ความรู้สึกของผู้เป็นพ่อ : หน้า 99/113

กครั้งที่ภรรยาของผมกลับมา 1 ครั้งคือจะทำอย่างที่เคยทำ คืออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็เข้านอนโดยที่สองตาไม่เคยมองผม กับลูกเลยแม้แต่น้อย ช่วงแรก ๆ ผมเคยพยายาม จับตามองตามเธอทุกฝีก้าว หวังเอา ไว้ว่าหากได้สบตากับเธอสักครั้งผม จะรีบส่งยิ้มให้ แต่โอกาสที่คิดไว้ก็ ไม่เคยมี ถ้าเกลียดผมกับลูกมากถึง ขนาดไม่อยากแม้แต่มองให้เสียสาย ตา เธอก็น่าจะทำอะไรลงไปบ้าง เป็นต้นว่าสั่งตัดค่าใช้จ่ายเรื่องอาหาร การกินของผมกับลูกออกซึ่งนอกจาก จะไม่ได้ทำอย่างนั้นแล้ว เธอยัง จ่ายเงินให้ยายยามไปจัดซื้อสิ่งเหล่านี้ เพื่อทุกคนในบ้านจะได้อยู่อย่างสุข สบายมีเฉพาะเรื่องค่าใช่จ่ายส่วนตัว ของผมเท่านั้นที่ผมหามาใช้เอง แต่ ยายรวมก็มักจะถามผมอยู่บ่อย ๆ ว่า “คุณผู้ชายมีเงินใช้จ่ายพอ หรือเปล่าคะ.. ถ้าไม่พอจะแบ่งเงิน กองกลางที่คุณหนูให้ยายไปใช้บ้าง ก็ได้นะคะ” “ถ้าแบ่งให้ผมแล้วเกิดเงิน หมด ยายจะเอาที่ไหนมาใช้ละครับ” คะ” เปลือง” “ยายก็ขอเบิกจากคุณหนู “เขาจะไม่ว่าหรือที่ยายใช้เงิน “ไม่ว่าค่ะ... คุณผู้ชายจะเอา ไหมคะ ยายจะไปหยิบมาให้” “ไม่เอาครับ.. แต่อาศัยกิน อาศัยอยู่ผมก็รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเขา มากอยู่แล้ว ขึ้นเอาเงินเขามาใช้อีก ผมไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน.. ทุก วันนี้ ใบหน้าของผมใกล้จะเหมือน ไอ้แมงพรรค์นั้นเข้าไปทุกทีแล้ว” “อุ้ย...อย่าพูดอย่างนี้อีกนะคะ... คุณผู้ชายเป็นคนดีค้า... เป็นคนอื่นรู้ ว่าเมียรักเมียหลงคงได้ปอกลอกกัน หมดตัวไปแล้ว” “อะไรนะ.. ยายว่าคุณศศิริก ใครหลงใคร” “ก็คุณผู้ชายนั่นแหละค่ะที่เธอ รักเธอหลง” “เอาเรื่องแต่งของยายไป หลอกเด็กอมมือเถอะ.. อย่ามาพูด ให้ผมรู้สึกว่าตัวเองโง่ยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ ในขณะนี้อีกเลย” พูดพลางผมก็โบกมือไล่ให้ ยายยวมออกไป 66 ค่าเสีย บอกความดีใจสุด ขีดของแกช่วยให้เกิดกำลัง ทีจะก้าวขึ้นบ้าน เพื่อบ้าน บานประตูเข้าไป ผมเห็น "คุณหนู” ของยายแวม ยืนเด่นอยู่กลาง อง สายดาล่องเราประสานกัน อย่างจัง แล้วร่างนั้น ก็โจมเจนทําท่าจะล้มลง “ยายพูดความจริงนะคะ เชื่อ เถอะว่ายายไม่ได้หลอกเล่น.. สักวัน คุณผู้ชายจะต้องรู้ว่ายายพูดจริง” ยายยามพูดทิ้งท้ายเป็นปริศนา ก่อนจะพาร่างชราของแกเดินออกไป *** เมื่อลูกชายอายุสามขวบผม ได้พาไปฝากเข้าโรงเรียนอนุบาลที่อยู่ ใกล้บ้านไว้ อีกสิบวันก่อนโรงเรียน เปิดแกเกิดเป็นไข้ตัวร้อนจัดตลอดคืน พอรุ่งเช้าผมรีบจัดเสื้อผ้าทั้งของตัว เอง และของลูกใส่กระเป๋า มือซ้ายอุ้มลูกพาดบ่ามือขวา หิ้วกระเป๋า เท้าสองข้างย่างก้าวตรง กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๗