การเลือกซื้อรองเท้า : หน้า 104/113

ไปจอดในซอยได้เลยครับ” “เร็วเข้าสู่ลูกลงไปก่อน เลือก รองเท้ารอแม่เลยนะ” เด็กรุ่น ๆ ผู้เป็นลูกทำท่า ทางอิดออดชอบกล พอถูกแม่เร่ง อีกครั้งเขาจึงเปิดประตูผัวะก้าวขา ออกมา “อ้าว!” ผมอุทานพลาง ปิด ประตูรถแล้วรีบเดินตามเขาเข้าไป ในร้าน เด็กคนนี้ใส่รองเท้าผ้าใบสี คำข้างซ้าย ใส่รองเท้าหนังสีน้ำตาล เก่าไม่ดีหรือครับ” ผมแนะนำด้วย ข้างขวา ผมหัวเราะก่อนจะถาม “น้อง หวังดีเพื่อความประหยัด ผมหยุดชะงัก ฉุนกึกกับเสียง หัวเราะ และคำพูดของเด็กคนนี้ “ตลกและโง่พอ ๆ กับที่น้อง ใส่รองเท้าข้างละสีคนละแบบไหม ล่ะ” ผมสวนกลับทันที หูอื้อเลยครับกับเสียงที่ถูก รุมด่า ซวย!! ช่างหัวมัน ถือว่าเป็นคราว วันที่ ๒๕ ก่อนปิดร้าน หน้า ผมบานเมื่อเจ้าของร้านยื่นเงินค่าจ้าง “ไม่เห็นหรือว่าเด็กใส่ชุด ให้ ทํางานทั้งเดือนมีวันนี้แหละที่ดี ที่สุดของผม เผลอใส่รองเท้าผิดข้าง หรือว่า นักเรียน สวมชุดนักเรียนใส่รองเท้า รองเท้าถูกขโมยไปคู่ละข้าง” ต้อง สีน้ำตาล ครูเขาจะได้ว่าลูกฉันบ้า ถามให้รู้ดำรู้แดงเพราะความอยากรู้ ปะไร" อยากเห็นเป็นปกติวิสัย เรื่องค้า เรื่องขายเอาไว้ว่ากันทีหลัง “ยังดีกว่าแบบเมื่อกี้ที่ใส่สีดำ ข้างน้ำตาลข้าง แถมเป็นรองเท้า “อย่างแรกนั่นแหละ พี่อย่า หนังกับรองเท้าผ้าใบอีกด้วยนะครับ” มัวแต่หัวเราะ หยิบรองเท้ามาเร็ว ๆ ผมแย้งด้วยเหตุผลไปตามความจริง ผมอายคนเขามองใหญ่แล้ว” “สอเสือใส่เกือก” เจ้าของ ผมกะขนาดเท้าเขาคร่าว ๆ ร้านพูดเสียงเบาแต่เน้นกับติ่งหูข้าง แล้วเข้าไปหยิบรองเท้าออกมาสองคู่ ซ้ายของผม แล้วขยายเสียงให้ดัง ขนาดเดียวกัน เป็นสีดำกับสีน้ำตาล อย่างละคู่ ระดับปกติเมื่อพูดกับลูกค้าว่า “ตกลง รับคู่สีดำไปนะค้า ใส่ไปเลยนะค้า คุณหนู” จากนั้นจึงหันมาสั่งผมต่อ รองเท้าสีดำสำหรับใส่กับ เครื่องแบบนักเรียนปกติ ส่วนรองเท้า ว่า สีนํ้าตาลสำหรับใส่เครื่องแบบลูกเสือ "รื้อสี าคู่เดียวก็พอลูก” มา ถีงแม้รีบบอกลูกชาย “รองเท้าสีดำของน้องยัง “ปูขน ไปหยิบถุงมาใส่ รองเท้าเก่าให้คุณหนูไป" “ปูขน..พี่เขาชื่อปูขนหรือ ครับ..ฮะฮ่า ๆ ๆ คนอะไรชื่อตลก หลวมอยู่นะครับ ส่วนสีน้ำตาลนั้น เป็นบ้า” คับไปแล้ว ซื้อสีน้ำตาลไปเปลี่ยนคู่ ๑๐๒ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๕ ขาที่ขยับไปได้หนึ่งก้าวของ ยัดเงินทั้งหมดใส่กระเป๋า กางเกงเข้าไปลึก ๆ เดินหน้าชื่นออก จากร้านด้วยอารมณ์แจ่มใส “เฮ้ย ปูขน” ผมหยุดเดินหันหลังกลับไป ดูตามทิศทางของเสียง ประดิษฐ์ เพื่อนเก่าสมัยเรียนชั้นประถมของ ผมนั่นเอง ประดิษฐ์ได้เรียนสูงกว่า ผม เขาจบ ปวช. ขณะที่ผมจบแค่ เขาทำงานเป็นเสมียนใน ห้างสรรพสินค้าชั้นนำ แต่ผมเป็น แต่ลูกจ้างกระจอก ๆ ในร้านเล็ก ๆ “ไปไหนมาประดิษฐ์” ผม ม. ถามทักทายเขา “ไม่ได้ไปไหน ตั้งใจจะมา หานาย เม่งมันรถติดหีบ “มาหากันทําไม” ผมรีบถาม กลัวว่าจะมีข่าวไม่ดีจากทางบ้าน “เดี๋ยวค่อยคุยกัน เข้าไปนั่ง