ยิน จึงเกือบชนกับผู้ที่เดินสวน ทางมา “อ้าว! พ่อหนุ่ม” D ( “ไม่เป็นไร ๆ เธอออกไปธุระ ที่ไหนมาหรือพ่อหนุ่ม” เห็นใจ ถูกถามกะทันหัน ผมจึงเล่า คุณตา “เอ้อ... ขอประทานโทษครับ ผมเดินใจลอยไปหน่อย” ผมรีบยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวคำ ขอโทษ เมื่อเห็นว่าผู้ที่เกือบจะเดิน ชน คือคุณดาผู้การรักษ์ผู้มีพระคุณ ของผม ซึ่งเท่ากับผมจ่ายของเดือนใหม่ ส่วน ของเก่าใช้วิธีชำระเป็นสิ่งวด “กรุณาเถอะนะครับ ผมต้อง อดข้าวเช้าถึงสี่เดือนจึงจะเก็บเงิน “ขอบพระคุณครับ” ผมก้ม ลงกราบกับพื้นกระดานบ้านด้วย ความดีใจสุดขีด คุณป้าจำนงยิ้ม อยู่มาเกือบ เป็นคนสวย! ใช้หนี้ได้หมด” ผมวิงวอนขอความ ปีแล้วผมเพิ่งเห็นว่าคุณป้าจำนง ความจริงทั้งหมดให้ท่านฟังไปตาม ส่วนของเดือนที่แล้วเธอเอาคืนไป “ฉันเอาเฉพาะของเดือนนี้ ตรง ท่านยิ้มน้อย ๆ ตลอดเวลาที่ เถอะ” เรื่องเศร้าของผมผ่านพ้นไป ฟังผมเล่า ผมงวยงงกับคำพูดของผู้ดูแล ได้ราวกับปาฏิหาริย์ ท่านกับคุณป้าจำนงก็เดินแยกจากไป “เอาล่ะ ขอบใจพ่อหนุ่มที่ บ้านเช่าหรือคุณป้าจำนงคนนี้เป็น เอาคำชมคนอื่นมาเล่าให้ฟัง” แล้ว อย่างมาก เงินเดือนออก ผมรีบไปที่ เราเดือดร้อน แต่บางครั้งเรากลับได้ รับผลตอบแทนเกินคาด อย่าเช็ด ผ่อนผันหรือยกเว้นเธอได้ตามที่ ขยาดกับคำโกหกหลอกลวงของบาง รับผิดชอบและความจริงใจ เธอ จิต แล้งน้ำใจไม่น่าคบเลยนะครับ บ้านคุณป้าจำนงเพื่อจ่ายค่าเช่าที่ กล้าสู้ความจริงไม่หลบเลี่ยง ดังนั้น ติดค้าง ส่วนของเดือนใหม่ผมขอ ฉันจึงยกเว้นค่าเช่าเดือนที่แล้วให้ จ่ายเพียงเศษหนึ่งส่วนสี่ของจำนวน เธอทั้งเดือน” การช่วยผู้อื่นบางครั้งก็ทําให้ “คุณลุงท่านบอกฉันไว้ ให้ เห็นสมควร ฉันเห็นว่าเธอมีความ คน จนเรากลายเป็นคนขาดเมตตา พฤศจิกายน ๒๕๕๕ กัลยาณมิตร ๑๐๕