การประชุมและการเคารพในพระพุทธศาสนา : หน้า 18/113

ประชุม เมื่อถึงที่ประชุมนั้นแล้ว พระศาสดายังไม่เทศน์อยู่ เอาสุรา เหน็บไปในพกในพุง ซ่อนเป็นขวด เล็กซ่อนไป เมื่อมีโอกาสก็ดื่มเสีย ๒ อีก ๓ อีก พอหน้าตึง ๆ ชา ๆ พอ นานก็ดื่มเสียอีก เอาพอสมควรก็ไป คุยกับสนมพรมไพรในที่ประชุมของ พระพุทธเจ้า ไปคุยกันในที่ประชุม เพื่อจะทำลายพระศาสดา พระ ศาสดาก็ทรงทราบ พอพระศาสดา จะเทศนาว่าการ พอปรารภขึ้นเทศน์ พวกนั้นก็ฮาทีเดียว ร้องกัน ๕๐๐ คน นั้น พระพุทธเจ้าเทศนาทำให้มืด เหมือนดังไม่มีดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ มืดตื้อไปหมด พวกเหล่านั้นก็ตกอก ตกใจ พวกเมาทั้งหลายหายเมาสร้าง เมา มืดหมดไม่เห็นฟ้า ตกอกตกใจ กันทีเดียว เมื่อแสดงปาฏิหาริย์ เช่นนั้นแล้วก็แสดงให้สว่างให้ปรากฏ ขึ้น พวกนั้นสร่างเมาแล้ว เทศนาที เดียวพวกนั้นได้มรรคผลตามกาล สมัยทีเดียว ต่อหน้าพระศาสดาต้อง แก้ไขอย่างนี้ก - บัดนี้ปรากฏเช่นนั้น พระ ศาสดาเสียแล้ว ผู้ที่มีปาฏิหาริย์ ปรากฏแสดงเช่นนั้นไม่ได้ พวกเรา เข้ามาสู่ที่ประชุมเช่นนี้ ช่วยกัน รักษาเนติแบบแผนเป็นอันดี ครั้ง พุทธกาลก็ยังมีพวกเขาทำร้ายพุทธ ศาสนาเช่นนี้เหมือนกัน เรารู้หลัก เช่นนี้แล้ว ก็ไม่ใช่ใคร ในเมื่อเรา เข้าที่ประชุมกันนี้ ไม่มีความเคารพ เราก็ได้ชื่อว่าดูหมิ่นดูถูกพระพุทธ การอ้อมน้อมต่อ ผู้หลักผู้ใหญ่ผู้เฒ่า ผู้แก่ เรื่อง หญิงก็ดี ขายก็ดี เป็นที่ยินดี ของโลก โลกพานิยม ชมชอบนัก เป็นที่ยินดี ปรารถนาของ นักปราชญ์ราชบัณฑิต 99 ศาสนา ต่อไปพวกภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา ก็จะเข้าประชุม กันไม่ได้ ก็เสื่อมทรามไปหมด ให้ ปรากฏอย่างนี้ อภิวาทนสีลิสฺส ไหว้นบเคารพบูชา ลูกหญิงลูกชาย ต้องไหว้นบเคารพบูชาพ่อแม่ อย่าดู ถูกดูหมิ่นพ่อแม่ไม่ได้ สิถาวาจา ต้องเคารพครูบาอาจารย์ ไม่เคารพ ครูบาอาจารย์ไม่ได้ ขาดอภิวาทนสี ลิสฺส หรือท่านผู้มีอุปการะคุณซึ่ง เป็นบุพการี ท่านผู้ถูกอุปการะคุณ เช่นนี้ แล้วต้องตั้งอยู่ในกตัญญูกต เวที นี้เป็นหน้าที่ของความเจริญ ทางพระพุทธศาสนา กร P วุฑฒาปจาริโน อ่อนน้อมต่อ ผู้หลักผู้ใหญ่ผู้เฒ่าผู้แก่ ลักษณะ อ่อนน้อมต่อผู้หลักผู้ใหญ่ผู้เฒ่าผู้แก่ นั้นเป็นไฉน ผู้เฒ่าผู้แก่เรียกว่า ชาติ วุฒิ แก่โดยชาติ วัยวุฒิ แก่โดยวัย คุณวุฒิ แก่โดยคุณ นี่เคารพนบนอบ ได้ที่ควร - นี้วัยวุฒินะ ท่านผู้มีอายุมาก มีอายุ ๘๐-๙๐ อายุตั้งร้อย อายุมาก เช่นนี้เรียกว่า วัยวุฒิ เจริญโดยวัย ถึงอย่างไรก็ต้องได้รับความอภัยจาก ผู้ที่มีอายุต่ำกว่าเสมอ ทางพุทธศาสนา นั้นถือกันนัก ภิกษุผู้มีอายุมากตั้งแต่ ๓ พรรษาขึ้นไป ถือเป็นวัยวุฒิที่ เดียว ล่วงล้ำกันไม่ได้ ผิดพระวินัย หลายข้อ หลายกระทงทีเดียว ฝ่าย อุบาสก อุบาสิกาเช่นเดียวกัน ต้อง ประพฤติเช่นนั้นเหมือนกัน ตั้งอยู่ ในความเคารพเช่นนั้นเหมือนกัน ๑๖ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๖