การรอรับเพื่อน : หน้า 103/113

ผ มบอกเถ้าแก่เนี่ยล่วงหน้า ไว้หลายวันว่าจะหยุดในวันนี้ เพื่อไปรอรับเพื่อนที่สถานีขนส่งสาย เหนือ แล้วพาเขาไปส่งที่ร้านอาหาร ชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านถนนสุขุมวิท “ไปรับไปส่งให้เสียเวลาทำไม ที่ร้านงานยุ่งตายชัก” เถ้าแก่เนี้ย ทำหน้าตึง ๆ ตำหนิผม “ก็เขาเขียนมาบอกทั้งสอง ครั้งให้ช่วยไปรับไปส่ง เราเป็นเพื่อน D “ศรกลับไปเยี่ยมพ่อแม่มัน พอดีหรือยังไงถึงได้มาพร้อมกันได้” “ไม่ใช่ เจ้าของร้านเขาจ้าง มันให้มาหาคนเพิ่ม คราวนี้มากับ มันสามคนรวมทั้งฉันด้วย ที่ยืนอยู่ ข้างหลังมันน่ะเห็นไหม” “คนบ้านไหนไม่เคยเห็น กันมาตั้งแต่เด็ก จะเห็นงานสำคัญ กว่าเพื่อนได้อย่างไร” ผมให้เหตุผล แบบสุด ๆ ก็ได้นี่” ท่าทีนายจ้างอ่อนลง ไม่ใช่รู้ไม่ทัน “ผมอยากมีเวลาคุยกับเขา บ้าง ไม่ได้คุยกันนานแล้ว” “คุยเคยอะไรกันมากมาย รถยนต์โดยสารเที่ยวที่เพื่อน สงกรานต์เธอก็กลับบ้านทุกปี กลับ บอกมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย หน้า” “คนบ้านเหนือ เอ้อ...ครมัน เรียกแล้วฉันจะไปล่ะ ขอบใจมาก นะเพื่อน” เงื่อนไขที่เสนอนั้นเพื่อชดเชย ผลประโยชน์ของนายจ้างโดยตรง “ไปส่งเขาแล้วกลับมาทำงาน ความเกรงใจทำให้ผมยอมรับปาก เดินขึ้นสะพานลอยข้ามไปขึ้นรถเมล์ ผมไปทักทายศรแล้วเดินตาม ไปส่งพวกเขาขึ้นรถ จากนั้นผมก็ อีกด้านเพื่อกลับไปทำงาน เจ้าของร้านยิ้มให้เล็กน้อย คงดีใจมากที่เห็นผมไปถึงร้านเร็วกว่า ผม น่าจะรู้จักเสียดายค่าจ้างบ้าง” มองหาเพื่อน ผมได้รับเงินเดือนละครั้ง “เฮ้ย ทางนี้” เพื่อนตะโกน โดยนับจำนวนวันคูณด้วยอัตราค่า พลางโบกมือ จ้าง วันไหนหยุดวันนั้นก็อด “ช่างเถอะแค่วันเดียวเท่านั้น ให้มา” ผมบอกเขา เราสองคนจับ เอง” ผมตอบง่าย ๆ มือกันแน่น ที่ตั้งหลายวันยังคุยกันไม่พออีกหรือ เดินหลบหลีกผู้คนสอดส่ายสายตา ที่คาด ไปถึงผมรีบจัดการหอบกล่อง รองเท้ากองโตที่เหลือจากการเลือก ขนาด เอาเข้าไปเก็บในห้องสต๊อก เมื่อกลับออกมาเห็นรถเก๋ง คันหนึ่งเคลื่อนตัวจะเข้ามาจอดที่ หน้าร้านพอดี ผมรีบวิ่งปรู๊ดออกไป ห้ามเหมือนอย่างเคย “ดีใจด้วยเพื่อนที่แม่นายยอม “อะไรกัน! เอาเถอะ เอา “นายไม่ต้องไปส่งฉันแล้วนะ” “แถวนี้ห้ามจอดครับ ตำรวจ อย่างนี้ก็แล้วกัน” นายจ้างพยายาม เขาบอกผม ปรับ” ข่มอารมณ์ “พรุ่งนี้วันศุกร์ลูกค้า “ทําไมล่ะ” เข้าร้านเยอะ ฉันให้เธอลาได้ครึ่งวัน “ฉันจะไปกับไอ้ศร มันยืน โดยไม่หักค่าจ้าง ไปส่งเพื่อนแล้ว รอรับของอยู่ข้างรถ จำมันได้ไหม” เธอรีบกลับมาให้เร็วหน่อย ตอนเย็น เขาชี้มือไปที่เจ้าศรเพื่อนบ้านรุ่นน้อง ก็อยู่ช่วยฉันเก็บร้านให้เสร็จก่อน ที่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ กับน้า ของมันเมื่อห้าปีที่แล้ว ค่อยกลับ” “เหรอ งั้นให้ลูกชายลงนิด เดียวเดี๋ยวจะซื้อรองเท้าในร้านลงไป ก่อนลูก” เธอหันไปสั่งลูกชายแล้ว หันกลับมาถามผมต่อ “ตรงไหน จอดรถได้จ๊ะ".. “เลยไปนิดหนึ่งแล้วเลี้ยวเข้า พฤศจิกายน ๒๕๕๕ กัลยาณมิตร ๑๐๑