ความรักและความผูกพันในครอบครัว : หน้า 102/113

ตาหนูเบิกตาโตเต็มจอกับ ภาพสตรีที่นั่งยิ้มหน้าตาซีดเซียวอยู่ บนเตียงจังหวะนั้นผมก้มลงซ้อนไหล่ สองข้างของแกยกขึ้น เจตนาเพื่อ ใช้ส่วนที่เป็นลำตัวของแกบังภาพที่ เป็นฝันกลางวันนั้นเอาไว้ เล็กๆ ของลูกที่เบียดแนบชิดกับแผ่น สองข้างของเธอจิกกำแน่นกับแผ่น อกของผมนั้น ให้ความรู้สึกอบอุ่น ฟูก ครู่ต่อมาหยดน้ำเล็ก ๆ จาก มั่นคงราวกับว่าภายในนั้นอัดแน่นไว้ ด้วยพลังอำนาจมหาศาล หางตาก็ไหลซึมออกมา ผมเชื่อคำพูดของยายยวม สุดรัก ลูกจูบตอบแบบเดียวกัน ผมจูบสองแก้มของลูกอย่าง แล้วว่าเธอรักผม แต่ผมคงทนอยู่ กับสภาพที่เห็นอย่างนี้ต่อไปได้อีก ลูกลงข้างตัวเธอ แล้วรวบทั้งสอง “คุณหนู...คุณหนูหายดีแล้ว ใช่ไหม...” เสียงร่ำไห้บอกถึงความดีใจ เกินขนาดของยายยามยืนยันให้รู้ว่า ไม่ใช่ฝัน “ดูยวม... ร้องไห้เป็นเด็ก ๆ ไปได้” คราวนี้มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ตามมาด้วย ผมพรวดพราดลุกขึ้นยืนวาง “ไปเยี่ยมคุณแม่ดีไหมครับ.. ไม่นาน เมื่อทนไม่ได้ผมก็คงต้องบ้า คนเข้ามาในวงแขน คุณแม่ไม่สบายมากเหมือนตาหนู ไปเลยจริง ๆ “ผมรักคุณศศิกับลูกของเรา เลย” ในที่สุดผมก็กลืนความรู้สึก มากจริง ๆ “ จมูกของแกปิดไปขีดมากับ กระดากอายให้ละลายไป ต่อจากนั้น บ่าของผมพร้อมกับศีรษะที่ส่ายไปมา ก็รวบรวมความกล้า แล้วก้มลงกระ แยกไม่ออกเลยว่า.. ระหว่าง คำพูดกับความรู้สึกที่แท้จริง.. อย่าง ทั้งหมดคืออาการบอกปฏิเสธ ใจ ซิบกับข้างหูของเธอว่า ไหนเกิดขึ้นมาก่อน ของผมเสียวูบลงลึก.. ผมควรจะ “ผมรักคุณศศิครับ” บางครั้ง ความจำเป็นอาจจะ ทำอย่างไรเพื่อให้ความรู้สึกของเมีย พูดจบผมรีบหลับตาลง...อยาก ทำให้เราต้องพูดถึงสิ่งที่ยังไม่จริง ต่อกันขึ้น “คุณศศิครับ...วันนี้ผมทำงาน พลิ้วรับสายลมและแสงแดดอ่อน และลูกเกิดความผูกพันในทางที่ดี ให้ทุกสิ่งรอบข้างกลายเป็นทุ่งโล่ง... แต่ถ้าหากเราได้ทบทวนถึงสิ่งดี ๆ ที่มี เห็นฟ้าสวย...เห็นใบหญ้าสีเขียวสะบัด อยู่ เราทำให้คำที่พูดไปนั้นเป็นจริง ไม่สนุกเลย... มันเบื่อไปหมด... นึก ๆ “ป๋อ” ผมก็อยากจะไปที่ไหนที่มันไกล ๆ ที่ซึ่งจะช่วยให้ผมลืมอะไรไปได้ทั้ง ที่ปีนป่ายขึ้นมาบนตักทำให้ผมตื่น จะได้แต่สิ่งที่ดีเท่านั้นเป็นผลลัพธ์ ขึ้นมาในภายหลังได้ เสียงเรียกพร้อมกับร่างเล็ก ๆ อยากทำอะไรที่ใจชอบ ทำไป เลย เพียงระวังไว้อย่างเดียวว่า ทุกคน หมด.. ในบ้านนี้ ถ้าไม่มีผมอยู่ จากภวังค์ อย่าลืมนะครับ..เพื่อสิ่งดี ๆ ทุกอย่างอาจจะดีขึ้นก็ได้นะครับ” “จุ๊ จุ๊ คุณพ่อหลับ... มาหา ที่มีอยู่... เมื่อพูดจบ ผมเห็นชัดว่ามือ แม่มะ..” ๑๐๐ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๖