การเดินทางของโจรโปริสาท : หน้า 96/113

ดูก่อนราชะ อาตมาหยุดแล้ว ครั้งนั้นมีพราหมณ์คนหนึ่ง ลูกผู้ชาย เมื่อกล่าวเช่นนั้นแล้วก็ชวน | พานิชยกรรมด้วยเกวียน มีสมบัติบริบูรณ์ ประกอบ กันวิ่งตามโจรโปริสาทไป ฝ่ายโจรโปริสาทเมื่อวิ่งไปพักหนึ่ง จํานวนร้อย เดินทางจากต้นดงถึง แล้วเหลียวดูไม่เห็นใครติดตามจึงค่อย ๆ ปลายคงเสมอ เขาคิดว่า โจรโปริสาท เดินไป ขณะนั้นบุรุษผู้กล้าหาญสมบูรณ์ ฆ่ามนุษย์เดินทางเสียเป็นอันมาก เรา ด้วยกำลังคนหนึ่งวิ่งตามไปโดยเร็ว ทัน จักจ้างคนให้นำข้ามดงนั้น แล้วให้ โจรโปริสาทโจรโปรสาทเห็นบุรุษนั้นแล้ว เพราะมีธรรมเป็นเครื่องหยุด ทรัพย์พันหนึ่งแก่พวกปากดง พร้อม จึงกระโดดข้ามรั้วแห่งหนึ่ง เท้ากระทบ คืออหิงสา-ความไม่เบียดเบียน ไม่ต้องเปลี่ยนนามและโคตร ของตน ส่วนท่าน เมื่อ ก่อนนี้เป็นพระเจ้าพรหมทัต แล้วต้องเปลี่ยนพระนามมา เป็นโจรโปรสาท อนึ่ง นัก ปราชญ์กล่าวว่า โจรเป็นผู้ไม่ หยุดในโลก เพราะละจาก เขาจึง กล่าวว่าจงนำให้เราเดินล่องลงไป แล้ว ตอตะเคียน ถูกตอตะเคียนแทงทะลุหลัง เดินทางไปกับพวกนั้น ให้พวกเกวียน เท้าเลือดกระฉูดพุ่งอย่างแรง ล่วงหน้าไปก่อน ส่วนตัวเองอาบน้ำลูบ ต้องเดินเขยกไป ได้เป็นอันดีแล้วประดับประดาด้วยเครื่อง บุรุษผู้มีกำลังซึ่งติดตามไป ได้ อลังการทั้งปวง นั่งบนยานน้อยที่สบาย เห็นดังนั้น มีกำลังใจจึงร้องตะโกนให้ เทียมด้วยโคเผือก มีพวกรับจ้างนำข้าม พวกรีบตามไปโดยเร็ว โจรโปริสาทเห็น ดงแวดล้อมไป ขณะนั้นโจรโปริสาท ยืนมองหา เหยื่ออยู่บนต้นไม้สูง ได้เห็นคนเหล่านั้น ทั้งหมด แต่ไม่พอใจใครเลย พอเห็น ดังนั้น ไม่คิดสู้ เพราะตนกำลังเจ็บปวด ด้วยบาดแผล จึงทิ้งพราหมณ์หนุ่มแล้ว หนีเอาตัวรอด พวกรับจ้างนำทาง เมื่อได้ พราหมณ์หนุ่มคนนั้นก็อยากกินจน นายจ้างคืนมาแล้วจึงไม่สนใจติดตาม น้ำลายไหล เมื่อพราหมณ์เข้ามาใกล้จึง โจรนั้นอีก จึงชวนกันกลับเพียงแค่นั้น ลงจากต้นไม้ ประกาศชื่อขึ้นว่า เฮ้ย B โจรโปริสาทไปถึงโคนต้นไทรอัน กูนี่แหละคือโจรโปริสาท ดังนี้ ครั้ง เป็นแหล่งพำนักแห่งตนแล้ว เข้านอน โลกนี้แล้วต้องไปสู่อบาย แล้ววิ่งแกว่งดาบเข้าไป ไม่มีใครสักคน ซ่อนตัวอยู่ภายในย่านไทร เขาได้รับ ต้องท่องเที่ยวอยู่ในสังสารวัฏ เดียวที่จะสามารถทรงตัวอยู่ได้ หมอบราบ ความทุกข์ทรมานแสนสาหัส ถึงกระนั้น ณ ภาคพื้นทั้งหมด โจรโปริสาทจับ ก็ตาม ความสำนึกในการเอาใจเขามา ไม่มีเวลาหยุดหย่อนผ่อนพัก พราหมณ์ผู้นั่งบนยานนั้นที่เท้าให้ศีรษะ ใส่ใจเรา ก็มิได้เกิดขึ้นในจิตใจอันดำมืด อาตมาจึงกล่าวว่าท่านนั้น แบกไป แหละยังไม่หยุด โครงสร้างมาก 99 ห้อยลง ประหารศีรษะด้วยข้อเท้าแล้ว ของเขาเลย เขายังคิดถึงเรื่องวิหิงสาต่อไป จึง ฝ่ายพวกรับจ้างนำทาง เมื่อโจร บนบานศาลกล่าวแก่รุกขเทวดา ซึ่งเขา โปรสาทพ้นไปแล้วลุกขึ้นได้ คนหนึ่งพูด เข้าใจว่าน่าจะมีสิงสถิตย์อยู่ ณ ต้นไทร ขึ้นว่า พวกเรารับเงินเขามาแล้ว ๑ พัน ใหญ่นั้นว่า ข้าแต่รุกขเทวดา ถ้าท่าน กหาปณะ เพื่อทำหน้าที่คือรักษาความ อาจทำแผลของข้าพเจ้าให้หายภายใน ๓ ปลอดภัยแก่เจ้าของทรัพย์ บัดนี้เราควร วันนี้ได้ ข้าพเจ้าจักล้างลำต้นไทร ทำหน้าที่ควรทำ จะสู้ได้หรือไม่แค่ไหน อันเป็นที่อาศัยของท่านด้วยเลือดในลำคอ ก็ขอให้ลองด้วยกำลังและเรี่ยวแรงของ ของกษัตริย์ร้อยเอ็ดในชมพูทวีป จัก ๔๔ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๕