การเดินทางและการพบปะ : หน้า 106/113

ไปอย่าง ผมขึ้นรถเมล์นั่งไปได้ครึ่ง ทาง มีตาแก่ ๆ ขึ้นมาผมจึงลุกให้ นั่ง “เจริญสุขสมปรารถนาเถอะ พ่อหนุ่ม” ตาแก่ให้พร ผมยิ้มรับ อย่างเสียไม่ได้ ให้เป็นเงินค่อยว่า ถึงป้ายลง ผมลงรถตาแก่ “ตาแก่ที่ผมขาว ๆ รูปร่าง ผอม ๆ สูง ๆ ผิวขาว ใส่เสื้อผ้า ป่านคอกลมสีขาว ในซอยนี้ปกติก็มี แต่ผู้การรักษ์” ยายแช่มบอก “ใครกันครับผู้การรักษ์” ผม รีบถาม “ท่านเป็นนายทหารเรือเก่า ท่านเป็นเจ้าของบ้านเช่าทั้งหมดที่ ลงด้วย รำคาญแต่อดสงสารไม่ได้ คุณจำนงดูแลอยู่” คุณยายบ้านใหญ่ กลัวรถเมล์กระชากแกตกรถ จึงยื่น ช่วยตอบ แขนให้แก่จับพยุงตัวแหวกผู้คนที่ “คุณป้าจํานงไม่ใข่ลูกท่าน เบียดเสียดกันแน่นตรงหน้าบันได “นะครับคุณป้าให้ผมผัดไว้ หรือครับ” พ่อหนุ่ม” ตาแก่ให้พรว่าเดิมซ้ำ “เจริญสุขสมปรารถนาเถอะ สักครั้ง ตั้งแต่มาอยู่ผมไม่เคยเหลว ไหลเลยนะครับ” “ไม่ใช่ คุณจำนงเป็นหลาน คุณนายภรรยาของท่าน ทั้งสองท่าน อีกครั้ง “เอาเถอะจำนง ให้พ่อหนุ่ม ไม่มีลูกด้วยกัน เมื่อครั้งคุณนายป่วย ผมพยักหน้ารับแกน ๆ รีบ คนนี้แกผัดไปก่อน ไปเถอะเราไปดู ก็ได้คุณจำนงนี่แหละเข้ามาช่วยดูแล ผละออกไป บ้านหลังอื่นกัน" ปรนนิบัติ สิ้นคุณนาย ตัวท่าน แวะกินข้าวปากทางแล้วเดิน ผมไหว้ขอบคุณทั้งสองคนที่ เกษียณ ท่านก็เลยมอบหมายให้ วนเวียนอีกหลายรอบจนเหนื่อย จึง เดินจากไป นึกสงสัยตาแก่จะมา ตัดสินใจเดินกลับห้องพัก ถ้าวันนี้ เช่าบ้าน แต่กลับพูดจาคล้ายกับ เจ้าของบ้านมาเก็บค่าเช่า ป่านนี้ ออกคำสั่งกับเจ้าของบ้าน ตาแก่ คุณจำนงเข้ามาอยู่ช่วยดูแลบ้านช่อง กับบรรดาบ้านเช่าทั้งหมด ตัวท่าน ออกไปถือศีลทำภาวนากับพระป่า เขาคงกลับไปแล้ว ผมคิดปลอบ ตัวเอง “เอ้อ กลับมาพอดี วันนี้ ทำไมกลับล่ะ” เจ้าของบ้านดีใจ คนนี นนี้เป็นใครกันแน่ ทางภาคอีสาน นาน ๆ จึงจะลงมา เยี่ยมเยียนสักครั้ง เข้าใจว่าคนที่คุณ ถามคงจะเป็นท่านจริงๆ นะแหละ” ผมเป็นคนที่ไม่ชอบให้มีคำ “อิฉันก็ว่าใช่” ยายแช่มสนับ แต่ผมตรงกันข้าม ถามติดค้างอยู่ในใจ คิดว่ายายแช่ม สนุน “ทำไมคุณสนใจอยากจะรู้เรื่อง “ผมขอผัดไปเดือนหน้านะ คนขายกล้วยแขกที่กระต๊อบก้นซอย ของท่านล่ะ” ยายแช่มหันมาถามผม ครับคุณป้า เพื่อนผมมายืมเงินไป จะบอกได้ จึงเดินไปหา ความดีใจทำให้ผมเล่าเรื่อง แล้วไม่ยอมคืน ผมไม่มีจริง ๆ คุณยายบ้านใหญ่ทรงไทย ทั้งหมด นับตั้งแต่ได้พบกับท่าน “ถูกเพื่อนหลอกหรือพ่อหนุ่ม” กำลังคุยอยู่กับยายแช่ม ท่านเห็น บนรถเมล์ จนกระทั่งถึงตอนที่ท่าน ผมเพิ่งเห็นตาแก่คนนั้นยืนอยู่ข้างหลัง ผมเดินตรงรี่เข้าไปคงคิดว่าผมจะซื้อ บอกคุณป้าจำนงให้ผมตัดจ่ายค่าเช่า เจ้าของบ้าน.... แกคงมาเดินหาห้อง เช่า เจ้าของบ้านจะไล่เราออกให้แก่ กล้วยแขก จึงหยุดคุย จังหวะนั้นผมรีบป้อนคำถาม ไปเดือนหน้า เช่าแทนไหมนี่ คิดอย่างนี้ยิ่งใจเสีย กับยายแช่มทันที “ผู้การท่านเป็นคนใจดีและ ใจบุญมาก เรื่องกตัญญูรู้คุณคนก็ ๑๐๔ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๕๕