การดูแลลูกในโรงพยาบาล : หน้า 100/113

ลิ่วไปที่โรงรถ ยายยามซึ่งกำลังเช็ด รู้สึกอ้างว้างไม่มั่นใจในสภาพของ เต็มที่แล้วนั่นแหละเธอจึงจะเข้าบ้าน รถให้หันมาเห็นเข้า แทนที่จะรีบมา ตัวเองได้เกิดขึ้น ทำให้ผมยืนนิ่ง นอน” ช่วยรับของหรือรับคน แกกลับ ก้าวขาไม่ออก “ทำไมล่ะยาย..ทำไมเธอต้อง ลนลานวิ่งหน้าตาตื่นออกไป ไอร้อน เสียงประตูบ้านเปิด ยายยวม ทำอย่างนั้นด้วย..” “ยายก็ไม่รู้...ว่าแต่คุณผู้ชาย ไม่ยอมเสียเวลา รีบวางกระเป๋าลง “คุณหนูขา.. คุณผู้ชายกับ เถอะหายไปไหนมา” “ผมพาตาหนูไปโรงพยาบาล จากตัวลูกซ่านอยู่บนบ่า ทำให้ผม โผล่หน้าออกมาแล้วผลุบกลับ เปิดประตูรถเอาลูกนอนบนเบาะหลัง คุณหนูเล็กกลับมาแล้วค้า ยกกระเป๋าใส่ท้ายรถแล้วไปเปิด ประตูรั้ว ขับรถออกไป ทิ้งหน้าที่ปิด ผมพาลูกไปโรงพยาบาลเอก น้ำเสียงบอกความดีใจสุดขีด ของแกช่วยให้เกิดกำลังที่จะก้าวขึ้น ประตูรั้วให้เป็นของยายยามตามเคย บ้าน เมื่อผ่านบานประตูเข้าไป ผม เห็น “คุณหนู” ของยายยามยืนเด่น อยู่กลางห้อง สายตาสองเราประสาน ชนแห่งหนึ่ง ตรวจอาการขั้นแรก เสร็จหมอก็สั่งให้รับลูกชายไว้เป็น กันอย่างจัง แล้วร่างนั้นก็โงนเงนทำ คนไข้ภายในทันที วันแรกหมอให้ลูกชายอยู่ห้อง กอดประคองรับเอาไว้ได้ทัน วันที่สองจึงถูกย้ายเข้าไปอยู่ในห้อง แล้วรีบอุ้มเธอไปนอนบนเตียง ผมจะบอกยายอยู่แล้วเชียวแต่ยาย ดันวิ่งไปเข้าห้องน้ำ เป็นห่วงอาการ ลูกผมก็เลยไม่รอ “โธ่ถังเอ๊ย..ยายเปล่าเข้าห้อง น้ำ ยายจะรีบไปบอกคุณหนู เพราะ ยายคิดว่าคุณผู้ชายจะทิ้งเธอไป...วัน นั้น เธอขับรถเที่ยวตามหาคุณผู้ชาย ทั้ง ๆ ที่ยังใส่ชุดนอนอย่างนั้นแหละ.. ท่าจะล้มลง โชคดีที่ยายยามเข้าไป ไอ.ซี.ยู. ตลอดทั้งวัน เวลาสายของ ผมวางลูกนอนลงบนโซฟา หาไม่พบก็กลับมานอนหน้าตาซีดเซียว ข้าวปลาไม่ยอมทาน.. ยายล่ะกลุ้ม.. พิเศษคู่ ขณะนั่งเฝ้าดูอาการของลูก “คุณหนูไม่ยอมทานข้าวเลย ไม่รู้จะออกไปตามคุณผู้ชายได้ที่ไหน” ผมได้ยินญาติคนไข้ร่วมห้องพูดถึง นับตั้งแต่วันที่คุณผู้ชายออกจาก “ทำไมครับ...ทำไมเธอถึงเป็น ใบลาหยุด ผมจึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเอง บ้าน” อย่างนี้” ไม่ได้โทรศัพท์ไปแจ้งลางาน แต่พอ ยายยามพูดทั้งน้ำตา มือ “ยายก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง...ทีนี้ นึกดูอีกทีผมก็โล่งอก เพราะว่าเมื่อ สองข้างของแกบีบนวดตามตัวให้เธอ คุณผู้ชายเชื่อแล้วใช่ไหมคะว่า คุณ วานนี้เป็นวันเสาร์ ส่วนวันนี้ก็เป็น พัลวันไปหมด หนูเธอรักคุณผู้ชายมากมายแค่ไหน” วันอาทิตย์ ซึ่งผมได้หยุดเป็นปกติ “ยายรู้ได้ยังไงในเมื่อเธอไม่ ภรรยาของผมมีอาการอ่อน อยู่แล้ว ค่อยได้อยู่บ้านสักเท่าไหร่” เพลียมากอย่างน่าวิตก ผมจึงตัดสิน เวลาบ่ายในวันเดียวกันนั้น หมอที่มาตรวจบอกให้กลับบ้านได้ ผมพูดเสียงเบากลัวเธอได้ยิน ใจเรียกรถจากโรงพยาบาลแห่งเดียว “คุณหนูอยู่บ้านไม่ได้ออกไป กับที่เคยพาลูกไปเข้ารับการรักษาให้ โดยสั่งกำชับกับผมว่า หากลูกมี ไหน.. จะให้เธอไปไหนละคะในเมื่อ มารับเธอไปตรวจเช็คร่างกาย อาการไข้และเจ็บคอ ให้รีบพามา เธอไม่ทราบว่าคุณผู้ชายไปไหน” หาหมอ อย่าปล่อยให้ไข้ขึ้นสูงอย่าง “เกี่ยวอะไรกับผมด้วยล่ะ” “ต้องเกี่ยวซิคะ เพราะว่า.. คราวนอก ผมพาลูกกลับบ้านในสภาพ อิดโรยเต็มที่ ทั้ง ๆ ที่อ่อนล้าเมื่ออุ้ม ลูกลงจากรถจะเดินเข้าบ้าน ความ ๙๘ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๖ ทุกวันคุณหนูแอบไปซุ่มดูคุณผู้ชาย ทำงานทั้งวัน... พอคุณผู้ชายกลับมา เธอก็วนเวียนอยู่แถวบ้าน.. เหนื่อย หมอและพยาบาลในโรง พยาบาลเอกชนนั้น แสนจะใจดีที่ เห็นคนไข้ยังเป็นคน เมื่อถามแล้ว คนไข้ไม่ตอบก็ไม่ดุไม่ว่าไม่แสดงกิริยา ท่าทางไม่พอใจออกมาให้เห็น หมอท่านหนึ่ง หลังจากตรวจ