กำลังใจและการเคารพในพระพุทธศาสนา : หน้า 16/113

จะเป็นอันตรายอย่างหนึ่งอย่างใด เกิดขึ้น กำลังใจดีละก็ไม่เสียของ เท่าใดนัก แก้ไขได้ทันที ถ้ากลัวหรือ ใจเสียละก็ เสียหายหมดทุกสิ่ง ทุกประการ หลับก็เป็นสุข ตื่นก็เป็นสุข ฝันก็ไม่ ฝันร้าย ฝันแต่ดี เป็นที่เอิบอิ่มของใจ มีความสุขอย่างนี้ พละ มีกำลัง จะ ไปทางบก ทางน้ำ ทางอากาศก็ตาม จะใช้กำลังกายประกอบกิจการงาน ก็มีกำลังกายเพียงพอ จะใช้กำลัง เหตุในพร ๔ ประการ คือ วาจาบังคับการงาน ก็มีกำลังวาจาพอ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ที่จะเจริญ หรือจะโต้ตอบ โต้ปัญหาอย่างหนึ่ง แก่ผู้หนึ่งผู้ใด ต้องอาศัยเคารพ อย่างใด ก็มีกำลังทั้งนั้น กำลังใจ อภิวาทกราบไหว้ เคารพอภิวาทกราบ เล่าก็แข็งขัน ไม่ทุพพลภาพ แข็งขัน ไหว้นั้นอย่างไรเคารพนี้เป็นตัวสำคัญ อยู่เสมอไป จะทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดไม่มี นัก เมื่อเราปฏิบัติพุทธศาสนา ใจโอดไม่ลดละ ทำได้สำเร็จทุก จะต้องเคารพพระพุทธศาสนาจริง ๆ ประการ อย่างนี้เรียกว่ากำลังใจดี เคารพจริงนี้ทำอย่างไร ทำไม่ถูก เขาเรียกว่ากำลังใจดี และกำลังกาย เสียด้วย นี่แหละสำคัญนัก เพื่อจะ อาจจะทรงอยู่ได้ด้วย กำลังใจไม่ดี ให้พระพุทธศาสนาเจริญต้องเคารพ ละก็ แม้แต่เป็นเพียงกะลาโขกเท่า กันจริง หากว่าเป็นภิกษุก็เป็นภิกษุ นั้น เข้าใจว่างูเห่ากัดสลบคาที่ ไม่ใช่ กันจริง ไม่ทำพิรุธเสียหายแต่อย่าง งูเห่าหรอกกะลามันโขกเอาเท่านั้น หนึ่งอย่างใด เรื่องสมาธิ เรื่องปัญ มีกำลังเรี่ยวแรงขึ้นแล้ว เพราะกำลัง ญากลั่นกล้าอยู่ เมื่อเป็นสามเณรก็ เรา ใจไม่เสียกำลังใจมันดี แม้ไฟจะไหม้ ต้องเคารพในหน้าที่สามเณรจริง หน้าที่ของสามเณรมีศีล 0 ศีล ๑๐ ไม่ขาดตกบกพร่องจริง เมื่อเป็น อุบาสกก็ต้องเคารพในหน้าที่อุบาสก ต้องมั่นอยู่ในไตรสรณคมน์ ศีล ๕ ศีล ๘ ตามหน้าที่ตามปกติ ก็ศีล ๕ ปัญจศีลมีองค์ ๕ ประการ ปาณา อทินนา กาเม มุสา สุรา ถ้าวัน ๔ ค่ำ ๑๕ ค่ำ วันธรรมสวนะ ก็มีศีล ๘ ประจำตัวอยู่ไม่ขาดสาย นี่เคารพใน หน้าที่อุบาสก อุบาสิกา หน้าที่บริ จาคทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ถึง เวลาให้ทาน ก็ให้ทานตามกำลังของ ตน ไม่เดือดร้อน ถึงเวลารักษาศีล ก็รักษาศีลตามกำลังของตน ซื่อตรง ต่อศีลจริง ๆ ไม่คดโกงต่อศีล ไม่ อวดดีต่อศีลเคารพในศีลอย่างมั่นคง ทีเดียว เมื่อเจริญภาวนา ก็เคารพ ในภาวนาอย่างมั่นคงทีเดียว ทำให้ เห็นเป็นปรากฏทีเดียว ถ้าไม่เห็น เป็นปรากฏก็ติเตียนตัวทีเดียว ว่า ๑๔ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๖