การอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน : หน้า 9/113

จารย์มาอ้างก็เหมือนนำเอาของสูง เรื่องที่ใหญ่เกินตัว ตัวเรานั่นแหละ รู้จัก สิ่งที่น่าเคารพมาเป็นกฎหมาย มา จะทุกข์มากกว่าคนที่เราเป็นห่วง สิ่งนี้คงเป็นสิ่งที่ทำให้ท่าน เป็นดาบคอยฟาดฟัน เพื่อให้ ว่าเขางมงายอยู่ เพราะใจเรา ได้พิจารณาว่าเราจะนำครูบาอา เกิดการยอมรับหาประโยชน์โดย เอาแต่คิดว่าทำไมเขาถึงโง่ ทำไม จารย์ไปกล่าวอ้างอย่างไร ทำให้ ครูบาอาจารย์ไม่รู้เรื่องด้วย คำพูด เขาจึงไม่รู้ ในขณะที่เราเองไม่รู้ หลงผิดไปว่าเราและครูบาอาจารย์ ก็ไปตัดถ้อยคำให้ผู้อื่นจำยอม ที่ ตัวเองเลยว่า สิ่งที่เราเชื่อว่าถูก เป็นคนใจแคบ คอยตรวจตราพิ ความเอาเองให้ผู้อื่นหวาดเกรง ต้องไม่ได้สอนให้เราคิดอย่างนี้เลย พากษาผู้อื่นอยู่เสมอ หรืออย่าง สิ่งเหล่านี้ไม่ก่อให้เกิดสันติ ไม่มี การทำความดีไม่น่าจะเป็น น้อยก็เตือนชาวพุทธด้วยกัน ให้ การอยู่ด้วยกันอย่างกลมกลืน เรื่องที่ทำให้ครูบาอาจารย์ดีใจที่ อยู่ร่วมกันด้วยความกลมกลืน นำไปพูดให้ใครกลัว แล้วยอมเป็น และกลมเกลียว และสะท้อนให้ สิ่งที่เราเชื่อยังทำให้คนทั้ง พวกเป็นสหาย ความดีนั้นคือสิ่ง เห็นถึงความสามัคคีของคนใน โลกเชื่อไม่ได้ ก็อย่ากังวลเลยว่า ที่คนทุกคนรู้ดีว่า สามารถยุติ ชาติด้วยครับ กลมเกลียว สิ่งที่เชื่อว่าผิดจะระบาดแพร่กระ ปัญหาไม่ใช่เพิ่มปัญหาหรือมา จายให้คนหลงผิดไปหมด ทุกคน ถามปัญหาลองภูมิเพื่อรู้สึกว่าได้ ต่างมีกรรมที่กระทำมา และแรง ปราบปรามใครให้แพ้ไปคนหนึ่ง บุญแรงกรรมนั้นเราไม่สามารถ ทั้ง ๆ ที่คนที่เราคิดจะปราบก็คือ ไปกำหนด หากเราไปกังวลใน เพื่อนคือญาติ คือคนที่เรารักเรา สุเทพ ทิพย์ภวังค์ กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒